Obserwatorzy

wtorek, 11 czerwca 2013

Chapter 46.

Musiałam przyznać, że moje łóżko było najwygodniejsze. Nie było do końca moje, bo moje zostało sprzedane wraz z domem, ale do tego po prostu się przyzwyczaiłam.
Po obudzeniu się rano, chciałam iść dalej spać, nie byłam do końca wyspana, ale coś mi nie dawało.
-Niall mógłbyś się ogolić - mruknęłam z zamkniętymi oczami.
-Miałem to samo powiedzieć tobie - westchnął.
Oboje otworzyliśmy oczy w tym samym czasie. Coś co nam tak przeszkadzało to włosy Whity (maltańczyki mają włosy zamiast sierści). Przy mnie położyła główkę, a przy Niall'u ogon. Wyglądało to przekomicznie. Merdała ogonkiem patrząc się to na mnie to na niego.
-Coś mi się wydaje że chce na dwór - mówiąc to popatrzyłam na Blondyna, by to on poszedł z nią.
-Skąd to wiesz, może jej się jeść chce?
Popatrzyłam na miseczki, które już były puste.
-Miałam psa i wiem co akurat chce.
Westchnął. Oczywiście wziął Whity na ręce i wyszedł. Przekręciłam się na bok, tak że teraz miałam dla siebie łóżko. Niestety by dalej spać musiałam czekać na następną noc.
Wyszłam więc z pościeli i prędko poszłam do łazienki. Gdy wracałam, skierowałam się po miseczki Whity, które dzisiaj nie będą już zwykłymi talerzami, a miseczkami dla zwierząt. Po drodze na czymś się przejechałam i nogi mi się rozeszły, prawie na szpagat. W tym samym czasie wrócił Nialler.
-Nowe hobby, joga? - zażartował.
Nieudolnie wstałam.
-Sprzedawca mówiąc że jest już wytresowana, chyba mówił o odpowiednich godzinach spacerów.
-Jest  dopiero - spojrzał na zegarek - w pół do 1.
-Tak, a Whity trzymała do południa.
-Okej, to ty wychodzisz o 4 rano, a ja w tych godzinach.
Wytknęłam język i rzuciłam mu ręczniki papierowe by zajął się plamą.
Malując się, natknęłam się na kosmetyki dla Niall'a, które kupiłam kilka dni temu i nie miałam okazji by mu je dać.
Wzięłam je więc teraz i od razu mu podałam.
-To nie damskie? - spytał zdezorientowany.
-Nie, wiesz babcine.
Otworzył zakrętkę i powąchał.
-Ładnie pachnie.
-Nie ma za co.
Wstał z fotela i pocałował mnie.
-Dziękuję. Przypomniało mi się że i ja mam coś dla ciebie.
Wyszedł z pokoju, by za chwilę wrócić z pudełkiem ... na buty.
Otworzył je i wyjął neonowo żółte vansy.
-Sądzę, że naprawdę nie potrzebujesz wysokich obcasów. Nie jesteś niska.
Pokiwałam głową z ironią.
-Naprawdę - przekonywał mnie dalej - prosto z LA?!
-Oj dobrze, dziękuję, kiedyś powinnam je założyć.
Zaniosłam je do sterty butów w garderobie i tam też przy okazji przebrałam się. 
Założyłam botki i skórzaną kurtkę bo wiedziałam, że pogoda nie poprawiła się z dnia na dzień i czerwiec nie będzie zbyt słoneczny.
Walizka nadal leżała nie rozpakowana. Kopnęłam ją jedynie w kąt i zeszłam na śniadanie. Po drodze minęłam Lou i Harry'ego uczących Whity schodzenia po schodach. Nie miała chyba ochoty na naukę, bo siedziała na stopniu i nie ruszała się.
W między czasie dostałam sms od Mel. Miałam iść do studia, ale jeszcze nie teraz.
W kuchni był już Niall i jadł... coś. Nie chciałam wnikać, czy jest to kanapka czy raczej jajecznica, więc wcale się nie odezwałam. Sama spożyłam tylko miseczkę musli z mlekiem. W tym domu nikt nie jadł musli, więc jedno pudełko starczało mi na długi czas.
Nie sądziłam że kupię dzisiaj wszystko. Sklep zoologiczny był blisko. Whity zostawiłam z chłopakami, a sama wskoczyłam do auta i zajechałam na miejsce. Kupiłam karmę Royal, kilka kości, parę zabawek, obrożę ze smyczą i trzy miseczki. Rozglądałam się również za łóżkiem dla niej, ale w tym sklepie prócz poduszek 'łóżko podobnych', nie było nic prócz na zamówienie. Nic więcej już nie wzięłam. Szybko wróciłam do domu, przekonana że tego dnia jest jeszcze zimniej.
Gdy wróciłam do chłopaków, oni oglądali telewizję lub mieli zamiar a każdego z nich bardziej zajął laptop.
Whity siedziała obok Niall'a i bawiła się sznurkiem od jego spodni.
Wszyscy byli tak zajęci że nawet mnie nie zauważyli. Wzięłam Whity na ręcę i poszłam do kuchni. Po daniu
jej pierwszej (pierwszej ode mnie) zabawki, zaczęła wesoło merdać ogonkiem.
Gdy jadła swoją porcję, musiałam zająć się piosenką. Najpierw jednak zakradłam się do chłopaków i wzięłam laptopa Niall'a. Jęknął, ale nic więcej nie mówił.
Weszłam na stronę sklepu zoologicznego w Londynie, do którego jak nic nie miałabym dzisiaj czasu na dojechanie. Ale Niall przed lub po próbie, owszem. Długo wybierałam łóżko dla Whity, ale prawie żadne mi się nie spodobało, no cóż jestem osobą wybredną. Jedno było śliczne różowe, ale zdecydowanie za duże.
Zdecydowałam się na to, które wcześniej było jednym z najlepszych. Z otwartą stroną oddałam Niall'owi laptop.
-Musisz dzisiaj kupić to łóżko Whity.
-To na drugim końcu miasta.
-Ale to jest ładne i bliżej nie kupię lepszego.
-Nie mogę jutro? - jęknął. Niall należy do osób leniwych.
-Nie.
-Niall jedź, bo spędzisz tą noc samotnie - zażartował Harry, ale zaraz pacnęłam go ręką.
-Pojadę, od razu po próbie.
Kiwnęłam głową. Po jakimś czasie wszyscy wyszli z domu. Zabrałam Whity i ja również pojechałam do studia żeby mieć je już z głowy.
Ochroniarz przed wejściem i recepcjonistka w holu bardzo się zdziwili, gdy weszłam z psem do budynku, ale żadne prócz odpowiedzenia na moje "Dzień Dobry", nic nie mówili na ten temat.
W pokoju, przeznaczonym do nagrywania piosenek, w którym zwykle się zbieraliśmy by przedyskutować ważne sprawy, tym razem nikogo nie było. Na blacie leżało kilka moich wcześniejszych piosenek, w kącie spostrzegłam gitarę basową, ale nic więcej co mogło oznaczać, że mam tutaj poczekać.
Whity nie była jeszcze do mnie przyzwyczajona, ale to młody piesek, więc szybko jej to pójdzie. Trzymałam ją na rękach przez ten cały czas, a ona ani razu nie zaprotestowała.
Skierowałam się do biura Daiany. BINGO! Tam właśnie byli, ale jeśli przez oni rozumieć Daianę, Melanie, Dany'ego, tekściarza Henry'ego i nauczyciela od wokalu, z którym pracuję od niecałych dwóch miesięcy.
Nikt z nich nie spodziewał się że przyniosę Whity. Tylko Melanie wiedziała o jej istnieniu. Nie była oczywiście źle odebrana. Wszyscy byli zachwyceni jej urokiem i tymi jej czarnymi oczkami, które wyglądały tak, jakby były obrysowane grubą, czarną kredką.
Pierwszym tematem do dyskusji który podjęli była piosenka. Nie chciałam kłamać, więc powiedziałam, że mam na razie tytuł i ogólny pomysł. Nie za bardzo ich to uradowało, ale nie miałam czasu. Zostały mi kilka dni, choć i tak planowałam ukończyć ją tego dnia.
Następnie poinformowali mnie, że wiele moich (w większości) fanek, pisało na stronę MSL z prośbą o kilkugodzinne podpisywanie autografów etc. Zdziwiło mnie to, nie sądziłam, że moja kariera nabierze takiego tempa i nie byłam pewna czy jestem z tego powodu szczęśliwa. Daiana oczywiście zgodziła się na ten pomysł, argumentując go, że będzie dobrą reklamą nowej płyty. Wszystko już było pozałatwiane w Trafecenter - największej galerii w Londynie. 1000 moich zdjęć będzie sprzedawane, a potem ja będę je podpisywać. Świetne zajęcie na wieczór, a już miałam wybrać się na koncert 1D.
Martwiło mnie to, gdzie w tym czasie zostanie Whity. Chyba jedyną opcją jest odwiedzenie Danielle lub Perrie, która jak się ostatnio dowiedziałam, ma przerwę tak jak ja.
Ostatnią sprawą jaka dzieliła mnie od powrotu do domu, był mój pierwszy teledysk. Oczywiście słyszałam na ten temat wiele tygodni temu co nieco, ale teraz miało to być już na serio.
Gdy Whity chodziła po garderobie do której przeszliśmy i wąchała wszystko co leżało na podłodze. Wraz z moją stylistką wybierałyśmy ubrania do teledysku. Miał to być trochę mój styl, ale tylko trochę, bo bez świecidełek i wysokich obcasów. Piosenka nosiła tytuł 'This Is My Paradise' i mówiła o wyluzowanej dziewczynie, która żyje we własnym świecie. Była najbardziej żywa i porywająca, więc tą wybraliśmy.
Nareszcie mogłam wracać. Dany zaoferował się, że przyjedzie po mnie punkt 6 (wieczorem) by mnie zabrać na rozdawanie autografów.
Po zabraniu Whity, która zabrała się za sznurek od identyfikatora jednego z pracowników, pośpiesznie udałam się do auta. Po drodze do domu, musiałam zatankować, bo jak nic na mojej ulicy pewnie bym pchała samochód, a tego przy takiej pogodzie nikt by nie chciał. Choć są i tacy, którzy lubią zimno, deszcz i burze, jedną z takich osób jest Samantha. Nigdy jej w tym zamiłowaniu nie rozumiałam, więc nigdy na ten temat się zbyt nie odzywałam, bo mój niewyparzony język zawsze przyczynia się do kłótni lub innych nieprzyjemności.
W domu od razu po zjedzeniu paczki ciastek i po podaniu Whity jej porcji karmy z kurczakiem, zabrałam się za piosenkę. Mało grałam na gitarze, ale spędzając 5364675786 godzin na słuchaniu jak to robi Niall, trochę podłapałam od niego. Wzięłam duży zeszyt i notowałam to co miała do tej pory. Na początku nic nie wychodziło, wyrywałam jedną kartkę za drugą. Whity słuchała tego co tworzyłam, obgryzając uszy swojego króliczka. We can, we can change the world. Sam tytuł skojarzył mi się w końcu z Niall'em. Można było go odbierać na różnoraki sposób, a mnie akurat tak. Wtedy same słowa popłynęły. Miała być to wolna ballada, a przypominając sobie to co przeszłam z nim, tak nie mogło być.
Na sam koniec zaśpiewałam tą piosenkę, sprawdzając czy jest w stylu poprzednich.
We can, We can, We can,
We can, We can, We can,
We can, We can, We can,
We can, We can, We can,
We got the world in our hands
Now were gonna start a new day
I saw my feet hit the sidewalk
Now I’m gonna make my own way
We are not own our
Own on our own
We’ll share this moment

‘Cause we can
We can (x3)
Change the world
With every footstep
We’re taking the journey
We’re gonna do the little thing,
The big think
Everything we can
‘Cause we can
We change the world
Yeah! Yeah! Yeah!

What’s your name?
Wont,cha stand out?
Turn it up, it’s time to play
You wanna give it all you got
If you want it. Then you got it made
We grab the microphone,
microphone
We’re gonna own it!

‘Cause we can
We can (x3)
Change the world
With every footstep
We’re taking the journey
We’re gonna do the little thing,
The big think
Everything we can
‘Cause we can
We change the world

We got the world in our owns hand
We got it (x3)
We change the world

We got the world in our owns hand
We got it (x3)
We can (x3)
Change the world!
With every footstep
We’re taking the journey
We’re gonna do the little thing,
The big think
Everything we can
‘Cause we can
Change the world

We we got it
Oh,oh
We got the world at our fingertips
I said We we got it
Oh,oh
We got the world at our fingertips
I said We we
We can change the world!
Oh, Oh
We got the world at our
Oh we can! Oh we can!

I said We we got it
Oh,oh
We can change the world!
We can (x7)
Change the world!
We can (x3)
Oh! Oh!
We can (x3)
 Gdy skończyłam brzdąkać na gitarze, ktoś wszedł do domu, a Whity pobiegła sprawdzić kto.
Po chwili ukazał się Harry z Lou i Niall niosący wielkie pudełko zapewne z łóżkiem dla naszego pieska.
Chłopaki zajęli się otwieraniem, a ja ukryłam tekst, który napisałam by nie wyszło na to że jest kiepski. Chciałam najpierw pokazać go Melanie, bo wiedziałam że ona na pewno nie będzie się śmiać. I tak byłam na nią trochę zła, że nie powiedziała nic o jej związku z Harry'm, ale może miała własne powody.
Nowe łóżko sprawiło Whity ogromną radość. Wchodziła do niego i wychodziła. Wkładała do niego zabawki i wyjmowała je.
Po jakimś czasie, Harry i Lou pojechali na miejsce koncertu, choć mieli jeszcze masę czasu. Niall też zaczął się zbierać.
-Kto zostanie z Whity? - spytałam go, gdy i ja już się przebrałam i siedziałam na dole, czekając na Dany'ego.
-Ehm, nie wiedziałem że wychodzisz, ale mogę ją wziąć, dam ją Lou lub zwierzęta, albo Lux, będzie miała masę zabawy.
-Serio? Już myślałam że będę musiała odwiedzić Danielle.
-Co do Dan, to mogłabyś się z nią spotkać. Liam nam nic nie mówił, ale wydaje mi się, że trwają u nich ciche dni. Nie mówi o niej tyle co kiedyś.
-Spróbuję ją odwiedzić w najbliższym czasie, zobaczę jak mieszkają. Może zahaczę też o Zayn'a i Perrie.
-Super. Pa, zobaczymy się wieczorem. - pocałował mnie i razem z Whity wyszedł.
Punkt 6 przyjechał Dany. Zabrał mnie na podpisywanie autografów, jak to było ustalone. Przed galerią, chyba ku zdziwieniu wszystkich, było masę ludzi, głównie nastolatek. Gdy wyszłam z auta, z każdej strony wydzierały się i próbowały mnie dotknąć, ale Dany skutecznie mnie ochraniał.
W środku rozstawiony był duży stół za którym stało jedno krzesło. Usiadłam za nim i zaczęli wpuszczać ludzi z zewnątrz. Po lewej ode mnie strony sprzedawano moje zdjęcia i musiało tam być wiele sprzedawców, bo szybko się uwijali.
Niektóre dziewczyny, gdy podpisywałam im zdjęcia filmowały mnie i zadawały dość trudne pytania, tj : ile chcę mieć dzieci z Niall'em lub czy to właśnie z nim chcę się związać w przyszłości. Było to tak jakby odniesienie do mojej sytuacji, jakby wiedziały że mi się oświadczył. Od tamtego pytania, próbowałam trzymać prawą rękę pod stołem.
Te kilka godzin minęło bardzo szybko. Ręka bolała mnie niemiłosiernie, ale była poniekąd szczęśliwa, tyle osób przyszło, a zdjęć dla kilku z nich zabrakło. Na pewno Daiana coś takiego będzie chciała powtórzyć.
Wróciłam do pustego domu i od razu skierowała się do łazienki. Nie miałam ostatnio czasu na długie kąpiele, musiałam się zadawałaś szybkimi prysznicami, ale teraz weszłam do wanny z waniliowym aromatem. Siedziałam tak długo, aż usłyszałam kroki na schodach. Pewnie to Niall wszedł do mojego pokoju, bo Whity zaczęła drapać w moje drzwi. Wyszłam czym prędzej i od razu ją wyściskałam - moje oczko w głowie. Niall - moje drugie oczko w głowie, też dostał buziaka.
Whity położyłam w nowym łóżku, a sama położyłam się w swoim, czekając na Niall'a. Gdy przyszedł, położył się obok i przytulił mnie, tak że leżeliśmy bardzo blisko siebie. W pewnym momencie przerwała nam Whit, która wskoczyła na łóżko i gryzła rękę Niall'a którą mnie obejmował. Gdy ją podniósł, położyła się właśnie w tym miejscu.

-------------------------------

I jak?  Mam nadzieję że nie jest bardzo nudny, bo się starałam.:) Nie pozostaje mi nic więcej do dodania jak do następnego :D

piątek, 7 czerwca 2013

Chapter 45.

Połowy nocy nie spałam. Cały czas zastanawiałam się, jak w wieku 19 lat mogłam się na coś takiego zgodzić. Może byłoby to trochę normalniejsze, gdybyśmy byli normalnymi ludźmi, a w naszym przypadku cały świat będzie wiedział że Niall Horan żeni się z Olivią Feidley. Przecież gdybym nadal chodziła do szkoły i żyła jak normalna, przeciętna dziewczyna, nie zgodziłabym się na coś takiego.
Moi rodzice wzięli ślub, gdy mieli po 25 lat, więc na pewno nic takiego nie poprą. Melanie również będzie wkładać cały wysiłek by odwieść mnie od tej decyzji. Jedynym sojusznikiem może być Samantha, która niestety nie mieszka już w Londynie.
Ledwo zamknęłam oczy, a już był ranek. Pierwszy raz, strasznie jasne światło nie dało mi spać i musiałam wstać.
Pod oczami miałam rzucające się cienie, które przykryłam grubą warstwą makijażu.
Chyba jedyny raz w życiu nie chciało mi się przebierać w ubraniach i coś skomponować. Nadal w piżamie zjadłam śniadanie - jogurt zbożowy, nic więcej nie mogłam wziąć do ust. Siedząc na jednym z krzeseł w kuchni, podkuliłam nogi i tak przesiedziałam póki Niall nie wszedł do pomieszczenia. Człowiek po obudzeniu jeszcze nie funkcjonuje normalnie, ale nie on - od razu na jego twarzy widniał wielki uśmiech. Oczywiście spytał czemu tak siedzę sama, nie znałam odpowiedzi, więc wzruszyłam ramionami.
-Niall, jeśli były zaręczyny to w kwestii ślubu... - zaczęłam, a on usiadł naprzeciwko mnie.
-Nie martw się, to nie musi być teraz. Możemy poczekać rok, dwa, ile chcesz, to nie robi różnicy.
Automatycznie wszystkie moje zmartwienia uleciały. Nikt na razie nie musiał się dowiadywać o tym co zaszło poprzedniego dnia. Mogliśmy z tym poczekać do odpowiedniej pory - za jakieś trzy lata.
Oświadczył się, bo pewnie miał dosyć tych wszystkich niepewności i plotek. Było to odważne posunięcie, ale zgodziłam się i po części uważam to za może nie mądrą, a przemyślaną decyzję.
Humor mi się poprawił i w tym samym momencie zaczęło doskwierać mi zmęczenie, ale jakoś musiałam znieść ten dzień.
By potem nie robić wszystkiego na ostatnią chwilę, zaczęłam się szykować. Koniec maja zawsze był oznaką lata, nawet w Londynie powinno być około 20 stopni. Na szczęście nie musiałam teraz zakładać długich spodni, by potem jakoś przeżyć podróż do domu.
Zdziwiło mnie to, że gdy zamknęłam ostatnią walizkę, Niall szybko zabrał ją do taksówki, która już stała pod domem. Mieliśmy jeszcze spokojnie ponad godzinę.
-Chciałbym ci jeszcze coś pokazać przed odlotem - wytłumaczył mi gdy po zapłaceniu za wynajem domku, siedzieliśmy już w taksówce.
-A powiesz mi co? może jakaś wskazówka.
Uśmiechając się pokręcił przecząco głową i cmoknął mnie w policzek.
Spodziewałam się wielkiego rachunku za taxi, która czekała na nas na jakimś parkingu. My w tym czasie, a raczej Niall zaprowadził mnie na jakąś wolną przestrzeń, której nie widziałam wcześniej, bo musieliśmy iść trochę pod górę.
Na pierwszy rzut oka, widziałam wielkie, zielone połacie z kolorowymi plamami. Ale gdy lepiej się przyjrzałam zauważyłam że są to wielkie balony.
Nie czekaliśmy długo, jak pierwszy z nich w moim ulubionym kolorze -cały zielony wzbił się w powietrze, a po nim startowały następne. Za chwilę całe niebo było kolorowe, a na ziemi nie pozostał żaden balon. Był to pewnie kolejny punkt ich święta, które rozpoczęło się dwa dni temu.
Naprawdę cudowne przeżycie i chyba nie do powtórzenia, takie rzeczy nie zdarzają się na co dzień.
Byliśmy tam ponad pół godziny, w tym czasie taxi nabiło nam niezłą sumkę, ale z tego miejsca mieliśmy już niedaleko jak pięć minut do lotniska.
Z tego powodu, że Niall wydał prawie całą kasę jaką miał w miejscowej walucie, musiałam ja zapłacić za taksówkę, co trochę podniosło mnie w myśli, że Niall za mnie zawsze płaci, czego nie chciałam, ale kłócić o takie głupoty się nie chciałam bardziej.
Na szczęście "checking" był otwarty i mogliśmy już wejść. Niall wziął bagaże, a ja szłam za nim, nieudolnie wyjmując nasze paszporty z torebki, które ledwo tam się zmieściły. Gdy już je miałam w ręce, przeniosłam wzrok przed siebie i zauważyłam jakąś dziewczynkę, która mi macha. Rozejrzałam się czy to na pewno do mnie, ale stałam sama, bo Niall podawał bilety. Odmachałam jej. Nie miałam pojęcia, co w ostatnim czasie przyciąga tak do mnie dzieci, chyba tak jak nigdy.
Następne 10 minut spędziłam na zdjęciu butów, przejściu przez bramki i znów ich założeniu. Mogłam wcześniej to przewidzieć i takich nie zakładać.
Wreszcie byliśmy uwolnieni od bagaży, więc poszliśmy do sklepu, by coś kupić do samolotu. Zamiast jednak do tego sklepu wejść, wszystko co potrzebowaliśmy kupiliśmy w automacie. Była to też taka moją metoda sprawdzenia.
Poprosiłam Blondyna by kupił mi Skittlesy. Był chyba tam każdy ich kolor, ale jedne lubiłam najbardziej i kiedyś też o tym mu mówiłam. Głośno analizował: Liam lubi pomarańczowe, Zayn niebieski. Harry lub jak ty czerwone.
To była prawda. Chociaż zawsze dokuczałam Hazzie, zresztą jak on mi, był moim najlepszym przyjacielem i wiele rzeczy nas łączyło.
Nareszcie mogliśmy wejść do samolotu. Do wystartowania czas nam zleciał w przekręcaniu klimy jak małe dzieci. Raz dmuchało za mocno, raz za słabo, w rezultacie czego lecieliśmy całe 11 godzin do Anglii bez klimy, ale nikomu się nie przyznaliśmy że ją zepsuliśmy.
Cały lot miałam tyle do roboty, co szturchanie Niall'a gdy usypiał. Wszystkie moje gazety zostały w walizce i nic innego nie mogłam robić.
Ale nareszcie wylądowaliśmy. Byłam szczęśliwa, gdy znalazłam się w środku Heathrow. Na wielkim zegarze widniała godzina 4.32 po południu.
Niall odbierał bagaże, a ja zadzwoniłam do Harry'ego żeby nas odebrał. Akurat siedział z Lux i nie za bardzo chciał ją zostawiać, ale tak go nękałam, że wreszcie się zgodził.
Postanowiliśmy poczekać na niego na parkingu. Tylko gdy wyszłam na powietrze, zdębiałam. Było tu tak zimno, jak późną jesienią, a był koniec maja.
Zaczęłam robić jakieś wygibasy i szybko wróciłam do środka. Niall śmiejąc się ze mnie, wrócił ze mną. Łatwo mu było - miał długie spodnie i sweter.
Chociaż w środku było cieplej, tam czekaliśmy na Harry'ego.
Wreszcie po jakimś czasie dostałam od niego wiadomość, że jest przed wejściem.
Z bólem wyszłam na dwór, chociaż trzęsłam się jak galareta. Nieźle się do tego rozpadało. W końcu znaleźliśmy Loczka, ale nie było to takie trudne. Obok niego stało dwóch przerośniętych facetów o posturze ciężarowca, a jeden z nich trzymał nad nim parasol. Gdy do niego podeszliśmy, już miałam zażartować, że wielki Styles nie potrafi trzymać sobie parasola, ale przyjechał po nas choć nie musiał i dałam sobie spokój. Tylko zwyczajnie go przytuliłam.
Dopiero wtedy zauważyłam że jego loczki zniknęły, wszystkie. Włosy miał całe postawione do góry i zastanawiałam się czemu?!
Siedząc już w minivanie, którym przyjechał on i ochroniarze, nie mogłam się powstrzymać by o nie, nie zapytać.
-Harry, gdzie zgubiłeś loczki?
Zaśmiał się.
-Spokojnie, niedługo wrócą, to było tylko wynikiem tego, że  Melanie się nudziło.
Zbił mnie tym z tropu. Melanie? myślałam, że dopiero zadzwonię do niej że już jestem, wtedy przyjdzie, a ona już sobie siedziała z Harry'm i Lou. Niestety Zayn i Liam mieszkali już gdzie indziej i nadal nie mogłam w to uwierzyć.
W każdym bądź razie i Mel i Hazze czekały porządne wyjaśnienia, ale wtedy gdy będziemy w domu, bo chwilowo nadal trzęsłam się z zimna.
Gdy wjechaliśmy na naszą ulicę strasznie się ucieszyłam, przecież nie ma to jak w domu. Wcale nie pchałam się do wzięcia jakiejkolwiek walizki. Od razu nie patrząc na nikogo, pobiegłam do domu. Usłyszałam zatrzaskujące się za mną drzwi, a następnie zbieganie pod schodach.
-Olivia! - krzyknęłam Mel i mnie przytuliła, Lou zrobił to samo.
-Gdzie Niall i Harry? - zapytał mnie Tommo.
-Idą już. Cholera jak zimno.
Zaczęłam się pocierać rękoma.
-Co to za pierścionek? - zapytałam mnie Mel, gdy Lou wyszedł na dwór.
-Ehm...
Na szczęście uratowali mnie chłopcy. Nie wiedziałabym co jej odpowiedzieć, a skłamać nie chciałam.
Potem wszyscy zaczęli się witać i blondynka o tym zapomniała.Razem z Niall'em powyciągaliśmy dla nich prezenty.
Chciałam iść do góry się rozpakować, ale Nialler znów miał inne plany, mianowicie chciał już gdzieś jechać, ale była to kolejna niespodzianka. Może planował ślub w Las Vegas, teraz już mogłam się po nim wszystkiego spodziewać.
Musiał jednak poczekać. Nigdzie nie miałam zamiaru jechać w ubraniach które miałam na sobie.
W garderobie ciuchy miała podzielone ze względu na porę roku, tak jak i buty. Musiałam więc trochę się nagrzebać, by wyjąć kurtkę która nie zawiodła mnie w żaden dzień jak ten i botki, które miałam jedynie raz, bo wysoki obcas nie sprawdzał się na śniegu i gdy biegłam na autobus do szkoły.
Sprawę z Melanie i Harry'ego musiałam przełożyć na później, bo Niall zaczął nerwowo spoglądać na zegarek.
Andy(ochroniarz) nadal był, więc to on nas zawiózł. Zatrzymaliśmy się przed domem mieszkalnym, który nic mi nie mówił. Weszliśmy przed furtkę i od razu podbiegły do nas cztery psy, każdy innej razy i maści. Kolejny cudowny pomysł cudownego Niall'a?
Zadzwoniliśmy do drzwi i od razu powinien starszy pan nam otworzył.
Rozpoznał Niall'a bo nie pytał się o co chodzi. Zaprosił nas do środka, a stado małych szczeniaczków podbiegło w naszą stronę. Była to oczywiście rasa maltańczyk, rozpoznałam je bo mój Chaps był razem z rodzicami w Liverpool.
-To którego wybieracie? - zapytał mnie właściciel piesków.
Spojrzałam na Niall'a a ten tylko się uśmiechał. Czyli to teraz wykombinował. Można było się tego spodziewać. Zayn i Perrie mieli Hatchi'ego, Loki był u Dan i Liam'a, teraz kolej na nas. Ale nie byłam pewna czy jestem gotowa na psa, pamiętałam ile musiałam włożyć w to żeby wytresować Chaps'a. To właśnie powiedziałam Niall'owi.
-Wszystkie są nienagannie wytresowane - wtrącił się właściciel.
-Z rodowodem?
-Tak, wszystkie papiery, szczepienia są. Nawet paszport w razie potrzeby.
-To ile one mają.
-Miesiąc.
Nie pozostało nam nic tylko wybrać szczęściarza. Niall cały czas był za tym który biegał w kółko i tylko szczekał. Widząc że nie jestem uradowana jego wyborem, zaproponował tego na którego cały czas się patrzyłam. Spał w kącie, z daleka od reszty. Wskazaliśmy tego.
-To jedyna suczka z miotu - wyjaśnił nam sprzedawca i wziął ją na rękę.
Była zdecydowanie najmniejsza i najsłodsza. Wzięłam ją na ręce i przez jedno spojrzenie pokochałam. Załatwiliśmy wszystkie formalności i wróciliśmy z nią do auta.
Imię wybraliśmy w błyskawicznym tępie. To bardziej do tego przysłużył się Andy, który zapytał się co to za białas, stąd powstało Whity.
Dojechaliśmy z Whity do domu i już w korytarzu puściliśmy ją na podłogę, żeby poszła sama, ale położyła się i nie miała zamiaru wstawać.
Weszliśmy do salonu po cichu. Stanęłam jak wryta widząc Melanie i Harry'ego przytulonych na sofie. Cofnęłam się i dałam znak Niall'owi. Wróciliśmy do korytarza.
-Melanie?! -krzyknęłam, by zorientowali się że jesteśmy.
-W salonie jestem.
Poszliśmy tam z powrotem. Teraz już Hazza siedział na fotelu a ona nadal na kanapie.
Harry siedział tyłem więc Niall chciał go zaskoczyć i położył mu na ramieniu Whity.
Ten się wystraszył i podskoczył, ale Whity przeżyła większy szok.
-Co to jest? - zapytał Loczek.
-To jest Whity i od teraz będzie tu mieszkać - wzięłam ją na ręce.
-Myślałem że jakiś szczur.
Podniosłam brwi i usiadłam koło Mel. Jej od razu się spodobała. Na razie Whit nie miała gdzie spać, więc u mnie w pokoju, na fotelu rozłożyłyśmy grubą kołdrę i na to różowy, satynowy materiał. Niall również o niej pomyślał. Ze swojego pokoju przyniósł zabawkę też różową i położył obok niej.
Whity była wystraszona w tym pierwszym dniu, nowi ludzie, bez rodzeństwa, nowe otoczenie.
Od jej poprzedniego właściciela dostaliśmy też trochę jej karmy, ale była smutna i nic tego dnia nie tknęła.
Wkrótce Melanie pojechała do siebie. Zostałam z Niall'em w moim pokoju. Byliśmy wykończeni tym dniem i szybko się położyliśmy. Zaskoczyła nas zmiana u Whity, która zamiast u siebie, wskoczyłam na łóżko i położyła się centralnie miedzy nami. Spojrzała raz na mnie, potem na Blondyna i zamknęła oczy.

----------------------------

Jestem załamana. W szkole poprawiam z całego roku fizykę, geografię, PO i historię ! Bo muszę mieć czerwony pasek. Do tego to wszysto w jeden dzień. Nikt normalny tego się nie nauczy! Dobra, nieważne.
I jak podoba się Whity? Następny już 12 czerwca rano ale to zależy znów od tego czy będzie do tej pory 8-10 komentarzy :*
Dalej możecie głosować w Ankiecie.!

wtorek, 4 czerwca 2013

Chapter 44.

Tak jakby, to był ostatni nasz dzień tutaj. Dlatego tak jakby, bo jutro będziemy tu równo do południa i wtedy zakończy się nasze Melbourne, choć jestem pewna że to miejsce pozostanie mi w pamięci i jeszcze kiedyś tu wrócę.
Długo będę tęsknić za gorącym klimatem, promieniami przeszywającymi na wylot i nawet tymi ludźmi których nie znam, ale zawsze gdy jestem w sklepie, czy fanka 1D, która prosi mnie o wspólnie zdjęcie są tacy przyjaźni i emanuje z nich taka empatia, że trudno kogokolwiek stąd nie polubić.
Rano długo zwlekaliśmy ze wstaniem. Pomimo spuszczonych rolet, całe pomieszczenie było jasno rozświetlone. Zanim jeszcze otworzyłam oczy, położyłam się na torsie Niall'a, który bawił się moimi włosami. Pamiętam dobrze, gdy jeszcze kilka minut temu dokładnie rozróżniałam jego zapach. Teraz wcale już go nie czuję. Przyzwyczaiłam się do niego, tak samo jak do mojego.
Jednak trzeba było wstać, choć bardzo nie chcieliśmy. Gdy ja się ubierałam, Niall robił śniadanie. Przez te kilka dni nie miałam czasu na jakieś szczególne upiększenia, nawet już od uzależniłam się od prostownicy, po części dlatego że się spaliła, a nie miałam zamiaru kupować tutaj. Wolałam sprawdzony już wiele razy prze moje suszarki, prostownice i lokówki - Boots. ale teraz zastanawiam się czy mi nadal potrzebna. Poświęciłam kilkanaście minut na pomalowanie paznokci na biały kolor. Czułam, że dzisiejszego dnia, powinnam jak najlepiej wyglądać.
Przy śniadaniu Niall był bardzo pod denerwowany. Nie wiedziałam jaki moment dzisiejszego dnia wywarł na nim taką presję, ale jego stałe wyluzowanie teraz doszczętnie zniknęło.
-Niall wszystko dobrze? - zapytałam gdy szliśmy wzdłuż jednej z ulic.
Pokiwał tylko głową i to już znaczyło o tym, że coś jest nie tak.
Ale od tamtej pory starał się normalnie ze mną rozmawiać. Uśmiechał się i śmiał. Zauważyłam też, że jedną dłoń cały czas trzymał w kieszeni, jakby miał tam jakiś skarb.
Nie wiedziałam co będziemy robić, ale nie pytałam o to, wolałam zdać się na niego.
I podziałało.Bardzo oryginalnym pomysłem było zabranie mnie do zoo. Czasami jego pomysły były naprawdę zaskakujące.
Szczególnie podobało mi się karmienie zwierząt, najbardziej małego słonia.
Choć miałam dać mu jedną porcję, nie mogłam się oprzeć i kupowałam jego jedzenie do póki miał dosyć. Za to Niall szczególnie przywiązał się do jednego z kangurów, raczej jednej. Była oswojona, więc ją przytulił, ale zaraz oberwał po głowie, co była albo i nie zamierzone przez kangurzyce.
Odkąd pamiętam zawsze miałam słabość do dzikich kotów, więc dużo czasu spędziłam w miejscu im przeznaczonym. Akurat zostały same małe i chciałam jednego 'pożyczyć', ale gdy mama jaguar zaszła mi drogę, wiedziałam że nie będzie miło i szybko odłożyłam jej dziecko.
Niestety po dwóch godzinach musieliśmy opuścić zoo, gdyż zawadzaliśmy grupie turystów. Czym bliżej byliśmy naszego wypożyczonego domku, tym bardziej zdenerwowany był Niall. Zmieniłam więc kierunek. Poszliśmy do lodziarni. Kupiliśmy sobie po jednym lodzie i wyszliśmy do parku.
Zanim jeszcze go zaczęłam, zobaczyłam wiewiórkę. Nigdy nie miałam okazji takowej nakarmić, bez wahania podeszłam do niej z żołędziami.
Na szczęście była oswojona i nie rzuciła mi się na twarz. Po tym od razu wróciłam do Niall'a, który siedział na ławce.
-Z wszystkimi tak dobrze się dogadujesz. Z ludźmi, z dziećmi nawet ze zwierzętami - to nie było pytanie, a raczej stwierdzenie.
-A dzieci to nie ludzie? - chciałam rozluźnić atmosferę, bo powiedział to całkiem na poważnie.
-Wiesz o co mi chodzi - uśmiechnął się.
-No nie wiem, po prostu tak jest. Chyba zawsze tak było, ale jak wszyscy mówili o mnie, że mam serce z kamienia, to zaczęłam w to wierzyć.
-Jak to właśnie było, z nami tak dobrze się dogadujesz z Melanie też, czemu w szkole miałaś tylko dwie przyjaciółki.
-Nie chcę o tym rozmawiać.
-Proszę, nie rozumiem tego.
-Może to dlatego że nigdy się nie przystosowałam. Miałam wielkie marzenia, na przykład nie chciałam mieć nigdy męża i być prawnikiem.
-Czemu? - nie chciałam go zdenerwować mówiąc to, ale chyba tak się stało.
-Nie wiem, byłam młoda i jako jedyna nie miałam nigdy chłopaka, co miałam myśleć.
-Kontynuuj.
-To nie tylko przez te moje marzenia. Nawet to ze ubierałam się na różowo było punktem żartów. Potem już tak dalej szło. Wszyscy chodzili na imprezy prócz mnie. Zostawałam w domu i czytałam książki. Byłam wrogo nastawiona do całej mojej klasy i już nikt nie próbował do mnie dotrzeć.
-Aż... - przerwał mi.
-Aż jeden chłopak zaprosił mnie na ognisko, nadal nie wiem czemu. Resztę już wiesz.
-I to dlatego twoi rodzice się wyprowadzili? To jest trochę dziwne.
-Też tak sądziłam. Mama ostatnio mi powiedziała, że to było zaplanowane, ale nie wiedzieli jak mi to powiedzieć, więc mój wybryk był tylko wymówką. Czemu akurat teraz się tym zainteresowałeś?
-Zawsze mnie to ciekawiło.
Po tej naszej rozmowie sama układałam sobie wszystko w głowie. Niesamowite jak los, który przez kilka lat dawał mi się we znaki, teraz dał mi takiego Niall'a który zmienił moje życie w bajkę.
Wróciliśmy jednak do domu. Zaczęło mnie denerwować to jak jego humor gwałtownie się zmieniał. Nie wiedziałam czy jest chory albo czy komuś coś się stało, ale nie mogłam nadal tak o to pytać. Spakowaliśmy się na jutro w milczeniu.
-Pójdziesz ze mną do jazzuzi?
Kiwnęłam głową. W domku było jedno jazzuzi, ale odkąd zwiedzałam dom, kompletnie o nim zapomniałam.
Do pomieszczenia weszłam sama, Niall musiał na chwilę pójść do kuchni.
Nie wiem na co czekałam, ale tylko przyglądałam się kształtowi jazzuzi.
-Co jest? - wzdrygnęłam się od jego głosu - Przepraszam że cię wystraszyłem.
-Nic nie szkodzi.
Zauważyłam że w ręku miał szampan i dwa kieliszki. Odłożył je na podłogę.
Rozebraliśmy się do bielizny i weszliśmy do wody.
Nie zdążyłam usiąść na podeście, a przyciągnął mnie do siebie. Nie mówił nic tylko patrzył się w moje oczy. Dokładnie coś analizował.
*muzyka*
-Kocham cię - szepnął po jakimś czasie.
-Kocham cię.
Tylko gdy to powiedziałam, namiętnie mnie pocałował. Naprawdę tego dnia go nie poznawałam. Kontynuując pocałunek złapał mnie w talii i podniósł do góry.
Nie liczyłam ile to trwało, podobało mi się jaką zmianę przeszedł, nawet jeśli była jednodniowa.
Odsunęliśmy się od siebie, gdy coś puknęło w szybę. Od razu pomyślałam że to jakiś durny ptak, który nie widzi szyby.
-Czas na kolację? - zapytał uśmiechając się uwodzicielsko.
-Jasne.
Zdecydowanie coś planował. Na pewno to nie było przypadkowe. Może chciał żebym poznała jego całą rodzinę, babcie, dziadków itd.
Gdy wyszłam z wody skierowałam się do pokoju, żeby się przebrać. Niall poszedł prosto na zewnątrz.
Nie wiedziałam jak się ubrać, czy jest to normalna kolacja czy tak jak myślałam jakaś bardziej oficjalna. Wreszcie zdecydowałam się na sukienkę, którą śmiało bym założyła na co dzień. Nie byłam też pewna gdzie pojedziemy. Niall był dzisiaj bardzo tajemniczy, aż za bardzo.
-Nie panikuj - powiedziałam do siebie, gdy kończyłam się malować.
Torebkę wzięłam pod pachę i wyszłam tylnymi drzwiami jak wcześniej Nialler.
Zaparło mi dech w piersiach, gdy zobaczyłam że droga od wejścia do stolika na końcu podwórka, usłana jest różami i po bokach stały świece w równym rządku.
"Boże" - pomyślałam sobie.
Nieśmiało zaczęłam iść wzdłuż drogi. Targały mną emocje w środku. Część mnie chciała zostać i dowiedzieć się po co to wszystko, a druga część chciała uciekać - jak najdalej i nie dać w nic się wplątać.
Ale i tak nadal stawiałam stopę za stopą, małe kroki. Gdy go ujrzałam zniknęły wszystkie moje wątpliwości. Chciałam go jak najszybciej przytulić, zobaczyć go z bliska. Przyśpieszyłam krok. Gdyby nie ograniczały mnie wysokie buty, pewnie bym do niego pobiegła.
Wreszcie do niego doszłam. Uśmiechnął się i odsunął przede mną krzesło, a potem sam usiadł na przeciwko. Miał na sobie białą koszulę i ciemne jeansy.
Potrawy które przygotował spożyliśmy niemal w milczeniu. Z minuty na minutę moje przewidywania dotyczące tego że w coś się wpakuję, znikały.
Gdy skończyliśmy dopijać szampana, na którego nie starczyło wcześniej czasu, Niall się podniósł. Zrobiłam to samo, prawdo podobnie miał zaplanowany następny punkt wieczoru. Wzięłam swoją torebkę i ruszyłam w stronę drzwi, ale po dwóch krokach delikatnie mnie zatrzymał i odwrócił się do mnie.
Wahał się. Nie wiedziałam czemu, ale to było widać, nie wiedział co zrobić i jak.
Miałam już powiedzieć, że jeśli w ten wspaniały sposób planuje mnie rzucić, ale coś w podobie, ale to on zrobił pierwszy krok.
Ujął moją prawą dłoń i klęknął na kolano. Wszystko we mnie zaczęło wołać, myśli pędziły jak oszalały, a ja planowałam jak tu uciec. Mogłabym nawet przeskoczyć przez płot, tylko żeby się znaleźć teraz gdzie indziej, tylko nie w tym miejscu. Jak mogłam nie posłuchać głosu rozsądku i tu przyjść. Byłam blisko tego by z wrzaskiem uciekać jak najdalej.
"Nie słucham, lalalalalalalalalalalalala" - powtarzałam sobie w myślach.
Chciałam się uszczypnąć by sprawdzić czy to mi się nie śni.
-Olivio Feidley, przyrzekam cię kochać do końca mojego życia, czy uczynisz mi ten zaszczyt i wyjdziesz za mnie? - przez cały ten czas głęboko patrzył się w moje oczy.
Pierwsze co chciałam odpowiedzieć to " nie, nie, nie , nigdy w życiu".
Potem "człowieku, na głowę upadłeś, mam 19 lat". Tylko nie chciałam zranić jego uczuć, by go nie stracić. Chciałam dobrać starannie słowa, by delikatnie mu odmówić. Przecież on to Niall Horan, co by się stało gdyby wziął teraz ślub. Paul by chyba go zabił, a jego fanki mnie. Zachował się tak jakby tego nie wiedział.
Miałam już ułożone w głowie zdanie, którym mu odmówię, nie raniąc zbytnio jego uczuć, chociaż tak sądziłam, ale każda odmowa, w jakikolwiek sposób go zaboli.
Otworzyłam usta i szepnęłam "tak".
Oczy mu się rozszerzyły, a ja zastanawiałam się jak ten wyraz ze mnie wyszedł, przecież planowałam co innego.
Wyjął z granatowego pudełeczka pierścionek z wielkim kamieniem. Nie mógł brać tego na żarty, bo sam pierścionek kosztował go pewnie majątek.
Chwilę później miałam go już na palcu. Podniósł się, ujął mnie w tali i zakręcił mnie wokoło siebie. Nie mogłam w to uwierzyć. Przez głowę przemykało mi tylko : wychodzę za mąż, mam 19 lat, co ludzie pomyślą, Daiana i rodzice mnie zabiją, czemu się zgodziłam?
Zgodziłam się bo go kocham, tak naprawdę. Kocham go jak nic na świecie, wiem ze to moja druga połówka, choć to powinno być dla takiego odmieńca jak ja niemożliwe, a jednak. Mogłam sobie wyobrazić nas za kilkadziesiąt lat, otoczenie wnukami, ich śmiechem, to takie realistyczne.
-Kocham cię, tak bardzo. - powiedział, gdy odstawił mnie na ziemię.
-Kocham cię, na zawsze.

-----------------

I jak? Nie obrażajcie się za to, jeśli pomysł się nie podoba, ale to nie będzie tak jak myślicie, wszystko wytłumaczę w następnym rozdziale już za kilka dni bo 9.05 :D Ale warunkiem jest 8-10 komentarzy :)

Ankieta dalej obowiązuje, jeśli ktoś nie głosował.

sobota, 1 czerwca 2013

Chapter 43,

Tego ranka role się odwróciły. Prawdopodobnie Niall chciał mi wynagrodzić wczorajszy dzień, który w połowie przespał. Tylko gdy otworzyłam oczy poczułam słodki zapach, który unosił się po całym pokoju.
Idąc do kuchni, cudowna woń nasilała się z każdym moim krokiem.
Gdy weszłam do pomieszczenia, ujrzałam Niall'a z miską owoców w ręce
Szeroko się uśmiechnął - odwzajemniłam gest i usiadłam za dwuosobowym stolikiem. Położył dwa talerze ze śniadaniem i sam usiadł na przeciwko.
Rozczulił mnie widok serduszek na talerzy, gdy on miał normalne gofry.
Wtedy dopiero trafiło mnie, jak wielkie mam szczęście będąc z nim. Dużo się słyszy o tym, jak w związkach na całym świecie, dziewczyna pada ofiarą agresji. Gdybym pomyślałam w ten sposób o Niall'u to wydawałoby mi się nie możliwe. Rozumieliśmy się bez słów i wiedziałam też że jemu nigdy coś takiego nie przeszłoby przez głowę.
Przy pierwszym posiłku tego dnia, rozmawialiśmy głownie o tym, jakie plany na dzisiaj. Obojgu nam nie chciało się znów chodzić po mieście i oglądać jakieś średniowieczne katedry. Ale za to oboje zawsze mieliśmy wręcz zamiłowanie do spędzania dnia nic nie robiąc i tak wyszło na to że cały dzień spędzimy na plaży, ale w odróżnieniu od poprzedniego dnia - razem.
Podczas gdy on sprzątał kuchnię po śniadaniu, ja poszłam się uszykować.
Trochę niepotrzebny był makijaż, gdy za chwilę wejdę do wody i cały spłynie mi po policzkach. Tak jak zwykle ostatni spięłam włosy na czupku głowy. Przebrałam się najpierw w kostium, a potem założyłam na niego normalne ubrania. Wcale nie szłam na plażę nuddystów, więc przebiranie się na plaży odpadało.
Byłam już gotowa, tylko Blondyn wszedł po aparat i wyszliśmy.
Odkąd pamiętam uwielbiam tylko gorącą pogodę i chyba tylko w takiej czuję się dobrze. Jako nastolatka postanowiłam sobie, że gdy dorosnę przeprowadzę się do Włoch. Cała rodzina wtedy mówiła, że jeśli zakocham się w kimś z Londynu to nigdzie się nie wyniosę. Powtarzałam tylko : wcale nie. Los przygotował dla mnie coś odwrotnego do moich planów i wcale nie żałuję. Pewnie teraz byłabym na jakiś studiach prawniczych po tacie, albo gorzej - pracowałabym w spożywczym.
Na plaży od razu zostałam w samym kostiumie. Byłam chyba jedyną lub jedną z nielicznych oób które uwielbiały chodzić w bikini. Tu ie chodziło o to że 'mam co pokazywać', ale nawet gdyby ważyła 50 kg więcej, to by się nie zmieniło. Nawet nie wiem czemu tak jest, to taki jesden z moich wymysłów.
Razem z Niall'em weszliśmy do wody. On szedł dalej i dalej, a ja zostałam w tyle. Bałam się głębokiej wody po wydarzeniach z dzieciństwa.
Jako nastolatka byłam w parku wodnym, nie zauważyłam tabliczki '160cm', a ja ze wzrostem 150 cm śmiało tam weszłam. Pamiętam to moje przerażenie i wstyd po tym jak złapałam się jakiegoś faceta, żeby mnie pociągnął bo akurat wychodził. Od tamtego momentu boję się nie sprawdzonych i głębokich wód.
Tak więc po jakimś czasie puściłam ręke Niall'a i oddaliłam się bliżej brzegu.
-Co jest? - krzyknął.
Pokręciłam głową. Zazwyczaj mając kogoś przy sobie, ani trochę się nie boję, ale teraz gdy jeszcze przypomniałam sobie to wydarzenie z czasów 'gdy ja byłam nastolatką, albo raczej 15-latką, bo wszystko co fajnego lub niefajnego przydażało mi się gdy miałam 15 lat', bałam się bardziej.
Odwróciłam się do plaży i ruszyłam niepewnym krokiem. Będąc już przy brzegu, gdzie co chwila woda obmywała moje stopy, Niall, bo któżby inny złapał mnie w talii i odwrócił do siebie. Blondyn chyba miał jakąś słabość do tej czynności.
-Nie ufasz mi? - zapytał nadal trzymając mnie w ramionach.
-Teoretycznie. Wiesz jeśli chodzi o wodę, wolę raczej trzymać się basenów.
-Niekiedy dochodzę do wniosku, że jeszcze nie do końca cię znam.
Uśmiechnęłam się do niego i stając na palcach, dałam mu buziaka dając do zrozumienia, że wcale nie jest tak jak myśli. To właśnie on z wszystkich ludzi których znam i nawet rodziców, zna mnie najlepiej, a miał na to tylko pół roku.
Dalej już nie kontynuował wyprawy w morze. Usiedliśmy na różowym ręczniku w paski, który przyniosłam ze sobą.
-O czym myślisz? - zapytałam go z racji tego, że od kilku minut bardzo starannie coś analizował, marszcząc przy tym brwi.
-Wkrótce ci powiem, najpierw chciałbym to sam przemyśleć zanim to zrobię.
Pokiwałam głową. Widząc że przejęłam się tym, starał się bardziej uśmiechać. Robił zdjęcia : mnie, nam i wszystkiemu co nas otaczało, ale było widać że coś go gryzło i przez to ja zrobiłam się spięta.
Po jakimś czasie, gdy mewa którą obserwowaliśmy ostatnie kilka minut, odleciała, zaproponował, że pójdzie po coś 'dobrego'. Założył koszulkę, buty i poszedł.
Zostawił na ręczniku komórkę. Jedno ze zdjęć które robił niedaleko wcześniej, zrobił telefon. Rozczuliło mnie to że już ustawił to zdjęcie na tapecie. Przestałam je na swoją komórkę. Ostatnio coraz częściej wchodziłam na Twittera, dalatego od razu nasunęło mi się dodanie czegoś na stronę. Zdjęcie się załadowało i od razu mnóstwo komentarzy. Odłożyłam
 telefon i położyłam się na ręczniku. Chciałam tutaj trochę bardziej się opalić, by ładniej wyglądać tam, gdzie w przyszłym czasie chciałam jechać, ale na razie nikt o tym nie wiedział , bo nie chciałam zapeszać by jak zwykle coś mi nie wypadło i moich planów szlak trafił.
To że byłam jeszcze kilkanaście minut temu całam mokra, już nie było widać. Kto nie kocha słońca i tego upału? Ja je po prostu ubóstwiam.
Gdy ktoś zasłonił mi słońce, tzn stanął nade mną, zorientowałam się że Niall przyszedł.
-Znalazłem!- oznajmił, podając mi jeden z deserów.
-Szczęście że się nie roztopiło.
Usiadliśmy przy jednym ze stolików na plaży. W tym miejscu jeszcze bardziej przyglądali się nam, a teraz gdy pewnie większość młodzieży wyszła ze szkoły, mogła (lub specjalnie) przyszła tutaj. Cały czas gdy ktoś
robił zdjęcie, kopałam Niall'a w nogę, przez co trząsł się ze śmiechu, mało co nie rozpluwając wokół siebie bitej śmietany.
Widząc że za duża już grupa osób się nam przygląda, ubraliśmy się, wzięliśmy wszystko co mieliśmy i ruszyliśmy w stronę naszego, wypożyczonego domku, ale trochę okrężną drogą.
Wstąpiliśmy do kilku sklepów z pamiątkami itd. Melanie kupiłam wielki kapelusz, chyba w symbolu jej wielkiego mózgu - nie głowy. Można być mądrym życiowo jak ona lub książkowo jak ja, a przez to niektórzy jak Sam czy Alexis nazywają cię farbowaną blondynką bo niekiedy niewiele rozumuję.
Po dojściu do domu nie mieliśmy ochoty w nim zostawać, ale oboje nie mieliśmy żadnego pomysłu. Nie znaliśmy planu miasta, by odwiedzić jakiś klub, który przypadkiem nie będzie tanim barem, a ja będę miała uraz psychiny do końca życia.
-A może pójdziemy na pokaz fajerwerków. Słyszałem że na plaży, wieczorem będzie je puszczać ze względu na krajowe święto, tylko nie dosłyszałem jakie.
-Ehm, jasne, to już lepsze od siedzenia w domu, a może być nawet ciekawie.
-Jak sobie życzysz - uśmiechnął się - ale w tutaj też może być ciekawie.
Siedzieliśmy na kanapie, więc przyciągnął mnie do siebie i namiętnie pocałował.
-Słuchaj Paul'a, zero seksu.
Wstałam i poszłam do kuchni, przygotować coś przed późniejszym wyjściem.
Jednak można było się spodziewać że Nialler przyjdzie za mną.
-Odkąd to mam jego słuchać? On mówi jedno, a robi drugie.
-Niall, to jest dorosły facet.
-No i? To nie oznacza, że on może tak...
-Przemyślałam, że ma rację, ale nie do końca.  Może odpowiedniej powinien powiedzieć zamiast zero to rzadziej.
Zmarszczył czoło. Ale potem się uśmiechną i mnie przytulił.
-Dla ciebie wszystko.
-Nawet nie próbuj!
Gdy jedliśmy obiad (kupiony wcześniej), zaczęłam analizować to co mu powiedziałam i szczerze żałowałam, że zaczęłam i do tego skończyłam tą rozmowę. Nigdy nie lubiałam rozmawiać na 'takie' tematy, ale stało się.
Niall jest przyzwyczajony do tego, że często się przebieram i musi na mnie czekać. Wtedy jest jego czas 'na
Twitter'a'.
Nareszcie zdjęłam z siebie trochę już niewygodny kostium i przebrałam się, choć według niektórych nie byłoby to wcale konieczne (pewnych nawyków nie da się zaniechać).
Jednak z drugiej strony to w niekrótkim czasie poprawiłam swój czas i już nie potrzebuję ponad godziny.
Wreszcie skierowaliśmy się na plażę. Mieliśmy tylko nadzieję że to nie jest jedno z tych świąt, w których zakłada się jakiś kolor albo co gorsza, święto dla jakiejś wybranej wiary.
Po dotarciu na miejsce, nasze obawy się rozmyły. Na jakimś odcinku plaży, cały piasek był zakryty przez różnorodne koce. Przypomniało to trochę wierczory filmowe, ale tym razem nie było wielkiego ekranu, a poustawiane w rzędzie, każdej wielkości i maści fajerwerki.
Gdzieniegdzie miejsca były już pozajmowane, więc nie zwlekając dłużej, oboje usiedliśmy tak gdzieś w połowie całej długości, by nie być ani za blisko, ani za daleko.
Niedługo jak 15 minut później wszystkie miejsca były już pozajmowane, a racje tego z nami siedziała jakaś 2-letnia dziewczynka, której mama była jedną z koordynatorek wieczoru. Kiedyś nie lubiałam dzieci, po prostu wkurzały mnie, a teraz je uwielbiam i od razu zgodziłam się nią zaopiekować.
Po wystrzeleniu pierwszej fajerwerki, owa dziewczynka wystraszyła się. Ja i Niall siedzieliśmy bardzo blisko siebie, a ona na moich kolanach, a gdy usłyszała ogromny huk przytuliła się do Blondyn'a. Było to takie słodkie. Miała tak samo blond włosy, więc można by było stwierdzić że to jego córka, gdyby oczywiście nie był tak młody. Połowę pokazu była przytulona do niego, a mnie trzymała za rękę.
Po jakimś czasie organizatorzy którzy podpalali wszystkie fajerwerki zaczęli wyłaniać z tłumu przeważnie facetów którzy im pomogą odpalić najdłuższy ciąg.Troche przestraszyłam się gdy wzięli Niall'a. Nie miałam jakiegoś szóstego zmysłu, ale od razu przedstawiła mi się wizja jak coś mu się stanie przez to.
Gdy poszedł dowiedziałam się jak 2-latka ma na imię. Lisa, widząc że Niall poszedł nie spuszczała go z oczu.
Na szczęście nic się nie stało, moje przewrażliwienie niekiedy było uciążliwe. A gdy do nas wrócił, Lisa niespodziewanie zaczęła bić mu brawo. Bardzo go polubiła.
Zostaliśmy do końca, nie tylko dlatego że nam się podobało, ale mama Lisy musiała też zostać, a Niall od razu zaoferował się że popilnujemy ją do tego momentu aż skończy.
Były tu też fanki 1D, które robiły nam zdjęcia z 2-latką.Pewnie tak samo jak ja uważały to za urocze, gdy Niall prowadzał Lisę po plaży w tę i z powrotem.
Dziewczynka była już zmęczona i jej mama zabrała ją, dziękując nam przy tym kilka razy. Lisa pomachała nam i tyle ją widzieliśmy.
Świętowanie w mieście rozpoczęło się na nowo przed północą gdy wracaliśmy. Podziwialiśmy wszystko w drodze, bo mieliśmy za dużo atrakcji jak na jeden dzień.
Zanim jednak poszliśmy spać, długo leżeliśmy w łóżku.
-Jak kiedyś będę miał dzieci, to chcę mieć córkę - powiedział w którym momencie Niall.
-A jak już będziesz miał trzech synów to co?
-To będę miał tyle dzieci, aż będzie jedna córka.
Wybuchnęłam śmiechem a moment później dołączył do mnie. 
-------------------------------------------------

Tak jak obiecałam - warto przeczytać następny rozdział ;) Spróbuję dodać go rano 5 czerwca, a jeśli wtedy nie będzie to dopiero 8.

Dalej możecie głosować w Ankiecie !

wtorek, 28 maja 2013

Chapter 42.

Ktoś zaczął mną gwałtownie potrząsać. Spać dalej nie mogłam, więc otworzyłam oczy, ale po to by zabić tego kto budzi mnie o tak wczesnej godzinie. Niall... można było się tego spodziewać.
Stał przede mną w samych bokserkach, a oczy miał jak spodki.
-Zapomniałem ci czegoś ważnego powiedzieć wczoraj.
-Jeśli nic się nie pali i nie kradną naszego domu to idę spać.
-To jest ważne!
Uchyliłam teraz tylko jedną powiekę.
-Masz minutę, bo chcę się wyspać.
-Możesz być zła, ale całkowicie mi wypadło z głowy, trochę dziwne, ale ...
-Miałeś mieć minutę, do sedna.
-Zabieram cię dzisiaj na wycieczkę do Austarlii, dzisiaj czyli za 5 godzin mamy wylot.
Pomimo tego że byłam jeszcze nie rozbudzona ryknęłam śmiechem. Mógł wymyślić coś innego żebym zrobiła mu naleśniki.
-Idę spać!
-Ale ja nie żartuje!
-Jasne, zawieziesz mnie na lotnisko, żeby się mnie pozbyć, nie wchodzę do tej gry.
Zdesperowany podszedł do kurtki, która z kolei leżała na wielkiej, otwartej walizce. Postarał się z tym żartem. Wyjął z nich jakieś świstki i podał mi je.
-Bilety.
Wzięłam je do ręki i rzeczywiście pisało tam Olivia Faidley i Niall Horan, dzisiejsza data.
-Chyba sobie żartujesz.! Teraz mi to mówisz!
-Kupiłem bilety tydzień temu i o nich zapomniałem.
Wyskoczyłam z łóżka, by z walizką popędzić do garderoby spakować się. Po drodze TYLKO wpadłam na ścianę, ale tak to te kilka metrów dobiegłam żywa zważywszy na to że miałam dość drastyczną pobudkę.
Po wpakowaniu kilku rzeczy, dopiero zaczęłam myśleć. Przecież to było nie możliwe. Gdyby na serio zabierał mnie na taką wycieczkę, na pewno powiedziałby mi to wcześniej, a nie kilka godzin przed wylotem. A poza tym to nie układało się w całość, myślałam że One Direction ma teraz ostatni tydzień trasy.
Przestałam się pakować i poszłam sprawdzić co robi Niall. Otwarłam drzwi do jego pokoju. Chyba gdyby to był żart, teraz by się nie pakował, a jednak.
-Co jest? - zauważył mnie w drzwiach.
-Chciałam sprawdzić, czy aby na pewno sobie ze mnie nie żartujesz.
-Ja z ciebie?Ale jeśli nie chcesz lecieć nic się nie stanie.
-Nie o to chodzi, po prostu myślałam że jeśli byś takie coś organizował, to powinnam dowiedzieć się kilka dni wcześniej.
-Mówiłem już, zapomniałem o tym, przepraszam.
-Nie ważne - mruknęłam pod nosem i wyszłam.
Byłam trochę na niego zła. Możliwe że zapomniał, ale to nie powinno tak wyglądać. Jeśli on miał czas i mógł jechać to nie oznacza, że ja mam rezygnować z tego co planowałam, bo tylko on tak chce. Ale co miałam zrobić? Obrazić się i nie jechać, nawet bym tak nie umiała.Z jeden strony to miał szczęście, bo prócz tych kilku dni odpoczynku nie miałam szczegółowych planów.
Najpierw by nie wyglądać jak strach na wróble, uczesałam włosy  i zrobiłam makijaż, potem pewnie bym na to nie miała czasu.
Zadzwoniłam też po Melanie. Ona pewnie znajdzie dobre strony tego wyjazdu, a przy okazji sama ją o tym powiadomię.
Wróciłam do garderoby. Melbourn... jedyne co wiedziałam o tym mieście ze szkoły to tyle że jest położone przy morzu ,a z drugiej strony oblegają go pustynie. Na 100% będzie gorąco. Po jakimś czasie złapałam się na tym, że nic nie robię tylko otwieram pudełka z butami i wybieram te najlepsze. Tak więc, za nim
cokolwiek zrobiłam, ktoś zapukał do drzwi. Nie zdążyłam odpowiedzieć a weszła Mel.
Wytłumaczyłam jej wszystko co mnie trapiło.
-Może ma jakiś powód żeby cię tam zabrać, może ma jakąś niespodziankę?
-Niall niespodziankę? Widzisz jak mu wychodzą, lepiej żeby nie.
-Ale co ci szkodzi pojechać na te kilka dni, oderwiesz się.
Melanie trudno było wmówić to że jej zdanie jest niesłuszne. Po części miała rację, ale to że pojadę było z góry przesądzone. Teraz już pakowanie szło mi żwawiej bo rozmową z Mel zabijałam czas.
Wreszcie gdy wszystko było gotowe. Harry zniósł moją walizkę, a ja poszłam się przebrać. Nadal byłam zła na Niall'a więc od kilku godzin, gdy mijałam go na korytarzu nie odzywałam się.
Sprawdziłam czy wszystko co potrzebne mam i zeszłam na dół.
Pożegnałam się z chłopakami, którzy w odróżnieniu ode mnie wiedzieli o tym wyjeździe już cały tydzień i z Melanie. Potem wyszłam za Liam'em, który miał nas podwieźć na lotnisko i za Niall'em.
W samochodzie specjalnie nie usiadłam z Horan'em z tyłu, a z przodu z Liam'em.
Czekał nas bardzo długi lot. Liam odprowadził nas do samych bramek.
Gdy siedziałam w samolocie nadal nie miałam ochoty odezwać się do Blondyna, chociaż cały czas do mnie mówił.
Zajęłam się gazetami które kupiłam na lotnisku.
-Dasz mi chociaż jedną, nudzi mi się? - zapytał w połowie lotu.
Bez słowa mu podałam pierwszą z brzegu. Chciałam żeby chociaż na chwilę się zamknął.
-Patrz to ty! - podsunął mi pod nos magazyn.
Rzeczywiście była to moja reklama, ale nie pamiętałam żebym kiedykolwiek miała do takowej zdjęcia, chyba powinnam zacząć się tym interesować,a nie wszystko zostawiać na głowie Mel i Daiany.
-Super... - mruknęłam.
-Jeśli na prawdę nie chcesz jechać ze mną, to od razu po wylądowaniu kupię ci  bilet powrotny.
-Niall tu nie chodzi o to że nie chce, ale nawet nie zapytałeś się mnie o to, może miałam inne plany.
-A miałaś?
Parsknęłam ironicznie.
-Oj dobrze, przepraszam, nie powinienem tak postąpić, ale nie chce też żeby te kilka dni minęło w takiej atmosferze.
-Nie to ja przesadziłam, przecież nic się nie stało.
To było z góry przesądzone że nie będę się na niego długo obrażać.
Lot trwał 11 godzin. Jednak nie tylko tyle nam minęło, gdy wylądowaliśmy okazało się że jest godzina 4 w nocy, ale następnego dnia.
Na szczęście było dość jasno. Niall wziął oby dwie walizki, żebym nie musiała dźwigać i wyszliśmy ' do miasta'. Nigdy przedtem nie byłam w Australii i chyba gdyby nie to że jestem z Nialler'em nigdy bym nie była.
Nie wiedziałam skąd fanki 1D dowiedziały się że jeden z zespołu będzie w Melbourne, skoro ja dzisiaj się dowiedziałam. Przed lotniskiem czekało kilka fanek.
Ciekawe, czy gdybym nie znała ich osobiście też byłabym Directionerką.
Cierpliwie czekałam aż zrobi sobie z nimi zdjęcia i rozda autografy. Nie byłam ani trochę zazdrosna gdy zakochane w nim dziewczyny na zdjęciach całowały go w policzek, uważałam to tylko za urocze.
Australia różniła się tym od USA do którego 'zaglądam' dość często, tym że tutaj tak jak w Anglii jeździ się po lewej stronie drogi. Jednakże my tu nie mieliśmy zamiaru jeździć samochodami. 
Taksówką dojechaliśmy pod jakiś plac, na którego końcu stał biały domek wynajęty przez Niall'a.
Dopiero z bliska zobaczyłam jak bardzo jest urokliwy. Nie był duży, a jego jasny kolor i wiele roślin wraz z niecodziennym dachem tworzyły ten domek unikalnym i można było się w nim od razu zakochać. Obeszliśmy go dokoła. Z tyłu był tak samo niedużych rozmiarów basen. Całość była dla mnie miejscem z którego nie warto się ruszać i gdybym mogła zostałabym tu na stałe. Na pewno to miejsce będzie wyglądać lepiej w południe a nie o świcie.
Wnętrze domku również było mega urocze. Było tu tak przytulnie że przez chwilę poczułam się jak w domu.
Z tego powodu że było niedaleko do 5 rano, nie mogliśmy wyjść na miasto, czy na plażę bo o tej godzinie normalni ludzie śpią. Do Niall'a tego nie trzeba było dwa razy powtarzać. Usiedliśmy przed telewizorem bo i tak nie mieliśmy co robić, a on po kilku minutach usnął. Chociaż byłam trochę zmęczona, oczy omawiały posuszeństwa i za nic nie chciały 'iść spać'.
Siedziałam tak chwilę wpatrując się w zgaszony ekran plazmy.
Daleko było jeszcze do tego aż wyjdziemy  stąd. Lecieliśmy całe 11 godzin a w samolocie jadłam tylko
kanapkę w której nawet nie wiedziałam co było. Poszłam sprawdzić do jest w lodówce. Nie sądziłam że będzie pełna po brzegi. Wyjęłam 'kilka' rzeczy i jedna za drugą zaspokoiłam swój głód. Jednak nie myślałam tylko o sobie. Dla Blondyna zrobiłam to samo, ale bez tostów, bo do czasu gdy wstanie już tostami nie będą.
Potem znów spróbowałam się zdrzemnąć, ale od razu po śniadaniu było jeszcze gorzej.
Z tego co słyszałam wcześniej, Niall miał zamiar iść dzisiaj na plażę. Sądziłam że niedługo się przebudzi i tam pójdziemy, dlatego przebrałam się w coś odpowiedniejszego. 
Mijały minuty, wreszcie pierwsza godzina. Przeliczyłam się z tym ile spać będzie Nialler, chyba nie spieszyło mu się. Czekałam do póki nie przewrócił się na drugi bok. Kocem przykryłam go i wyszłam na zewnątrz. Chciałam rozejrzeć się po okolicy, a z racji tego że plaża jest tu bardzo blisko właśnie tam się skierowałam. Przed wejściem na piach zdjęłam buty i je nosiłam, przechadzając się po brzegu. Wzięłam ze sobą ręcznik, który rozłożyłam wśród innych. Otaczały mnie mamy z dziećmi, które biegały do wody i z powrotem oraz młodzież która nie poszła do szkoły, a na plażę.
Rozebrałam się do samego kostiumu. Dziwne by było gdybym o godzinie 9.00 zaczęła się opalać chociaż było tak gorąco i świeciło tak jasne słońce, że warunki były idealne. Za to weszłam do idealnie przeźroczystej  wody. Uwielbiałam pływać w wodzie w której wręcz można było zobaczyć dno.
Przechadzałam się w jednym miejscu co rusz napotykając jakieś dziecko, które szczerzyło do mnie swoje malutkie ząbki. Najbardziej spodobało mi się, gdy dwu czy nawet trzy letnie dziecko przytuliło się do mojej nogi. Jego mama tłumaczyła się potem przez kilka minut, a ja tylko odpowiadałam że nic się nie stało.
Gdy możliwe że setnym razem wyznaczałam moją drogę w wodzie, ktoś złapał mnie w talii i obrócił do siebie. W pierwszej chwili przestraszyłam się, ale gdy zobaczyłam uśmiechniętą twarz Niall'a i na mojej pojawił się wielki uśmiech.
Nie obchodziło go to że teraz byliśmy na celowniku wszystkich spojrzeń, bez wstydu wpił się w moje usta.
Wyszliśmy z wody i usiedliśmy na rozłożonym przeze mnie wcześniej ręczniku.
-Myślałem już że uciekłaś.
-Tu chyba prędzej byś ty uciekł niż ja. Sama ci się dziwię że ze mną wytrzymujesz. Tak na prawdę tylko Sam i Alexis umiały mnie znieść. A teraz jeszcze Melanie, chociaż nie ma wyjścia.
Parsknął śmiechem.
-Może powiem tak. Twoje towarzystwo jest najmilsze z jakim się spotkałem przez te niedoszłe 20 lat.
Za to co powiedział przytuliłam go. Nie zostaliśmy dłużej na plaży. Ubrałam się z powrotem i poszliśmy zwiedzać miasto.  Melbourn było około 50 km od Sydney i było też drugim z najpopularniejszych miast w Australii. Obeszliśmy dokoła całe centrum i zobaczyliśmy wszystkie najsławniejsze zabytki, prócz średniowiecznego mauzoleum, bo oboje sądziliśmy że byśmy się tam tylko nudzili.
Dzień był na prawdę wyczerpujący. W sumie na nogach byłam około 23 godziny. Nie zjadłam nawet kolacji z Niall'em. Ledwo co wzięłam prysznic i nie usnęłam na stojąco. Chyba momentalnie, gdy położyłam się na łóżku zasnęłam. Poczułam jeszcze jak Blondyn całuje mnie w czoło i zakrywa satynową kołdrą.
Tym razem to on mnie, a nie ja jego.

------------------------------------

Jeeej! I jak może być? Nie za nudny? Mogę wam teraz zdradzić, że coś bardzo 'dużego' stanie się nie w następnym a za dwa rozdziały :D
Jednak dodałam rozdział, ale nadal jestem w trakcie poprawiania ocen i tak jakby nadal stoję w miejscu. Rozdziału spodziewajcie się już w niedzielę rano :)) tak, tak, długi weekend to zaszaleję, a co :3

Nadal Ci którzy nie głosowali mogą to zrobić. Ankieta.

Wiadomość z ostatniej chwili : z przykrością oznajmiam, że kilka minut temu spalił się mój laptop z przyczyn hmm nie wiem. Po prostu się wyłączył i nic. Tak, więc następnego mogę mieć dopiero gdzieś koło lipca. Nie wiem na czym będę pisać, ale może sobie poradzę bo mam już napisany 45 rozdział :) Teraz musiałam wejść na laptopa brata, bo go nie ma.

piątek, 24 maja 2013

Chapter 41.

Właśnie dzisiejszego dnia zaczynała mi się dwutygodniowa przerwa, którą zamierzam poświęcić wyłącznie sobie. Ostatnio latałam po świecie wypełniając czyjeś rozkazy, a to czy tego chciałam nawet nie było brane pod uwagę.
Nigdy nie narzekałam, ale czasem wolałabym zostać w domu i w podziurawionym swetrze oglądać jakieś bezsensowne telenowele.
Wreszcie nadszedł czas, gdy mogłam tak zrobić, ale też nie do końca. Chociaż miałam przerwę, mam w planach chodzenie w kilku dniach do studia, bo trwają przygotowania do mojego pierwszego teledysku, również jest pisana piosenka-bonus, którą piszę też ja.
Gdy się obudziłam Niall jeszcze spał. Połową kołdry która leżała na podłodze (a połową na łóżku) zakryłam go i wstałam. Można było się spodziewać że długo będzie spał. Wczoraj był taki zmęczony.
Poprzedniego dnia umówiłam się z Melanie na basen, zamiast na siłownię,która źle na mnie wpływa. Teraz będę jeździć na rowerze, biegać lub pływać. Niektórzy powiedzieliby że to niekonieczne, że niepotrzebnie to robię, ale przez ten szybki tryb życia przybyło mi aż 3 kg i lekko zaokrąglił mi się brzuszek. Zawsze należałam do osób szczupłych dlatego ten fakt mnie zaniepokoił.
Nie miałam pojęcia do której będzie spał Nialler. Ubrałam się, bo za chwilę miałam wychodzić. Nareszcie miałam pretekst by zakładać moje liczne bikini. W domu jeszcze chłopaki spali - była dopiero godzina 9.00.
Włosy tym razem spięłam wysoko na czubku głowy żeby się nie zamoczyły, ale pewnie to mi się nie uda.
Zbiegłam na dół i chwyciłam paczkę suszonych jabłek, po czym wyszłam
na dwór. Długo nie czekałam, aż na podjazd wjechała Melanie swoim nowym Garbusem. Dużo razy wspominała mi że ma słabość do tych samochodów. Sama nie widziałam w nich nic na plus, ale zawsze gratulowałam jej wyboru auta.
Wysiadła z samochodu, bo nie miałyśmy jechać nim. Z tego miejsca wszędzie mamy blisko, a basen znajdował się zaledwie 10 minut pieszo.
Trochę niepoważne było z mojej strony zakładając topik, gdy widać że te kilka centymetrów mi przybyło. Melanie tak jak Niall twierdzą że już przesadzam, dlatego nie poruszam przy nich tego tematu.
W szatni, gdzie przebierałyśmy się, okazało się że była tam moja 'młoda' fanka. Miała około 7 lat i gdy do mnie podeszła, zrobiła się cała czerwona i plątał jej się język, ale było to takie słodkie. Chociaż byłam już w kostiumie kąpielowym zrobiłam sobie z nią zdjęcie.
To nie było takie normalne wyjście na basen. Chciałam zacząć wreszcie uczyć się pływać, czego nigdy nie potrafiłam, może wcale się nie topiłam po wejściu do wody, ale jeśli bym miała płynąć na czas, pewnie byłabym ostatnia.
Melanie za to umiała. Na moje nie szczęście ratownik był koło 25 lat i całą naukę próbował ze mną flirtować, przez co Mel miała niezły ubaw. Gdyby mnie to nie denerwowało również bym się śmiała, nie mogłam przez to się na nią obrazić.
Tak jak podejrzewałam, całe włosy miałam mokre. Po przebraniu się, musiałyśmy więc czekać na zwolnienie jakiejkolwiek suszarki. Krótkie włosy, Mel wysuszyła w kilka minut, natomiast ja męczyłam się z moimi dobre pół godziny.
Gdy znalazłyśmy na terenie (w jakiejś części) mojej posesji, Malnie wyjęła z samochodu ubrania i weszłyśmy do domu. Chłopaki już powstawali. Mel poszła się do góry przebrać, a ja przywitałam się z Danielle, która czekała w salonie na Liam'a, który schodził już ze schodów. Nie mogłam uwierzyć w to, że będą się przeprowadzać. Dzisiaj szli pozałatwiać wszystkie sprawy związane z nowym domem. Oczywiście Dan poruszyła również temat mojego wypadku. Nie trudno było się dziwić, gdy cała Anglia o tym huczy.
Pozwoliłam Liam'owi porwać już dziewczynę, bo pewnie Melanie już się niecierpliwiła. Weszłam do góry, ale jednak zamiast zastać znudzoną Mel, ona stała w korytarzu i rozmawiała z Harry'm. Nie była to zwykła wymiana zdań, cały czas się śmiali. Gdybym nie usłyszała kilka tygodni temu od Hazzy, że jego i Mel nic nie łączy to właśnie tak bym teraz pomyślała.
Jak oboje mnie zauważyli, od razu ucichli.
-Znów zabiłam atmosferę - mruknęłam pod nosem, ale musieli to usłyszeć bo wybuchnęli śmiechem, podsycanym przez ostatnie pół godziny.
Był to trochę nerwowy śmiech, bo to co powiedziałam nie było ani trochę śmieszne. Chwilę potem Harry zniknął za drzwiami swojego pokoju, a Mel weszła razem ze mną do mojego i wbiła wzrok w ścianę.
-Czy o czymś muszę wiedzieć ? - zapytałam ją, od razu podniosła głowę i szeroko się uśmiechnęła.
-Skądże - odparła wesoło.
Nie drążyłam już tego tematu, bo chyba nie chciałam nic wiedzieć na ten temat.
Nie było sensu dłużej zwlekać z wyjściem nawet ze względu na to że mój brzuch już dawno się 'odezwał'.
Idealnie zaplanowanego grafiku na dzisiaj nie mam, tak też założyłam swoje najwyższe buty, miałam nadzieję że szybko wrócę do domu.
Jednak nie do końca też tak było. Już dawno nie byłam na takich porządnych, babskich zakupach. Razem z Melanie wypłaciłyśmy większą część z naszych kont bankowych (oczywiście nie takie same sumy, ja pracowałam jako modelka, piosenkarka i do tego regularnie otrzymywałam pieniądze od ojca, za to Mel utrzymywała się jako wpływowa modelka).
Na samym początku skierowałyśmy się do cukierni. Niedawno mijałam właśnie to miejsce samochodem i widziałam wielką reklamę deseru, którego bardzo chciałam spróbować, a z racji tego że się spieszyłam - nie mogłam.
Akurat pod cukiernią zadzwonił mój telefon. to Daiana - tak jak obiecywała- zadzwoniła sprawdzić czy mam coś na nową piosenkę. Trudno było mi się przyznać że nie, zaoferowałam się z tym, ale na razie nic mi nie wpadło do głowy. Jeśli przez następny tydzień będzie tak samo, ten song napisany będzie przez tą grupę, która napisała poprzednie. Nie chciałam żeby tak się stało. Teraz chłopaki mają koncerty, a ja siedząc w domu będę miała na to czas.
Rozmawiając przez telefon, Melanie weszła do sklepu po to co chciałam a przy okazji to samo dla niej.
Równo jak wcisnęłam czerwoną słuchawkę Blondynka wyszła z cukierni, ale nie z dwoma a z jednym opakowaniem.
-Miałaś kupić dwa.
-Była tylko jedna porcja, zbyt popularny ten twój deserek.
-Pewnie dobry.Nie szkodzi, jeśli chcesz możemy podzielić go na dwie części.
-Skoro takie to dobre, chyba warto się poświęcić - uśmiechnęła się do mnie i usiadłyśmy przy jednym ze stolików pod wielkim czerwonym parasolem.
Co do tego 'rozchwytywanego' deseru, dla mnie jak i dla Mel był on średni.
Po pierwsze był on za słodki, a do drugie jakieś 5 minut rozgryzałyśmy jak możemy zjeść tego banana. W końcu po tym jak próbowałyśmy go przeciąć łyżeczką, upadł na ziemię, my ryknęłyśmy śmiechem, tak że pół ulicy na nas się patrzyło, a cały nasz problem jak tu się podzielić znikł.
Następnie w celu rozpatrzenia kolejnych nowości, weszłyśmy do sklepu "Pink", może nie sklepu, a drogerii. Trudno nie byłoby zobaczyć takiego sklepu na normalnym tle Londynu, a jeszcze trudniej nie wejść do niego.
Lakiery, szampony, balsamy, kremy, perfumy, dezodoranty - wszytko można było tu znaleźć i wszystko było różowe. Chyba miałam szczęście że na taki sklep wpadłam z Mel, bo gdybym weszła do niego z Sam lub Alexis to czekałaby nie słowna śmierć. Obydwie nienawidzą tego koloru, a wszystko w nim ich obrzydza. Dlatego właśnie zawsze ukrywałam to jaki kolor lubię, pod przykrywką zielonego.
W sklepie rozdzieliłyśmy się. Ja z koszykiem oglądałam i wkładałam to co potrzebowałam ( lub nie ) i Mel tak samo. Wkrótce stanęłam przy kasie z całym, różowym wnętrzem koszyka. Ciężko było mi nie kupić czegoś co ładnie wygląda, śmiało mogłam się zakryć moją nową przyjaciółką, która wcale nie była lepsza. Ja za to chociaż wybrałam kilka rzeczy, choć z działu męskiego to też różowych - dla Niall'a. Dość szczegółowo ... znałam jego zapach i te perfumy które używa, więc nie miałam problemu z doborem.
Nie przemyślałam tego jak po całych zakupach dotrę do domu z takim ładunkiem, nigdy nie miałam siły w rękach, więc w szkole zawsze wybierali mnie ostatnią do gry w siatkówkę.
W sumie, po okrągłych 4 godzinach, wracałyśmy do domu mojego i chłopaków gdzie Mel miała samochód, tak obładowane, że zajmowałyśmy cały chodnik w szerz.
Przy swoim samochodzie Melanie włożyła swoje zakupy do samochodu i pomogła mi z moimi. Wreszcie obie stałyśmy wśród moich toreb w korytarzu.
Przeszłyśmy przez nie z trudem i dostałyśmy się do salonu. Nie sądziłam że ktokolwiek tu będzie, a jednak zastałyśmy Hazze i Niall'a. Usiadłam obok chłopaka i pocałowałam go, dzisiejeszego dnia jeszcze się nie widzieliśmy. Harry - wieczny singiel - wywrócił oczami. Na kilka minut Melanie do nas się dosiadła, ale dostała jakąś wiadomość i musiała iść. Tak więc zostałam z Loczkiem i Blondynem. Ku wielkim protestom Styles'a zdjęłam buty i położyłam je na stoliku. Czułam się jakby miały mi opaść.
Oglądali jakiś bezsensowny film, nie mając co robić wstałam i skierowałam się do góry, zabierając po drodze moje zakupy.
-Dzisiaj już nigdzie nie idę! - powiedziałam do siebie na schodach.
Wczłapałam się do garderoby, zostawiłam zakupy, zabierając uprzednio rzeczy dla Niall'a i poszłam do pokoju gdzie położyłam się na łóżku. Nie miałam nawet ochoty wstawać.
Mogłam się spodziewać, że ktoś prędzej czy później zakłóci mój spokój, a już bardziej mogłam się spodziewać że będzie to Niall.
-Może czas kupować płaskie buty - uśmiechnął się siadając obok mnie.
Podniosłam się do pozycji siedzącej.
-To odpada. Jestem za niska na płaskie buty.
-Trochę już przesadzasz. Nie jesteś niska, niektóre dziewczyny mają po 150 cm i nie chodzą w gigantycznych szpilkach jak ty. Jesteś zaledwie 10 cm niższa ode mnie.
-Tu nie chodzi tylko o to. Jak miałam chyba 15 lat i jeszcze nie umiałam przejść metra w takich butach wymyśliłam sobie, że w przyszłości tylko w takich będę chodzić i koniec.
Rozbawiłam go tym.
-Wiem że to głupie, ale nie chce nadal być ta najmniejsza - dodałam.
-To wcale nie jest głupie, tylko słodkie - przytulił mnie.
Pokiwałam głową z ironią.
-Chciałbym zobaczyć twoje zdjęcia z dzieciństwa, ale to potem. Teraz zabieram cię gdzieś, gdzie na pewno nie wpuszczą twoich butów.
-Wszędzie je wpuszczą. Chyba że nie na kręgle.
-I do gry w golfa.
-Przecież wiesz że nie umiem grać w golfa, tak jak nie umiem grać w nic innego.
-Zawsze możesz się nauczyć. Będzie fajnie.
-Skoro nie mam innego wyjścia to niech będzie.
Ucieszył się. Wyszedł na chwilę, ale gdy wrócił trzymał w ręku złożone ubrania w kolorach : biały, czarny, niebieski i czerwony. W drugiej ręce miał buty, których nawet nie miałam ochoty komentować.
-Tylko mi nie mów że to mam założyć - wyżaliłam się mu po tym jak zobaczyłam te rzeczy w całości.
-Oj nie przesadzaj, to pospolity strój do golfa.
-Nie sądzę żeby grali tam w butach szpitalnych.
Podniósł brwi i przez chwilę nic nie mówił.
-Olivia nie założysz tego, nie ?
Pokręciłam przecząco głową. Widać że nie był zły, chyba w środku i tak podejrzewał że nie pójdzie tak łatwo.
-To niestety tylko ja będę wyglądał jak pajac, przebierz się bo za kwadrans wyjdziemy, ok? - westchnął.
-No wiesz!  Chciałeś mnie wrobić.
Uśmiechnął się, wziął ubrania, pocałował mnie i wyszedł. Zdecydowanie bardziej wolałam mieć go w domu, a nie co wieczór mieć do całowania jedynie poduszkę.
Zbytnio nie wiedziałam jak mam się ubrać, jedyne co to widziałam golfa w telewizji i tylko na tym mogłam się wzorować.
Jak dla mnie kolor czerwony i niebieski nie pasuje i pasować nie będzie. Wybrałam jeden z nich. Trochę bardziej natrudziłam się przy butach. Od dołka do dołka w koturnach biegać nie będę, już bez pomysłu wzięłam przykład z Niall'a i jego zamiłowania do vansów. Czułam się taka malutka.
Zeszłam na dół, gdzie Blondyn już kręcił się koło drzwi w 'swoim stroju', na pewno ja bym w takim gorzej wyglądała.
Podeszłam do niego i poprawiłam mu kołnierzyk od polo, po czym cmoknęłam go, teraz bez moich wysokich butów dzieliła nas większa odległość.
Pojechaliśmy jego samochodem, który był o wiele wygodniejszy od mojego, ale przy Niallu nie mówiłam tego bo Porsche było przecież prezentem od niego.
O tym, że gra w golfa wiedziałam od dawna, ale nigdy z nim nie chodziłam, bo po prostu wszystko co wymaga jakiejkolwiek sprawności sportowej dla mnie nie jest przypisane.
Przed wejściem jak zawsze zrobiono nam kilkadziesiąt zdjęć. Super - mam na sobie trampki i spódniczkę.!
Chyba osoby tu pracujące znały Niall'a, bo od razu weszliśmy na teren. Nie chciałam by ktoś mi tłumaczył jak wycelować w piłeczkę.
Chciałam być pierwsza, więc Blondyn podał mi piłeczkę, położyłam ją na trawie i dopiero wtedy zorientowałam się że jest różowa.
-No co? To specjalnie dla ciebie - przed Niall'em chyba nie ukryłam tego że kocham ten kolor.
Ogólnie nie było źle. W dwie godziny i tak przegrałam, ale za to się świetnie bawiłam. Potem poszliśmy na coś do picia do bufetu.
Niall zamówił piwo, a ja drinka, choć mój chłopak (jak mój lekarz) nie był zadowolony z tego powodu. Sądził że na razie powinnam odstawić alkohol.
Gorsze zamieszanie powstało gdy go piłam. Jakiś nachalny fotograf podbiegł do mnie i w czasie robienia zdjęć, pytał się czy ciąży mogę pić takie rzeczy. Nie wiedziałam czy wybuchnąć śmiechem czy zakrywać twarz, byłam zbyt zdezorientowana. Dopiero ochrona go wyprowadziła.
-Nie dziwię się im że doszli do takiego wniosku - mruknęłam pod nosem.
-Ale to wszystko przez to że nabrałaś trochę kształtów, chyba nic...
-Ha! wiedziałam, teraz to zauważyłeś że przytyłam!
-Nie strasz mnie tak. Już myślałem...
Podniosłam brew do góry, widać że na prawdę się przestraszył.
Trochę za dużo atrakcji jak na jeden dzień. Zaczęło się ściemniać, więc pojechaliśmy do domu. Miałam dosyć jak na jeden dzień, chciałam już iść spać. Wzięłam prysznic i szybko wczołgałam się pod kołdrę.
Przewróciłam się na bok i zamknęłam oczy, ale chwilę później coś mnie dotknęło, wręcz podskoczyłam i usłyszałam głos Niall'a, który kładł się obok mnie.
-Chcesz żebym zawału dostała?
Nie odpowiedział. Zajął się całowaniem mnie po szyi. W pewnym momencie oderwałam się od niego, bo coś mi się przypomniało.
-Czekaj, kupiłam ci dzisiaj coś, musisz mi powiedzieć czy ci się podoba.
Najwyraźniej nie miał na to ochoty, przyciągnął mniez  powrotem.
-Jutro - szepnął mi do ucha.

-----------------------------------

Wiem, że rozdział może nie być zbyt dobry. Jestem wykończona - wszystkim. Ten tydzień był bardzo szybki(?). Ale chociaż pt. był ciekawszy, bo był odpust :D Ale to tylko to... i dalsze poprawianie ocen .;/
A jutro (chociaż 7 stopni) cały dzień spędzę na grze w siatkówkę - muszę ćwiczyć bo w pon. mam sprawdzian, a jakby to powiedzieć w sporcie jestem na poziomie dziecka z IV klasy podstawówki :D

W Ankiecie możecie dalej głosować.