Obserwatorzy

niedziela, 16 czerwca 2013

Chapter 47.


 

Przez te kilka ostatnich tygodni, można powiedzieć że Whity zadomowiła się w domu. Na początku nie spała w swoim łóżku, lecz z nami, ale Niall'a zaczęło wkurzać to i nauczył ją jednak spania u siebie.
Melanie nadal nic nie powiedziała mi na temat Harry'ego, ale niekiedy przez uchylone drzwi od sypialni Hazzy widziałam ją. Napisana przeze mnie piosenka trafiła już do studia MSL. Poniekąd byłam zdziwiona że ją przyjęli, ale Mel od razu się spodobała i to ona niemal nie zaniosła jej sama.
Co do mojego teledysku, to stoi on w miejscu. Ze strony reżysera i wszystkich którzy się w to włączają, nie ma nic do poprawki, ale na razie chodzi o mnie. Teledysk ma być po części kręcony na plaży, a ja nie chce dygotać tam w bikini i Daiana mnie popiera. Musimy poczekać aż będzie cieplej.
Zdecydowałam się też na koncert, wreszcie, ale tym razem w Windsor - pół godziny drogi z Londynu.
Próby trwały codziennie po kilka godzin. Zaśpiewam dwie nowe piosenki i została też zatrudniona grupa tancerzy. Musiałam nauczyć się dwunastu chorografii, co dla mnie i mojej koordynacji ruchowej jest sukcesem.
Tego dnia wstałam wcześnie. Musiałam iść na plan, bo tego dnia zaczynaliśmy kręcić teledysk, ale tylko w pomieszczeniu więc nie zajmie to dużo czasu. Musieliśmy już zacząć, bo gonił czas. Następnie bardzo chcę iść na otwarcie w Victoria Secret nowej kolekcji. Zawsze w ten pierwszy dzień są świetne ubrania, przywożone tylko w jednej sztuce i nie kosztują też kroci. A potem czekał mnie już tylko koncert.
Dopiero gdzieś nad ranem, Niall i Harry wrócili z imprezy, więc trudno było żeby teraz wstali. Ja wczorajszego wieczoru siedziałam przed telewizorem z Lou i Whity, oglądając Beauty and the Geek, a potem Wieczór Panieński.
Nigdy nie spędzałam tyle czasu z Lou, aż do teraz. Za to Liam i Zayn trochę się odcięli. Spędzali czas z pozostałymi chłopakami w studiu, na wywiadach, sesjach, koncertach etc, ale ja widziałam się z nimi dwa tygodnie temu, gdy byłam ich odwiedzić. Trochę sie nabiegałam, bo Liam i Dan mieszkali w północnym Londynie, a Perrie i Zayn w południowym.
Teraz nawet Whity jeszcze spała. Po cichu poszłam do garderoby po ubrania i wróciłam z nimi do pokoju. Umalowałam się i ułożyłam włosy, które przez tą pogodę stały w każdą stronę i ubrałam się.
Gdy Melanie wysłała mi sms, że stoi pod domem, chwyciłam torebkę i wyszłam do niej.
Tym razem uparła się, że to ona prowadzi. Wsiadłam posłusznie do jej Garbusa i pojechałyśmy w stronę centrum. Przed galerią zgromadziło się masę osób. Nie miałam potrzeby by być wcześniej i Mel także, gdyż to jej kuzyn wpuszczał do środka o równej 10.00. Przywitałyśmy go obie i weszłyśmy do budynku, na co kilka osób zaczęło się wykłócać. W wolnym czasie zjadłyśmy śniadanie i od razu po tym udałyśmy się do sklepu Victoria Secret. Wszystko było na widoku, a sklep otwarty. Sprzedawcy tego sklepu zdziwili się, że jako jedyne jesteśmy w sklepie, bo nikogo nie wpuszczali. Byłam świadoma, że to nie fair, ale chwyciłam to co ładniejsze i poszłam przymierzyć. Potem gdy zbiegł się tłum trudno było cokolwiek wypatrzyć, ale wyszłam ze sklepu z naprawdę fajnymi rzeczami. Zgubiła też na chwilę Melanie, ale ta "wypadła" ze sklepu zaraz po mnie. Żadna z nas nie zauważyła przeszkody na drodze i odwróciłyśmy się by wpaść na 
dwie wielkie ehm jednego kota i jednego miśka. Nie odskoczyły daleko, nawet chyba się nie ruszyły, ale za to nas ruszyły.
Zaczęły nas tulił i gładzić po włosach, a my nie mogłyśmy opanować śmiechu. Prawie każdy kto w promieniu 20 metrów nas zauważył, reagował podobnie. Pierwsza wyswobodziła się Melanie, a ja z rękoma żelki wydostałam się gdy wielki kot wypuścił mnie, widząc moje nieudolne starania. Odeszli śmiejąc się, tak jak my odeszłyśmy szybko, bo ludzie zaczęli już robić zdjęcia.
Nasze włosy przypominały teraz siano, ale przed wyjściem naciągnęłam na głowę trochę kurtki, by w takiej pozycji przedostałam się do auta. W drodze do studia kilka razy wybuchnęłyśmy śmiechem, komu jak komu, ale tylko mi mogło się coś takiego przytrafić, a że Mel była ze mną, pociągnęłam ją.

Studio zawsze było dla mnie ogromne i w wielu miejscach tam nie byłam, do tej pory. Weszłyśmy do dużego pomieszczenia z kurtyną. Krzątało się strasznie dużo ludzi, było też wiele kamer.
-To będzie ciekawe - mruknęłam do Mel.
I było. Może i była to połowa teledysku, ale ta straszniejsza. Pięć osób mówiących mi w jednej chwili co mam robić, a do tego sam reżyser krzyczał na nich z końca pomieszczenia i przy okazji też na mnie żebym ich nie słuchała.
-Nie martw się za chwilę im przejdzie - podeszła do mnie Mel.
-Chyba tak. Właściwie o co się kłócą ?
Wzruszyła ramionami.
-Oni się nie kłócą tylko głośno dyskutują.
-Tak bo wszyscy potrzebują trąbki do ucha bo nie słyszą, a że dzisiaj ich nie wzięli, muszą głośno rozmawiać.
-Ehm co? - zrobiła zaskoczoną minę. Moje wypowiedzi przyjęły się tylko u Sam i Alexis, które przez te kilkanaście lat co nieco już mnie rozumiały.
-Nieważne.
By rozluźnić trochę atmosferę zaczęłam się wygłupiać. Okazało się jednak, że było to niekonieczne, bo ich rozmowa się zakończyła i wszyscy mi się przypatrują. Spłonęłam pewnie jak burak, ale nikt na ten temat nic nie mówił. Zażenowana przyjęłam ich wszystkie ustalenia i po jakimś czasie pół teledysku było gotowe. Oczywiście jeśli wszystko się zmontuje etc.
Mogłam wyskoczyć wreszcie z przygłupawego gorsetu, który od pewnego momentu zaczął mnie uwierać. Zastanawiałam się czy jeszcze nie pochodzić po mieście by wkurzyć trochę chłopaków, ale z drugiej strony został Lou i Whity więc musiałam wracać.
Tylko gdy otworzyłam frontowe drzwi, przybiegła wesoła Whity.  Nie mogłam przejść metra, bo bardzo plątała się między nogami, ale wreszcie zabrał ją Louis, który zajął ją jej ulubioną jak do tej pory zabawką (ma dopiero dwa miesiące i tych zabawek będzie mnóstwo).
-Wstał już Niall? - spytałam go.
-Przed chwilą, z Harry'm siedzą w kuchni.
-Okej, to ja wyjdę teraz z Whity.
-Nie trzeba, byłem z nią już dwa razy - pogłaskał ją po główce.
-Naprawdę? Dziękuję, jesteś kochany - przytuliłam go.
Gdy wyciągnęłam ręce by wziąć Whity coś zaczęło przeszkadzać mi w oku. Przetarłam je raz, potem drugi, aż straciłam w nim widoczność. Wypadła mi soczewka. Czułam jak całe oko mi łzawi.
-Wszystko dobrze? - wszedł Niall.
-Soczewka mi upadła, nic sie nie stało, założę nową.
Popędziłam do góry, bo już prawie nie otwierałam prawego oka. Przemyłam je wodą, ale do umywalki wypadła mi kolejna soczewka. Przeklęłam pod nosem, ale moje oczy już tak nie łzawiły. Bez szkieł kontaktowych lub okularów byłam niemal ślepa - wynik długotrwałego uczenia się z laptopem wiele lat do tyłu.
Wymacałam pudełeczko z kontaktami by je na nowo założyć, ale nie mogłam. Po włożeniu jednego cały czas wypadał, po prostu się nie trzymał. Powtarzałam tą czynność kilka lub kilkanaście razy i nic nie skutkowało.
Jakoś weszłam do pokoju i założyłam okulary, leżące koło książki na półeczce nocnej.
 Wtedy wszedł też zaniepokojony Niall.
-Czemu masz okulary?
-Nie wiem czemu nie mogę założyć soczewek, nie trzymają się.
-Może pojedź do okulisty, dzisiaj masz koncert i chyba nie wystąpisz w goglach.
Zmroziłam go wzrokiem. Nie lubiałam gdy ktoś cokolwiek mówił o okularach, choć powinnam się przyzwyczaić. Nosiłam je całe 5 lat, aż do teraz.
-Raczej powinnam. Okej, to pojadę, niedługo wrócę.
Pocałowałam go w policzek i znikłam za drzwiami. Zbiegłam na dół, natrafiając po drodze na różowy pojazd.
Co było dziwne to to, że za kierownicą siedziała(?) Whity. Była zdezorientowana. Samochodzik popychał Harry, a któż by inny.
-Czy ciebie do końca powaliło Harry? - zapytałam go, gdy cieszył się jak małe dziecko.
-Czemu? Przecież Whity świetnie się bawi.
-Chyba nie wytrzeźwiałeś od wczoraj.
-Założyłaś okulary i już myślisz, że jesteś taka mądra.
-Nie ... denerwuj. Wiesz Harry, chyba powinieneś powiedzieć nam coś na temat Mel? - wkurzył mnie i dlatego posłużyłam się takim argumentem.
Wstał i wyjął Whity,a ona pobiegła do Niall'a który stał na schodach.
-Ale co? - zdenerwował się, bo Lou i Nialler przysłuchiwali się nam.
-Ty już dobrze wiesz co.
-Mówiła ci coś - ściszył głos.
-Nie, ale wystarczy umieć słuchać, a ty powinieneś zamykać swoje drzwi.
Nic nie odpowiedział. Ucieszona ze swojej wygranej wyszłam z domu. Musiałam czym prędzej załatwić sprawę z soczewkami, bo już za dwie godziny musiałam jechać na miejsce w którym odbędzie się koncert.
Dobrze znałam drogę do mojego okulisty, bo przecież jeździłam do niego co pół roku, odkąd zaczęłam nosi okulary. Do teraz pamiętam swoje pierwsze, różowe.

Przypominając sobie wcześniejsze czasy, moja złość na Hazze zaczęła ustępować, więc pięści które zacisnęłam na kierownicy rozluźniałam, a knykcie już nie były takie białe.
Oczywiście (ale trochę nie fair w stosunku do kolejki) weszłam pierwsza. Mój okulista zdziwił się, ale tylko troszkę, bo wizytę miałam umówioną na za dwa tygodnie. Na początku zakropił mi oczy, czego nienawidziłam od zawsze. Potem przez taką dużą maszynę (nazwy nie zapamiętałam) zbadał je, bo sądził że to konieczne po tym co mu powiedziałam. Wyników mogłam się spodziewać za kilka dni. Ale jednak dzisiaj czekał mnie koncert w goglach. Nic nie dało się zrobić na teraz, musiałam to jakoś przeboleć.
Wróciłam do domu, ale tylko na dosłownie sekundkę, by zostawić samochód i powiedzieć chłopakom, że już jadę.
Przyjechał po mnie Dany. On nigdy mnie nie widział w okularach i chyba też nie miał świadomości, że noszę kontakty. Nigdy nic nie komentowała i to w nim lubiłam. W aucie była i Melanie. Na szczęście ona była gadatliwa i po pół godziny (które minęły bardzo szybko), dojechaliśmy do Areny w Windsor. Przed nią stało kilka ciężarówek oraz widoczna była długaśna kolejka, która cały czas się zmniejszała.
Nie mogłam zatrzymać się przy fanach, bo Dany mnie popędzał.
Daiana i stylistka obsypywały mnie masą pytań, czemu nie chcę zdjąć okularów. Przecież gdybym to zrobiła, pewnie bym zleciała ze sceny, albo gorzej, choć wolałam o tym nie myśleć.
Wszyscy tancerze byli już gotowi i przeze mnie musieli sami zakładać zerówki, by była to część stylizacji.
Buty na platformie i słupku były moim znakiem rozpoznawczym, ale dzisiejszy strój przypadł mi szczególnie do gustu.
Spodnie w paski były modne i rzucały się w oczy, a buty które z reguły są w kwiatuszki lub jednobarwne, teraz błyszczały się w oczach na dużej odległości.
Koncert wypadł świetnie (przynajmniej dla mnie). Co prawda pomyliłam się kilka razy i w momencie na wyższe dźwięki wybuchnęłam śmiechem, ale ten występ zaliczał się do moich ulubionych.
Potem byłam dostępna dla fanów z biletem VIP- owskim. Nie było ich dużo, bo jak wspominałam nie była ze mnie Katy Perry czy Lady GaGa. Mało osób wydało na ten bilet 2000 funtów, by tylko się ze mną spotkać.
Wróciłam do domu niesamowicie wykończona. Pierwszy raz na koncercie tak dużo się ruszałam.
Whity już spała, a Harry chyba dlatego że się obraził wcale na mnie nie czekał. Tylko Niall i Lou siedzieli w kuchni. Przytuliłam ich na powitanie w tym samym momencie, bo o niczym tak nie marzyłam jak o łóżku.
Dopiero na schodach gdy wchodziliśmy do góry, zauważyłam że Blondyn jest w samych bokserkach, a Tomo w samych spodniach od piżamy. Nie powinno na mnie to robić wrażenia, widziałam takiego Niall'a już pół roku i mieszkałam długo z braćmi, ale przyłapałam się na tym, że gdy Nialler wszedł do mojego pokoju i rozmawiałam z Lou, który zaoferował się że może wychodzić z Whity rano, patrzyłam się przez moment na niego z rozdziawionymi ustami. Szybko się opamiętałam i życzyłam mu dobrej nocy.
Ledwo patrząc na oczy, wzięłam prysznic i weszłam do łóżka, gdzie czekał na mnie Niall. W ogóle nie przykryty, specjalnie mnie prowokował. Wytrwałam już bez seksu miesiąc i na razie nie zamierzam się poddać.
Położyłam się obok i od razu zaczął całować mnie po ramionach.
-Niall...
Mruknął coś niezrozumiale i w końcu moje postanowienie nie przetrwało.

-------------------------------

Jakoś sobie radzę bez laptopa. Na kartce pisać nie umiem, bo przy dwóch zdaniach wymiękam, ale prawie koniec roku, więc zabieram laptop młodszemu bratu (9 lat) i piszę rozdział od 22.00 do czasami 1.00 w nocy.
Ale już się przyzwyczaiłam. Najgorzej jest w dzień, gdy snuje się po domu bez celu - tak jak mówi mój tata. To dla mojego dobra, bo uzależniłam się od internetu. Super, może mi kupić teraz nowy, ale nieee wciska mi książka za książką, bo to 'ciekawsze zajęcie' taaa chyba sprzed ery komputerów, czyli 100000 lat temu.

PS: Rozdział miał być jutro ale dodałam dziś, bo ładnie komentujecie.
8-10 komentarzy i dodam następny :DD

wtorek, 11 czerwca 2013

Chapter 46.

Musiałam przyznać, że moje łóżko było najwygodniejsze. Nie było do końca moje, bo moje zostało sprzedane wraz z domem, ale do tego po prostu się przyzwyczaiłam.
Po obudzeniu się rano, chciałam iść dalej spać, nie byłam do końca wyspana, ale coś mi nie dawało.
-Niall mógłbyś się ogolić - mruknęłam z zamkniętymi oczami.
-Miałem to samo powiedzieć tobie - westchnął.
Oboje otworzyliśmy oczy w tym samym czasie. Coś co nam tak przeszkadzało to włosy Whity (maltańczyki mają włosy zamiast sierści). Przy mnie położyła główkę, a przy Niall'u ogon. Wyglądało to przekomicznie. Merdała ogonkiem patrząc się to na mnie to na niego.
-Coś mi się wydaje że chce na dwór - mówiąc to popatrzyłam na Blondyna, by to on poszedł z nią.
-Skąd to wiesz, może jej się jeść chce?
Popatrzyłam na miseczki, które już były puste.
-Miałam psa i wiem co akurat chce.
Westchnął. Oczywiście wziął Whity na ręce i wyszedł. Przekręciłam się na bok, tak że teraz miałam dla siebie łóżko. Niestety by dalej spać musiałam czekać na następną noc.
Wyszłam więc z pościeli i prędko poszłam do łazienki. Gdy wracałam, skierowałam się po miseczki Whity, które dzisiaj nie będą już zwykłymi talerzami, a miseczkami dla zwierząt. Po drodze na czymś się przejechałam i nogi mi się rozeszły, prawie na szpagat. W tym samym czasie wrócił Nialler.
-Nowe hobby, joga? - zażartował.
Nieudolnie wstałam.
-Sprzedawca mówiąc że jest już wytresowana, chyba mówił o odpowiednich godzinach spacerów.
-Jest  dopiero - spojrzał na zegarek - w pół do 1.
-Tak, a Whity trzymała do południa.
-Okej, to ty wychodzisz o 4 rano, a ja w tych godzinach.
Wytknęłam język i rzuciłam mu ręczniki papierowe by zajął się plamą.
Malując się, natknęłam się na kosmetyki dla Niall'a, które kupiłam kilka dni temu i nie miałam okazji by mu je dać.
Wzięłam je więc teraz i od razu mu podałam.
-To nie damskie? - spytał zdezorientowany.
-Nie, wiesz babcine.
Otworzył zakrętkę i powąchał.
-Ładnie pachnie.
-Nie ma za co.
Wstał z fotela i pocałował mnie.
-Dziękuję. Przypomniało mi się że i ja mam coś dla ciebie.
Wyszedł z pokoju, by za chwilę wrócić z pudełkiem ... na buty.
Otworzył je i wyjął neonowo żółte vansy.
-Sądzę, że naprawdę nie potrzebujesz wysokich obcasów. Nie jesteś niska.
Pokiwałam głową z ironią.
-Naprawdę - przekonywał mnie dalej - prosto z LA?!
-Oj dobrze, dziękuję, kiedyś powinnam je założyć.
Zaniosłam je do sterty butów w garderobie i tam też przy okazji przebrałam się. 
Założyłam botki i skórzaną kurtkę bo wiedziałam, że pogoda nie poprawiła się z dnia na dzień i czerwiec nie będzie zbyt słoneczny.
Walizka nadal leżała nie rozpakowana. Kopnęłam ją jedynie w kąt i zeszłam na śniadanie. Po drodze minęłam Lou i Harry'ego uczących Whity schodzenia po schodach. Nie miała chyba ochoty na naukę, bo siedziała na stopniu i nie ruszała się.
W między czasie dostałam sms od Mel. Miałam iść do studia, ale jeszcze nie teraz.
W kuchni był już Niall i jadł... coś. Nie chciałam wnikać, czy jest to kanapka czy raczej jajecznica, więc wcale się nie odezwałam. Sama spożyłam tylko miseczkę musli z mlekiem. W tym domu nikt nie jadł musli, więc jedno pudełko starczało mi na długi czas.
Nie sądziłam że kupię dzisiaj wszystko. Sklep zoologiczny był blisko. Whity zostawiłam z chłopakami, a sama wskoczyłam do auta i zajechałam na miejsce. Kupiłam karmę Royal, kilka kości, parę zabawek, obrożę ze smyczą i trzy miseczki. Rozglądałam się również za łóżkiem dla niej, ale w tym sklepie prócz poduszek 'łóżko podobnych', nie było nic prócz na zamówienie. Nic więcej już nie wzięłam. Szybko wróciłam do domu, przekonana że tego dnia jest jeszcze zimniej.
Gdy wróciłam do chłopaków, oni oglądali telewizję lub mieli zamiar a każdego z nich bardziej zajął laptop.
Whity siedziała obok Niall'a i bawiła się sznurkiem od jego spodni.
Wszyscy byli tak zajęci że nawet mnie nie zauważyli. Wzięłam Whity na ręcę i poszłam do kuchni. Po daniu
jej pierwszej (pierwszej ode mnie) zabawki, zaczęła wesoło merdać ogonkiem.
Gdy jadła swoją porcję, musiałam zająć się piosenką. Najpierw jednak zakradłam się do chłopaków i wzięłam laptopa Niall'a. Jęknął, ale nic więcej nie mówił.
Weszłam na stronę sklepu zoologicznego w Londynie, do którego jak nic nie miałabym dzisiaj czasu na dojechanie. Ale Niall przed lub po próbie, owszem. Długo wybierałam łóżko dla Whity, ale prawie żadne mi się nie spodobało, no cóż jestem osobą wybredną. Jedno było śliczne różowe, ale zdecydowanie za duże.
Zdecydowałam się na to, które wcześniej było jednym z najlepszych. Z otwartą stroną oddałam Niall'owi laptop.
-Musisz dzisiaj kupić to łóżko Whity.
-To na drugim końcu miasta.
-Ale to jest ładne i bliżej nie kupię lepszego.
-Nie mogę jutro? - jęknął. Niall należy do osób leniwych.
-Nie.
-Niall jedź, bo spędzisz tą noc samotnie - zażartował Harry, ale zaraz pacnęłam go ręką.
-Pojadę, od razu po próbie.
Kiwnęłam głową. Po jakimś czasie wszyscy wyszli z domu. Zabrałam Whity i ja również pojechałam do studia żeby mieć je już z głowy.
Ochroniarz przed wejściem i recepcjonistka w holu bardzo się zdziwili, gdy weszłam z psem do budynku, ale żadne prócz odpowiedzenia na moje "Dzień Dobry", nic nie mówili na ten temat.
W pokoju, przeznaczonym do nagrywania piosenek, w którym zwykle się zbieraliśmy by przedyskutować ważne sprawy, tym razem nikogo nie było. Na blacie leżało kilka moich wcześniejszych piosenek, w kącie spostrzegłam gitarę basową, ale nic więcej co mogło oznaczać, że mam tutaj poczekać.
Whity nie była jeszcze do mnie przyzwyczajona, ale to młody piesek, więc szybko jej to pójdzie. Trzymałam ją na rękach przez ten cały czas, a ona ani razu nie zaprotestowała.
Skierowałam się do biura Daiany. BINGO! Tam właśnie byli, ale jeśli przez oni rozumieć Daianę, Melanie, Dany'ego, tekściarza Henry'ego i nauczyciela od wokalu, z którym pracuję od niecałych dwóch miesięcy.
Nikt z nich nie spodziewał się że przyniosę Whity. Tylko Melanie wiedziała o jej istnieniu. Nie była oczywiście źle odebrana. Wszyscy byli zachwyceni jej urokiem i tymi jej czarnymi oczkami, które wyglądały tak, jakby były obrysowane grubą, czarną kredką.
Pierwszym tematem do dyskusji który podjęli była piosenka. Nie chciałam kłamać, więc powiedziałam, że mam na razie tytuł i ogólny pomysł. Nie za bardzo ich to uradowało, ale nie miałam czasu. Zostały mi kilka dni, choć i tak planowałam ukończyć ją tego dnia.
Następnie poinformowali mnie, że wiele moich (w większości) fanek, pisało na stronę MSL z prośbą o kilkugodzinne podpisywanie autografów etc. Zdziwiło mnie to, nie sądziłam, że moja kariera nabierze takiego tempa i nie byłam pewna czy jestem z tego powodu szczęśliwa. Daiana oczywiście zgodziła się na ten pomysł, argumentując go, że będzie dobrą reklamą nowej płyty. Wszystko już było pozałatwiane w Trafecenter - największej galerii w Londynie. 1000 moich zdjęć będzie sprzedawane, a potem ja będę je podpisywać. Świetne zajęcie na wieczór, a już miałam wybrać się na koncert 1D.
Martwiło mnie to, gdzie w tym czasie zostanie Whity. Chyba jedyną opcją jest odwiedzenie Danielle lub Perrie, która jak się ostatnio dowiedziałam, ma przerwę tak jak ja.
Ostatnią sprawą jaka dzieliła mnie od powrotu do domu, był mój pierwszy teledysk. Oczywiście słyszałam na ten temat wiele tygodni temu co nieco, ale teraz miało to być już na serio.
Gdy Whity chodziła po garderobie do której przeszliśmy i wąchała wszystko co leżało na podłodze. Wraz z moją stylistką wybierałyśmy ubrania do teledysku. Miał to być trochę mój styl, ale tylko trochę, bo bez świecidełek i wysokich obcasów. Piosenka nosiła tytuł 'This Is My Paradise' i mówiła o wyluzowanej dziewczynie, która żyje we własnym świecie. Była najbardziej żywa i porywająca, więc tą wybraliśmy.
Nareszcie mogłam wracać. Dany zaoferował się, że przyjedzie po mnie punkt 6 (wieczorem) by mnie zabrać na rozdawanie autografów.
Po zabraniu Whity, która zabrała się za sznurek od identyfikatora jednego z pracowników, pośpiesznie udałam się do auta. Po drodze do domu, musiałam zatankować, bo jak nic na mojej ulicy pewnie bym pchała samochód, a tego przy takiej pogodzie nikt by nie chciał. Choć są i tacy, którzy lubią zimno, deszcz i burze, jedną z takich osób jest Samantha. Nigdy jej w tym zamiłowaniu nie rozumiałam, więc nigdy na ten temat się zbyt nie odzywałam, bo mój niewyparzony język zawsze przyczynia się do kłótni lub innych nieprzyjemności.
W domu od razu po zjedzeniu paczki ciastek i po podaniu Whity jej porcji karmy z kurczakiem, zabrałam się za piosenkę. Mało grałam na gitarze, ale spędzając 5364675786 godzin na słuchaniu jak to robi Niall, trochę podłapałam od niego. Wzięłam duży zeszyt i notowałam to co miała do tej pory. Na początku nic nie wychodziło, wyrywałam jedną kartkę za drugą. Whity słuchała tego co tworzyłam, obgryzając uszy swojego króliczka. We can, we can change the world. Sam tytuł skojarzył mi się w końcu z Niall'em. Można było go odbierać na różnoraki sposób, a mnie akurat tak. Wtedy same słowa popłynęły. Miała być to wolna ballada, a przypominając sobie to co przeszłam z nim, tak nie mogło być.
Na sam koniec zaśpiewałam tą piosenkę, sprawdzając czy jest w stylu poprzednich.
We can, We can, We can,
We can, We can, We can,
We can, We can, We can,
We can, We can, We can,
We got the world in our hands
Now were gonna start a new day
I saw my feet hit the sidewalk
Now I’m gonna make my own way
We are not own our
Own on our own
We’ll share this moment

‘Cause we can
We can (x3)
Change the world
With every footstep
We’re taking the journey
We’re gonna do the little thing,
The big think
Everything we can
‘Cause we can
We change the world
Yeah! Yeah! Yeah!

What’s your name?
Wont,cha stand out?
Turn it up, it’s time to play
You wanna give it all you got
If you want it. Then you got it made
We grab the microphone,
microphone
We’re gonna own it!

‘Cause we can
We can (x3)
Change the world
With every footstep
We’re taking the journey
We’re gonna do the little thing,
The big think
Everything we can
‘Cause we can
We change the world

We got the world in our owns hand
We got it (x3)
We change the world

We got the world in our owns hand
We got it (x3)
We can (x3)
Change the world!
With every footstep
We’re taking the journey
We’re gonna do the little thing,
The big think
Everything we can
‘Cause we can
Change the world

We we got it
Oh,oh
We got the world at our fingertips
I said We we got it
Oh,oh
We got the world at our fingertips
I said We we
We can change the world!
Oh, Oh
We got the world at our
Oh we can! Oh we can!

I said We we got it
Oh,oh
We can change the world!
We can (x7)
Change the world!
We can (x3)
Oh! Oh!
We can (x3)
 Gdy skończyłam brzdąkać na gitarze, ktoś wszedł do domu, a Whity pobiegła sprawdzić kto.
Po chwili ukazał się Harry z Lou i Niall niosący wielkie pudełko zapewne z łóżkiem dla naszego pieska.
Chłopaki zajęli się otwieraniem, a ja ukryłam tekst, który napisałam by nie wyszło na to że jest kiepski. Chciałam najpierw pokazać go Melanie, bo wiedziałam że ona na pewno nie będzie się śmiać. I tak byłam na nią trochę zła, że nie powiedziała nic o jej związku z Harry'm, ale może miała własne powody.
Nowe łóżko sprawiło Whity ogromną radość. Wchodziła do niego i wychodziła. Wkładała do niego zabawki i wyjmowała je.
Po jakimś czasie, Harry i Lou pojechali na miejsce koncertu, choć mieli jeszcze masę czasu. Niall też zaczął się zbierać.
-Kto zostanie z Whity? - spytałam go, gdy i ja już się przebrałam i siedziałam na dole, czekając na Dany'ego.
-Ehm, nie wiedziałem że wychodzisz, ale mogę ją wziąć, dam ją Lou lub zwierzęta, albo Lux, będzie miała masę zabawy.
-Serio? Już myślałam że będę musiała odwiedzić Danielle.
-Co do Dan, to mogłabyś się z nią spotkać. Liam nam nic nie mówił, ale wydaje mi się, że trwają u nich ciche dni. Nie mówi o niej tyle co kiedyś.
-Spróbuję ją odwiedzić w najbliższym czasie, zobaczę jak mieszkają. Może zahaczę też o Zayn'a i Perrie.
-Super. Pa, zobaczymy się wieczorem. - pocałował mnie i razem z Whity wyszedł.
Punkt 6 przyjechał Dany. Zabrał mnie na podpisywanie autografów, jak to było ustalone. Przed galerią, chyba ku zdziwieniu wszystkich, było masę ludzi, głównie nastolatek. Gdy wyszłam z auta, z każdej strony wydzierały się i próbowały mnie dotknąć, ale Dany skutecznie mnie ochraniał.
W środku rozstawiony był duży stół za którym stało jedno krzesło. Usiadłam za nim i zaczęli wpuszczać ludzi z zewnątrz. Po lewej ode mnie strony sprzedawano moje zdjęcia i musiało tam być wiele sprzedawców, bo szybko się uwijali.
Niektóre dziewczyny, gdy podpisywałam im zdjęcia filmowały mnie i zadawały dość trudne pytania, tj : ile chcę mieć dzieci z Niall'em lub czy to właśnie z nim chcę się związać w przyszłości. Było to tak jakby odniesienie do mojej sytuacji, jakby wiedziały że mi się oświadczył. Od tamtego pytania, próbowałam trzymać prawą rękę pod stołem.
Te kilka godzin minęło bardzo szybko. Ręka bolała mnie niemiłosiernie, ale była poniekąd szczęśliwa, tyle osób przyszło, a zdjęć dla kilku z nich zabrakło. Na pewno Daiana coś takiego będzie chciała powtórzyć.
Wróciłam do pustego domu i od razu skierowała się do łazienki. Nie miałam ostatnio czasu na długie kąpiele, musiałam się zadawałaś szybkimi prysznicami, ale teraz weszłam do wanny z waniliowym aromatem. Siedziałam tak długo, aż usłyszałam kroki na schodach. Pewnie to Niall wszedł do mojego pokoju, bo Whity zaczęła drapać w moje drzwi. Wyszłam czym prędzej i od razu ją wyściskałam - moje oczko w głowie. Niall - moje drugie oczko w głowie, też dostał buziaka.
Whity położyłam w nowym łóżku, a sama położyłam się w swoim, czekając na Niall'a. Gdy przyszedł, położył się obok i przytulił mnie, tak że leżeliśmy bardzo blisko siebie. W pewnym momencie przerwała nam Whit, która wskoczyła na łóżko i gryzła rękę Niall'a którą mnie obejmował. Gdy ją podniósł, położyła się właśnie w tym miejscu.

-------------------------------

I jak?  Mam nadzieję że nie jest bardzo nudny, bo się starałam.:) Nie pozostaje mi nic więcej do dodania jak do następnego :D

piątek, 7 czerwca 2013

Chapter 45.

Połowy nocy nie spałam. Cały czas zastanawiałam się, jak w wieku 19 lat mogłam się na coś takiego zgodzić. Może byłoby to trochę normalniejsze, gdybyśmy byli normalnymi ludźmi, a w naszym przypadku cały świat będzie wiedział że Niall Horan żeni się z Olivią Feidley. Przecież gdybym nadal chodziła do szkoły i żyła jak normalna, przeciętna dziewczyna, nie zgodziłabym się na coś takiego.
Moi rodzice wzięli ślub, gdy mieli po 25 lat, więc na pewno nic takiego nie poprą. Melanie również będzie wkładać cały wysiłek by odwieść mnie od tej decyzji. Jedynym sojusznikiem może być Samantha, która niestety nie mieszka już w Londynie.
Ledwo zamknęłam oczy, a już był ranek. Pierwszy raz, strasznie jasne światło nie dało mi spać i musiałam wstać.
Pod oczami miałam rzucające się cienie, które przykryłam grubą warstwą makijażu.
Chyba jedyny raz w życiu nie chciało mi się przebierać w ubraniach i coś skomponować. Nadal w piżamie zjadłam śniadanie - jogurt zbożowy, nic więcej nie mogłam wziąć do ust. Siedząc na jednym z krzeseł w kuchni, podkuliłam nogi i tak przesiedziałam póki Niall nie wszedł do pomieszczenia. Człowiek po obudzeniu jeszcze nie funkcjonuje normalnie, ale nie on - od razu na jego twarzy widniał wielki uśmiech. Oczywiście spytał czemu tak siedzę sama, nie znałam odpowiedzi, więc wzruszyłam ramionami.
-Niall, jeśli były zaręczyny to w kwestii ślubu... - zaczęłam, a on usiadł naprzeciwko mnie.
-Nie martw się, to nie musi być teraz. Możemy poczekać rok, dwa, ile chcesz, to nie robi różnicy.
Automatycznie wszystkie moje zmartwienia uleciały. Nikt na razie nie musiał się dowiadywać o tym co zaszło poprzedniego dnia. Mogliśmy z tym poczekać do odpowiedniej pory - za jakieś trzy lata.
Oświadczył się, bo pewnie miał dosyć tych wszystkich niepewności i plotek. Było to odważne posunięcie, ale zgodziłam się i po części uważam to za może nie mądrą, a przemyślaną decyzję.
Humor mi się poprawił i w tym samym momencie zaczęło doskwierać mi zmęczenie, ale jakoś musiałam znieść ten dzień.
By potem nie robić wszystkiego na ostatnią chwilę, zaczęłam się szykować. Koniec maja zawsze był oznaką lata, nawet w Londynie powinno być około 20 stopni. Na szczęście nie musiałam teraz zakładać długich spodni, by potem jakoś przeżyć podróż do domu.
Zdziwiło mnie to, że gdy zamknęłam ostatnią walizkę, Niall szybko zabrał ją do taksówki, która już stała pod domem. Mieliśmy jeszcze spokojnie ponad godzinę.
-Chciałbym ci jeszcze coś pokazać przed odlotem - wytłumaczył mi gdy po zapłaceniu za wynajem domku, siedzieliśmy już w taksówce.
-A powiesz mi co? może jakaś wskazówka.
Uśmiechając się pokręcił przecząco głową i cmoknął mnie w policzek.
Spodziewałam się wielkiego rachunku za taxi, która czekała na nas na jakimś parkingu. My w tym czasie, a raczej Niall zaprowadził mnie na jakąś wolną przestrzeń, której nie widziałam wcześniej, bo musieliśmy iść trochę pod górę.
Na pierwszy rzut oka, widziałam wielkie, zielone połacie z kolorowymi plamami. Ale gdy lepiej się przyjrzałam zauważyłam że są to wielkie balony.
Nie czekaliśmy długo, jak pierwszy z nich w moim ulubionym kolorze -cały zielony wzbił się w powietrze, a po nim startowały następne. Za chwilę całe niebo było kolorowe, a na ziemi nie pozostał żaden balon. Był to pewnie kolejny punkt ich święta, które rozpoczęło się dwa dni temu.
Naprawdę cudowne przeżycie i chyba nie do powtórzenia, takie rzeczy nie zdarzają się na co dzień.
Byliśmy tam ponad pół godziny, w tym czasie taxi nabiło nam niezłą sumkę, ale z tego miejsca mieliśmy już niedaleko jak pięć minut do lotniska.
Z tego powodu, że Niall wydał prawie całą kasę jaką miał w miejscowej walucie, musiałam ja zapłacić za taksówkę, co trochę podniosło mnie w myśli, że Niall za mnie zawsze płaci, czego nie chciałam, ale kłócić o takie głupoty się nie chciałam bardziej.
Na szczęście "checking" był otwarty i mogliśmy już wejść. Niall wziął bagaże, a ja szłam za nim, nieudolnie wyjmując nasze paszporty z torebki, które ledwo tam się zmieściły. Gdy już je miałam w ręce, przeniosłam wzrok przed siebie i zauważyłam jakąś dziewczynkę, która mi macha. Rozejrzałam się czy to na pewno do mnie, ale stałam sama, bo Niall podawał bilety. Odmachałam jej. Nie miałam pojęcia, co w ostatnim czasie przyciąga tak do mnie dzieci, chyba tak jak nigdy.
Następne 10 minut spędziłam na zdjęciu butów, przejściu przez bramki i znów ich założeniu. Mogłam wcześniej to przewidzieć i takich nie zakładać.
Wreszcie byliśmy uwolnieni od bagaży, więc poszliśmy do sklepu, by coś kupić do samolotu. Zamiast jednak do tego sklepu wejść, wszystko co potrzebowaliśmy kupiliśmy w automacie. Była to też taka moją metoda sprawdzenia.
Poprosiłam Blondyna by kupił mi Skittlesy. Był chyba tam każdy ich kolor, ale jedne lubiłam najbardziej i kiedyś też o tym mu mówiłam. Głośno analizował: Liam lubi pomarańczowe, Zayn niebieski. Harry lub jak ty czerwone.
To była prawda. Chociaż zawsze dokuczałam Hazzie, zresztą jak on mi, był moim najlepszym przyjacielem i wiele rzeczy nas łączyło.
Nareszcie mogliśmy wejść do samolotu. Do wystartowania czas nam zleciał w przekręcaniu klimy jak małe dzieci. Raz dmuchało za mocno, raz za słabo, w rezultacie czego lecieliśmy całe 11 godzin do Anglii bez klimy, ale nikomu się nie przyznaliśmy że ją zepsuliśmy.
Cały lot miałam tyle do roboty, co szturchanie Niall'a gdy usypiał. Wszystkie moje gazety zostały w walizce i nic innego nie mogłam robić.
Ale nareszcie wylądowaliśmy. Byłam szczęśliwa, gdy znalazłam się w środku Heathrow. Na wielkim zegarze widniała godzina 4.32 po południu.
Niall odbierał bagaże, a ja zadzwoniłam do Harry'ego żeby nas odebrał. Akurat siedział z Lux i nie za bardzo chciał ją zostawiać, ale tak go nękałam, że wreszcie się zgodził.
Postanowiliśmy poczekać na niego na parkingu. Tylko gdy wyszłam na powietrze, zdębiałam. Było tu tak zimno, jak późną jesienią, a był koniec maja.
Zaczęłam robić jakieś wygibasy i szybko wróciłam do środka. Niall śmiejąc się ze mnie, wrócił ze mną. Łatwo mu było - miał długie spodnie i sweter.
Chociaż w środku było cieplej, tam czekaliśmy na Harry'ego.
Wreszcie po jakimś czasie dostałam od niego wiadomość, że jest przed wejściem.
Z bólem wyszłam na dwór, chociaż trzęsłam się jak galareta. Nieźle się do tego rozpadało. W końcu znaleźliśmy Loczka, ale nie było to takie trudne. Obok niego stało dwóch przerośniętych facetów o posturze ciężarowca, a jeden z nich trzymał nad nim parasol. Gdy do niego podeszliśmy, już miałam zażartować, że wielki Styles nie potrafi trzymać sobie parasola, ale przyjechał po nas choć nie musiał i dałam sobie spokój. Tylko zwyczajnie go przytuliłam.
Dopiero wtedy zauważyłam że jego loczki zniknęły, wszystkie. Włosy miał całe postawione do góry i zastanawiałam się czemu?!
Siedząc już w minivanie, którym przyjechał on i ochroniarze, nie mogłam się powstrzymać by o nie, nie zapytać.
-Harry, gdzie zgubiłeś loczki?
Zaśmiał się.
-Spokojnie, niedługo wrócą, to było tylko wynikiem tego, że  Melanie się nudziło.
Zbił mnie tym z tropu. Melanie? myślałam, że dopiero zadzwonię do niej że już jestem, wtedy przyjdzie, a ona już sobie siedziała z Harry'm i Lou. Niestety Zayn i Liam mieszkali już gdzie indziej i nadal nie mogłam w to uwierzyć.
W każdym bądź razie i Mel i Hazze czekały porządne wyjaśnienia, ale wtedy gdy będziemy w domu, bo chwilowo nadal trzęsłam się z zimna.
Gdy wjechaliśmy na naszą ulicę strasznie się ucieszyłam, przecież nie ma to jak w domu. Wcale nie pchałam się do wzięcia jakiejkolwiek walizki. Od razu nie patrząc na nikogo, pobiegłam do domu. Usłyszałam zatrzaskujące się za mną drzwi, a następnie zbieganie pod schodach.
-Olivia! - krzyknęłam Mel i mnie przytuliła, Lou zrobił to samo.
-Gdzie Niall i Harry? - zapytał mnie Tommo.
-Idą już. Cholera jak zimno.
Zaczęłam się pocierać rękoma.
-Co to za pierścionek? - zapytałam mnie Mel, gdy Lou wyszedł na dwór.
-Ehm...
Na szczęście uratowali mnie chłopcy. Nie wiedziałabym co jej odpowiedzieć, a skłamać nie chciałam.
Potem wszyscy zaczęli się witać i blondynka o tym zapomniała.Razem z Niall'em powyciągaliśmy dla nich prezenty.
Chciałam iść do góry się rozpakować, ale Nialler znów miał inne plany, mianowicie chciał już gdzieś jechać, ale była to kolejna niespodzianka. Może planował ślub w Las Vegas, teraz już mogłam się po nim wszystkiego spodziewać.
Musiał jednak poczekać. Nigdzie nie miałam zamiaru jechać w ubraniach które miałam na sobie.
W garderobie ciuchy miała podzielone ze względu na porę roku, tak jak i buty. Musiałam więc trochę się nagrzebać, by wyjąć kurtkę która nie zawiodła mnie w żaden dzień jak ten i botki, które miałam jedynie raz, bo wysoki obcas nie sprawdzał się na śniegu i gdy biegłam na autobus do szkoły.
Sprawę z Melanie i Harry'ego musiałam przełożyć na później, bo Niall zaczął nerwowo spoglądać na zegarek.
Andy(ochroniarz) nadal był, więc to on nas zawiózł. Zatrzymaliśmy się przed domem mieszkalnym, który nic mi nie mówił. Weszliśmy przed furtkę i od razu podbiegły do nas cztery psy, każdy innej razy i maści. Kolejny cudowny pomysł cudownego Niall'a?
Zadzwoniliśmy do drzwi i od razu powinien starszy pan nam otworzył.
Rozpoznał Niall'a bo nie pytał się o co chodzi. Zaprosił nas do środka, a stado małych szczeniaczków podbiegło w naszą stronę. Była to oczywiście rasa maltańczyk, rozpoznałam je bo mój Chaps był razem z rodzicami w Liverpool.
-To którego wybieracie? - zapytał mnie właściciel piesków.
Spojrzałam na Niall'a a ten tylko się uśmiechał. Czyli to teraz wykombinował. Można było się tego spodziewać. Zayn i Perrie mieli Hatchi'ego, Loki był u Dan i Liam'a, teraz kolej na nas. Ale nie byłam pewna czy jestem gotowa na psa, pamiętałam ile musiałam włożyć w to żeby wytresować Chaps'a. To właśnie powiedziałam Niall'owi.
-Wszystkie są nienagannie wytresowane - wtrącił się właściciel.
-Z rodowodem?
-Tak, wszystkie papiery, szczepienia są. Nawet paszport w razie potrzeby.
-To ile one mają.
-Miesiąc.
Nie pozostało nam nic tylko wybrać szczęściarza. Niall cały czas był za tym który biegał w kółko i tylko szczekał. Widząc że nie jestem uradowana jego wyborem, zaproponował tego na którego cały czas się patrzyłam. Spał w kącie, z daleka od reszty. Wskazaliśmy tego.
-To jedyna suczka z miotu - wyjaśnił nam sprzedawca i wziął ją na rękę.
Była zdecydowanie najmniejsza i najsłodsza. Wzięłam ją na ręce i przez jedno spojrzenie pokochałam. Załatwiliśmy wszystkie formalności i wróciliśmy z nią do auta.
Imię wybraliśmy w błyskawicznym tępie. To bardziej do tego przysłużył się Andy, który zapytał się co to za białas, stąd powstało Whity.
Dojechaliśmy z Whity do domu i już w korytarzu puściliśmy ją na podłogę, żeby poszła sama, ale położyła się i nie miała zamiaru wstawać.
Weszliśmy do salonu po cichu. Stanęłam jak wryta widząc Melanie i Harry'ego przytulonych na sofie. Cofnęłam się i dałam znak Niall'owi. Wróciliśmy do korytarza.
-Melanie?! -krzyknęłam, by zorientowali się że jesteśmy.
-W salonie jestem.
Poszliśmy tam z powrotem. Teraz już Hazza siedział na fotelu a ona nadal na kanapie.
Harry siedział tyłem więc Niall chciał go zaskoczyć i położył mu na ramieniu Whity.
Ten się wystraszył i podskoczył, ale Whity przeżyła większy szok.
-Co to jest? - zapytał Loczek.
-To jest Whity i od teraz będzie tu mieszkać - wzięłam ją na ręce.
-Myślałem że jakiś szczur.
Podniosłam brwi i usiadłam koło Mel. Jej od razu się spodobała. Na razie Whit nie miała gdzie spać, więc u mnie w pokoju, na fotelu rozłożyłyśmy grubą kołdrę i na to różowy, satynowy materiał. Niall również o niej pomyślał. Ze swojego pokoju przyniósł zabawkę też różową i położył obok niej.
Whity była wystraszona w tym pierwszym dniu, nowi ludzie, bez rodzeństwa, nowe otoczenie.
Od jej poprzedniego właściciela dostaliśmy też trochę jej karmy, ale była smutna i nic tego dnia nie tknęła.
Wkrótce Melanie pojechała do siebie. Zostałam z Niall'em w moim pokoju. Byliśmy wykończeni tym dniem i szybko się położyliśmy. Zaskoczyła nas zmiana u Whity, która zamiast u siebie, wskoczyłam na łóżko i położyła się centralnie miedzy nami. Spojrzała raz na mnie, potem na Blondyna i zamknęła oczy.

----------------------------

Jestem załamana. W szkole poprawiam z całego roku fizykę, geografię, PO i historię ! Bo muszę mieć czerwony pasek. Do tego to wszysto w jeden dzień. Nikt normalny tego się nie nauczy! Dobra, nieważne.
I jak podoba się Whity? Następny już 12 czerwca rano ale to zależy znów od tego czy będzie do tej pory 8-10 komentarzy :*
Dalej możecie głosować w Ankiecie.!

wtorek, 4 czerwca 2013

Chapter 44.

Tak jakby, to był ostatni nasz dzień tutaj. Dlatego tak jakby, bo jutro będziemy tu równo do południa i wtedy zakończy się nasze Melbourne, choć jestem pewna że to miejsce pozostanie mi w pamięci i jeszcze kiedyś tu wrócę.
Długo będę tęsknić za gorącym klimatem, promieniami przeszywającymi na wylot i nawet tymi ludźmi których nie znam, ale zawsze gdy jestem w sklepie, czy fanka 1D, która prosi mnie o wspólnie zdjęcie są tacy przyjaźni i emanuje z nich taka empatia, że trudno kogokolwiek stąd nie polubić.
Rano długo zwlekaliśmy ze wstaniem. Pomimo spuszczonych rolet, całe pomieszczenie było jasno rozświetlone. Zanim jeszcze otworzyłam oczy, położyłam się na torsie Niall'a, który bawił się moimi włosami. Pamiętam dobrze, gdy jeszcze kilka minut temu dokładnie rozróżniałam jego zapach. Teraz wcale już go nie czuję. Przyzwyczaiłam się do niego, tak samo jak do mojego.
Jednak trzeba było wstać, choć bardzo nie chcieliśmy. Gdy ja się ubierałam, Niall robił śniadanie. Przez te kilka dni nie miałam czasu na jakieś szczególne upiększenia, nawet już od uzależniłam się od prostownicy, po części dlatego że się spaliła, a nie miałam zamiaru kupować tutaj. Wolałam sprawdzony już wiele razy prze moje suszarki, prostownice i lokówki - Boots. ale teraz zastanawiam się czy mi nadal potrzebna. Poświęciłam kilkanaście minut na pomalowanie paznokci na biały kolor. Czułam, że dzisiejszego dnia, powinnam jak najlepiej wyglądać.
Przy śniadaniu Niall był bardzo pod denerwowany. Nie wiedziałam jaki moment dzisiejszego dnia wywarł na nim taką presję, ale jego stałe wyluzowanie teraz doszczętnie zniknęło.
-Niall wszystko dobrze? - zapytałam gdy szliśmy wzdłuż jednej z ulic.
Pokiwał tylko głową i to już znaczyło o tym, że coś jest nie tak.
Ale od tamtej pory starał się normalnie ze mną rozmawiać. Uśmiechał się i śmiał. Zauważyłam też, że jedną dłoń cały czas trzymał w kieszeni, jakby miał tam jakiś skarb.
Nie wiedziałam co będziemy robić, ale nie pytałam o to, wolałam zdać się na niego.
I podziałało.Bardzo oryginalnym pomysłem było zabranie mnie do zoo. Czasami jego pomysły były naprawdę zaskakujące.
Szczególnie podobało mi się karmienie zwierząt, najbardziej małego słonia.
Choć miałam dać mu jedną porcję, nie mogłam się oprzeć i kupowałam jego jedzenie do póki miał dosyć. Za to Niall szczególnie przywiązał się do jednego z kangurów, raczej jednej. Była oswojona, więc ją przytulił, ale zaraz oberwał po głowie, co była albo i nie zamierzone przez kangurzyce.
Odkąd pamiętam zawsze miałam słabość do dzikich kotów, więc dużo czasu spędziłam w miejscu im przeznaczonym. Akurat zostały same małe i chciałam jednego 'pożyczyć', ale gdy mama jaguar zaszła mi drogę, wiedziałam że nie będzie miło i szybko odłożyłam jej dziecko.
Niestety po dwóch godzinach musieliśmy opuścić zoo, gdyż zawadzaliśmy grupie turystów. Czym bliżej byliśmy naszego wypożyczonego domku, tym bardziej zdenerwowany był Niall. Zmieniłam więc kierunek. Poszliśmy do lodziarni. Kupiliśmy sobie po jednym lodzie i wyszliśmy do parku.
Zanim jeszcze go zaczęłam, zobaczyłam wiewiórkę. Nigdy nie miałam okazji takowej nakarmić, bez wahania podeszłam do niej z żołędziami.
Na szczęście była oswojona i nie rzuciła mi się na twarz. Po tym od razu wróciłam do Niall'a, który siedział na ławce.
-Z wszystkimi tak dobrze się dogadujesz. Z ludźmi, z dziećmi nawet ze zwierzętami - to nie było pytanie, a raczej stwierdzenie.
-A dzieci to nie ludzie? - chciałam rozluźnić atmosferę, bo powiedział to całkiem na poważnie.
-Wiesz o co mi chodzi - uśmiechnął się.
-No nie wiem, po prostu tak jest. Chyba zawsze tak było, ale jak wszyscy mówili o mnie, że mam serce z kamienia, to zaczęłam w to wierzyć.
-Jak to właśnie było, z nami tak dobrze się dogadujesz z Melanie też, czemu w szkole miałaś tylko dwie przyjaciółki.
-Nie chcę o tym rozmawiać.
-Proszę, nie rozumiem tego.
-Może to dlatego że nigdy się nie przystosowałam. Miałam wielkie marzenia, na przykład nie chciałam mieć nigdy męża i być prawnikiem.
-Czemu? - nie chciałam go zdenerwować mówiąc to, ale chyba tak się stało.
-Nie wiem, byłam młoda i jako jedyna nie miałam nigdy chłopaka, co miałam myśleć.
-Kontynuuj.
-To nie tylko przez te moje marzenia. Nawet to ze ubierałam się na różowo było punktem żartów. Potem już tak dalej szło. Wszyscy chodzili na imprezy prócz mnie. Zostawałam w domu i czytałam książki. Byłam wrogo nastawiona do całej mojej klasy i już nikt nie próbował do mnie dotrzeć.
-Aż... - przerwał mi.
-Aż jeden chłopak zaprosił mnie na ognisko, nadal nie wiem czemu. Resztę już wiesz.
-I to dlatego twoi rodzice się wyprowadzili? To jest trochę dziwne.
-Też tak sądziłam. Mama ostatnio mi powiedziała, że to było zaplanowane, ale nie wiedzieli jak mi to powiedzieć, więc mój wybryk był tylko wymówką. Czemu akurat teraz się tym zainteresowałeś?
-Zawsze mnie to ciekawiło.
Po tej naszej rozmowie sama układałam sobie wszystko w głowie. Niesamowite jak los, który przez kilka lat dawał mi się we znaki, teraz dał mi takiego Niall'a który zmienił moje życie w bajkę.
Wróciliśmy jednak do domu. Zaczęło mnie denerwować to jak jego humor gwałtownie się zmieniał. Nie wiedziałam czy jest chory albo czy komuś coś się stało, ale nie mogłam nadal tak o to pytać. Spakowaliśmy się na jutro w milczeniu.
-Pójdziesz ze mną do jazzuzi?
Kiwnęłam głową. W domku było jedno jazzuzi, ale odkąd zwiedzałam dom, kompletnie o nim zapomniałam.
Do pomieszczenia weszłam sama, Niall musiał na chwilę pójść do kuchni.
Nie wiem na co czekałam, ale tylko przyglądałam się kształtowi jazzuzi.
-Co jest? - wzdrygnęłam się od jego głosu - Przepraszam że cię wystraszyłem.
-Nic nie szkodzi.
Zauważyłam że w ręku miał szampan i dwa kieliszki. Odłożył je na podłogę.
Rozebraliśmy się do bielizny i weszliśmy do wody.
Nie zdążyłam usiąść na podeście, a przyciągnął mnie do siebie. Nie mówił nic tylko patrzył się w moje oczy. Dokładnie coś analizował.
*muzyka*
-Kocham cię - szepnął po jakimś czasie.
-Kocham cię.
Tylko gdy to powiedziałam, namiętnie mnie pocałował. Naprawdę tego dnia go nie poznawałam. Kontynuując pocałunek złapał mnie w talii i podniósł do góry.
Nie liczyłam ile to trwało, podobało mi się jaką zmianę przeszedł, nawet jeśli była jednodniowa.
Odsunęliśmy się od siebie, gdy coś puknęło w szybę. Od razu pomyślałam że to jakiś durny ptak, który nie widzi szyby.
-Czas na kolację? - zapytał uśmiechając się uwodzicielsko.
-Jasne.
Zdecydowanie coś planował. Na pewno to nie było przypadkowe. Może chciał żebym poznała jego całą rodzinę, babcie, dziadków itd.
Gdy wyszłam z wody skierowałam się do pokoju, żeby się przebrać. Niall poszedł prosto na zewnątrz.
Nie wiedziałam jak się ubrać, czy jest to normalna kolacja czy tak jak myślałam jakaś bardziej oficjalna. Wreszcie zdecydowałam się na sukienkę, którą śmiało bym założyła na co dzień. Nie byłam też pewna gdzie pojedziemy. Niall był dzisiaj bardzo tajemniczy, aż za bardzo.
-Nie panikuj - powiedziałam do siebie, gdy kończyłam się malować.
Torebkę wzięłam pod pachę i wyszłam tylnymi drzwiami jak wcześniej Nialler.
Zaparło mi dech w piersiach, gdy zobaczyłam że droga od wejścia do stolika na końcu podwórka, usłana jest różami i po bokach stały świece w równym rządku.
"Boże" - pomyślałam sobie.
Nieśmiało zaczęłam iść wzdłuż drogi. Targały mną emocje w środku. Część mnie chciała zostać i dowiedzieć się po co to wszystko, a druga część chciała uciekać - jak najdalej i nie dać w nic się wplątać.
Ale i tak nadal stawiałam stopę za stopą, małe kroki. Gdy go ujrzałam zniknęły wszystkie moje wątpliwości. Chciałam go jak najszybciej przytulić, zobaczyć go z bliska. Przyśpieszyłam krok. Gdyby nie ograniczały mnie wysokie buty, pewnie bym do niego pobiegła.
Wreszcie do niego doszłam. Uśmiechnął się i odsunął przede mną krzesło, a potem sam usiadł na przeciwko. Miał na sobie białą koszulę i ciemne jeansy.
Potrawy które przygotował spożyliśmy niemal w milczeniu. Z minuty na minutę moje przewidywania dotyczące tego że w coś się wpakuję, znikały.
Gdy skończyliśmy dopijać szampana, na którego nie starczyło wcześniej czasu, Niall się podniósł. Zrobiłam to samo, prawdo podobnie miał zaplanowany następny punkt wieczoru. Wzięłam swoją torebkę i ruszyłam w stronę drzwi, ale po dwóch krokach delikatnie mnie zatrzymał i odwrócił się do mnie.
Wahał się. Nie wiedziałam czemu, ale to było widać, nie wiedział co zrobić i jak.
Miałam już powiedzieć, że jeśli w ten wspaniały sposób planuje mnie rzucić, ale coś w podobie, ale to on zrobił pierwszy krok.
Ujął moją prawą dłoń i klęknął na kolano. Wszystko we mnie zaczęło wołać, myśli pędziły jak oszalały, a ja planowałam jak tu uciec. Mogłabym nawet przeskoczyć przez płot, tylko żeby się znaleźć teraz gdzie indziej, tylko nie w tym miejscu. Jak mogłam nie posłuchać głosu rozsądku i tu przyjść. Byłam blisko tego by z wrzaskiem uciekać jak najdalej.
"Nie słucham, lalalalalalalalalalalalala" - powtarzałam sobie w myślach.
Chciałam się uszczypnąć by sprawdzić czy to mi się nie śni.
-Olivio Feidley, przyrzekam cię kochać do końca mojego życia, czy uczynisz mi ten zaszczyt i wyjdziesz za mnie? - przez cały ten czas głęboko patrzył się w moje oczy.
Pierwsze co chciałam odpowiedzieć to " nie, nie, nie , nigdy w życiu".
Potem "człowieku, na głowę upadłeś, mam 19 lat". Tylko nie chciałam zranić jego uczuć, by go nie stracić. Chciałam dobrać starannie słowa, by delikatnie mu odmówić. Przecież on to Niall Horan, co by się stało gdyby wziął teraz ślub. Paul by chyba go zabił, a jego fanki mnie. Zachował się tak jakby tego nie wiedział.
Miałam już ułożone w głowie zdanie, którym mu odmówię, nie raniąc zbytnio jego uczuć, chociaż tak sądziłam, ale każda odmowa, w jakikolwiek sposób go zaboli.
Otworzyłam usta i szepnęłam "tak".
Oczy mu się rozszerzyły, a ja zastanawiałam się jak ten wyraz ze mnie wyszedł, przecież planowałam co innego.
Wyjął z granatowego pudełeczka pierścionek z wielkim kamieniem. Nie mógł brać tego na żarty, bo sam pierścionek kosztował go pewnie majątek.
Chwilę później miałam go już na palcu. Podniósł się, ujął mnie w tali i zakręcił mnie wokoło siebie. Nie mogłam w to uwierzyć. Przez głowę przemykało mi tylko : wychodzę za mąż, mam 19 lat, co ludzie pomyślą, Daiana i rodzice mnie zabiją, czemu się zgodziłam?
Zgodziłam się bo go kocham, tak naprawdę. Kocham go jak nic na świecie, wiem ze to moja druga połówka, choć to powinno być dla takiego odmieńca jak ja niemożliwe, a jednak. Mogłam sobie wyobrazić nas za kilkadziesiąt lat, otoczenie wnukami, ich śmiechem, to takie realistyczne.
-Kocham cię, tak bardzo. - powiedział, gdy odstawił mnie na ziemię.
-Kocham cię, na zawsze.

-----------------

I jak? Nie obrażajcie się za to, jeśli pomysł się nie podoba, ale to nie będzie tak jak myślicie, wszystko wytłumaczę w następnym rozdziale już za kilka dni bo 9.05 :D Ale warunkiem jest 8-10 komentarzy :)

Ankieta dalej obowiązuje, jeśli ktoś nie głosował.

sobota, 1 czerwca 2013

Chapter 43,

Tego ranka role się odwróciły. Prawdopodobnie Niall chciał mi wynagrodzić wczorajszy dzień, który w połowie przespał. Tylko gdy otworzyłam oczy poczułam słodki zapach, który unosił się po całym pokoju.
Idąc do kuchni, cudowna woń nasilała się z każdym moim krokiem.
Gdy weszłam do pomieszczenia, ujrzałam Niall'a z miską owoców w ręce
Szeroko się uśmiechnął - odwzajemniłam gest i usiadłam za dwuosobowym stolikiem. Położył dwa talerze ze śniadaniem i sam usiadł na przeciwko.
Rozczulił mnie widok serduszek na talerzy, gdy on miał normalne gofry.
Wtedy dopiero trafiło mnie, jak wielkie mam szczęście będąc z nim. Dużo się słyszy o tym, jak w związkach na całym świecie, dziewczyna pada ofiarą agresji. Gdybym pomyślałam w ten sposób o Niall'u to wydawałoby mi się nie możliwe. Rozumieliśmy się bez słów i wiedziałam też że jemu nigdy coś takiego nie przeszłoby przez głowę.
Przy pierwszym posiłku tego dnia, rozmawialiśmy głownie o tym, jakie plany na dzisiaj. Obojgu nam nie chciało się znów chodzić po mieście i oglądać jakieś średniowieczne katedry. Ale za to oboje zawsze mieliśmy wręcz zamiłowanie do spędzania dnia nic nie robiąc i tak wyszło na to że cały dzień spędzimy na plaży, ale w odróżnieniu od poprzedniego dnia - razem.
Podczas gdy on sprzątał kuchnię po śniadaniu, ja poszłam się uszykować.
Trochę niepotrzebny był makijaż, gdy za chwilę wejdę do wody i cały spłynie mi po policzkach. Tak jak zwykle ostatni spięłam włosy na czupku głowy. Przebrałam się najpierw w kostium, a potem założyłam na niego normalne ubrania. Wcale nie szłam na plażę nuddystów, więc przebiranie się na plaży odpadało.
Byłam już gotowa, tylko Blondyn wszedł po aparat i wyszliśmy.
Odkąd pamiętam uwielbiam tylko gorącą pogodę i chyba tylko w takiej czuję się dobrze. Jako nastolatka postanowiłam sobie, że gdy dorosnę przeprowadzę się do Włoch. Cała rodzina wtedy mówiła, że jeśli zakocham się w kimś z Londynu to nigdzie się nie wyniosę. Powtarzałam tylko : wcale nie. Los przygotował dla mnie coś odwrotnego do moich planów i wcale nie żałuję. Pewnie teraz byłabym na jakiś studiach prawniczych po tacie, albo gorzej - pracowałabym w spożywczym.
Na plaży od razu zostałam w samym kostiumie. Byłam chyba jedyną lub jedną z nielicznych oób które uwielbiały chodzić w bikini. Tu ie chodziło o to że 'mam co pokazywać', ale nawet gdyby ważyła 50 kg więcej, to by się nie zmieniło. Nawet nie wiem czemu tak jest, to taki jesden z moich wymysłów.
Razem z Niall'em weszliśmy do wody. On szedł dalej i dalej, a ja zostałam w tyle. Bałam się głębokiej wody po wydarzeniach z dzieciństwa.
Jako nastolatka byłam w parku wodnym, nie zauważyłam tabliczki '160cm', a ja ze wzrostem 150 cm śmiało tam weszłam. Pamiętam to moje przerażenie i wstyd po tym jak złapałam się jakiegoś faceta, żeby mnie pociągnął bo akurat wychodził. Od tamtego momentu boję się nie sprawdzonych i głębokich wód.
Tak więc po jakimś czasie puściłam ręke Niall'a i oddaliłam się bliżej brzegu.
-Co jest? - krzyknął.
Pokręciłam głową. Zazwyczaj mając kogoś przy sobie, ani trochę się nie boję, ale teraz gdy jeszcze przypomniałam sobie to wydarzenie z czasów 'gdy ja byłam nastolatką, albo raczej 15-latką, bo wszystko co fajnego lub niefajnego przydażało mi się gdy miałam 15 lat', bałam się bardziej.
Odwróciłam się do plaży i ruszyłam niepewnym krokiem. Będąc już przy brzegu, gdzie co chwila woda obmywała moje stopy, Niall, bo któżby inny złapał mnie w talii i odwrócił do siebie. Blondyn chyba miał jakąś słabość do tej czynności.
-Nie ufasz mi? - zapytał nadal trzymając mnie w ramionach.
-Teoretycznie. Wiesz jeśli chodzi o wodę, wolę raczej trzymać się basenów.
-Niekiedy dochodzę do wniosku, że jeszcze nie do końca cię znam.
Uśmiechnęłam się do niego i stając na palcach, dałam mu buziaka dając do zrozumienia, że wcale nie jest tak jak myśli. To właśnie on z wszystkich ludzi których znam i nawet rodziców, zna mnie najlepiej, a miał na to tylko pół roku.
Dalej już nie kontynuował wyprawy w morze. Usiedliśmy na różowym ręczniku w paski, który przyniosłam ze sobą.
-O czym myślisz? - zapytałam go z racji tego, że od kilku minut bardzo starannie coś analizował, marszcząc przy tym brwi.
-Wkrótce ci powiem, najpierw chciałbym to sam przemyśleć zanim to zrobię.
Pokiwałam głową. Widząc że przejęłam się tym, starał się bardziej uśmiechać. Robił zdjęcia : mnie, nam i wszystkiemu co nas otaczało, ale było widać że coś go gryzło i przez to ja zrobiłam się spięta.
Po jakimś czasie, gdy mewa którą obserwowaliśmy ostatnie kilka minut, odleciała, zaproponował, że pójdzie po coś 'dobrego'. Założył koszulkę, buty i poszedł.
Zostawił na ręczniku komórkę. Jedno ze zdjęć które robił niedaleko wcześniej, zrobił telefon. Rozczuliło mnie to że już ustawił to zdjęcie na tapecie. Przestałam je na swoją komórkę. Ostatnio coraz częściej wchodziłam na Twittera, dalatego od razu nasunęło mi się dodanie czegoś na stronę. Zdjęcie się załadowało i od razu mnóstwo komentarzy. Odłożyłam
 telefon i położyłam się na ręczniku. Chciałam tutaj trochę bardziej się opalić, by ładniej wyglądać tam, gdzie w przyszłym czasie chciałam jechać, ale na razie nikt o tym nie wiedział , bo nie chciałam zapeszać by jak zwykle coś mi nie wypadło i moich planów szlak trafił.
To że byłam jeszcze kilkanaście minut temu całam mokra, już nie było widać. Kto nie kocha słońca i tego upału? Ja je po prostu ubóstwiam.
Gdy ktoś zasłonił mi słońce, tzn stanął nade mną, zorientowałam się że Niall przyszedł.
-Znalazłem!- oznajmił, podając mi jeden z deserów.
-Szczęście że się nie roztopiło.
Usiadliśmy przy jednym ze stolików na plaży. W tym miejscu jeszcze bardziej przyglądali się nam, a teraz gdy pewnie większość młodzieży wyszła ze szkoły, mogła (lub specjalnie) przyszła tutaj. Cały czas gdy ktoś
robił zdjęcie, kopałam Niall'a w nogę, przez co trząsł się ze śmiechu, mało co nie rozpluwając wokół siebie bitej śmietany.
Widząc że za duża już grupa osób się nam przygląda, ubraliśmy się, wzięliśmy wszystko co mieliśmy i ruszyliśmy w stronę naszego, wypożyczonego domku, ale trochę okrężną drogą.
Wstąpiliśmy do kilku sklepów z pamiątkami itd. Melanie kupiłam wielki kapelusz, chyba w symbolu jej wielkiego mózgu - nie głowy. Można być mądrym życiowo jak ona lub książkowo jak ja, a przez to niektórzy jak Sam czy Alexis nazywają cię farbowaną blondynką bo niekiedy niewiele rozumuję.
Po dojściu do domu nie mieliśmy ochoty w nim zostawać, ale oboje nie mieliśmy żadnego pomysłu. Nie znaliśmy planu miasta, by odwiedzić jakiś klub, który przypadkiem nie będzie tanim barem, a ja będę miała uraz psychiny do końca życia.
-A może pójdziemy na pokaz fajerwerków. Słyszałem że na plaży, wieczorem będzie je puszczać ze względu na krajowe święto, tylko nie dosłyszałem jakie.
-Ehm, jasne, to już lepsze od siedzenia w domu, a może być nawet ciekawie.
-Jak sobie życzysz - uśmiechnął się - ale w tutaj też może być ciekawie.
Siedzieliśmy na kanapie, więc przyciągnął mnie do siebie i namiętnie pocałował.
-Słuchaj Paul'a, zero seksu.
Wstałam i poszłam do kuchni, przygotować coś przed późniejszym wyjściem.
Jednak można było się spodziewać że Nialler przyjdzie za mną.
-Odkąd to mam jego słuchać? On mówi jedno, a robi drugie.
-Niall, to jest dorosły facet.
-No i? To nie oznacza, że on może tak...
-Przemyślałam, że ma rację, ale nie do końca.  Może odpowiedniej powinien powiedzieć zamiast zero to rzadziej.
Zmarszczył czoło. Ale potem się uśmiechną i mnie przytulił.
-Dla ciebie wszystko.
-Nawet nie próbuj!
Gdy jedliśmy obiad (kupiony wcześniej), zaczęłam analizować to co mu powiedziałam i szczerze żałowałam, że zaczęłam i do tego skończyłam tą rozmowę. Nigdy nie lubiałam rozmawiać na 'takie' tematy, ale stało się.
Niall jest przyzwyczajony do tego, że często się przebieram i musi na mnie czekać. Wtedy jest jego czas 'na
Twitter'a'.
Nareszcie zdjęłam z siebie trochę już niewygodny kostium i przebrałam się, choć według niektórych nie byłoby to wcale konieczne (pewnych nawyków nie da się zaniechać).
Jednak z drugiej strony to w niekrótkim czasie poprawiłam swój czas i już nie potrzebuję ponad godziny.
Wreszcie skierowaliśmy się na plażę. Mieliśmy tylko nadzieję że to nie jest jedno z tych świąt, w których zakłada się jakiś kolor albo co gorsza, święto dla jakiejś wybranej wiary.
Po dotarciu na miejsce, nasze obawy się rozmyły. Na jakimś odcinku plaży, cały piasek był zakryty przez różnorodne koce. Przypomniało to trochę wierczory filmowe, ale tym razem nie było wielkiego ekranu, a poustawiane w rzędzie, każdej wielkości i maści fajerwerki.
Gdzieniegdzie miejsca były już pozajmowane, więc nie zwlekając dłużej, oboje usiedliśmy tak gdzieś w połowie całej długości, by nie być ani za blisko, ani za daleko.
Niedługo jak 15 minut później wszystkie miejsca były już pozajmowane, a racje tego z nami siedziała jakaś 2-letnia dziewczynka, której mama była jedną z koordynatorek wieczoru. Kiedyś nie lubiałam dzieci, po prostu wkurzały mnie, a teraz je uwielbiam i od razu zgodziłam się nią zaopiekować.
Po wystrzeleniu pierwszej fajerwerki, owa dziewczynka wystraszyła się. Ja i Niall siedzieliśmy bardzo blisko siebie, a ona na moich kolanach, a gdy usłyszała ogromny huk przytuliła się do Blondyn'a. Było to takie słodkie. Miała tak samo blond włosy, więc można by było stwierdzić że to jego córka, gdyby oczywiście nie był tak młody. Połowę pokazu była przytulona do niego, a mnie trzymała za rękę.
Po jakimś czasie organizatorzy którzy podpalali wszystkie fajerwerki zaczęli wyłaniać z tłumu przeważnie facetów którzy im pomogą odpalić najdłuższy ciąg.Troche przestraszyłam się gdy wzięli Niall'a. Nie miałam jakiegoś szóstego zmysłu, ale od razu przedstawiła mi się wizja jak coś mu się stanie przez to.
Gdy poszedł dowiedziałam się jak 2-latka ma na imię. Lisa, widząc że Niall poszedł nie spuszczała go z oczu.
Na szczęście nic się nie stało, moje przewrażliwienie niekiedy było uciążliwe. A gdy do nas wrócił, Lisa niespodziewanie zaczęła bić mu brawo. Bardzo go polubiła.
Zostaliśmy do końca, nie tylko dlatego że nam się podobało, ale mama Lisy musiała też zostać, a Niall od razu zaoferował się że popilnujemy ją do tego momentu aż skończy.
Były tu też fanki 1D, które robiły nam zdjęcia z 2-latką.Pewnie tak samo jak ja uważały to za urocze, gdy Niall prowadzał Lisę po plaży w tę i z powrotem.
Dziewczynka była już zmęczona i jej mama zabrała ją, dziękując nam przy tym kilka razy. Lisa pomachała nam i tyle ją widzieliśmy.
Świętowanie w mieście rozpoczęło się na nowo przed północą gdy wracaliśmy. Podziwialiśmy wszystko w drodze, bo mieliśmy za dużo atrakcji jak na jeden dzień.
Zanim jednak poszliśmy spać, długo leżeliśmy w łóżku.
-Jak kiedyś będę miał dzieci, to chcę mieć córkę - powiedział w którym momencie Niall.
-A jak już będziesz miał trzech synów to co?
-To będę miał tyle dzieci, aż będzie jedna córka.
Wybuchnęłam śmiechem a moment później dołączył do mnie. 
-------------------------------------------------

Tak jak obiecałam - warto przeczytać następny rozdział ;) Spróbuję dodać go rano 5 czerwca, a jeśli wtedy nie będzie to dopiero 8.

Dalej możecie głosować w Ankiecie !

wtorek, 28 maja 2013

Chapter 42.

Ktoś zaczął mną gwałtownie potrząsać. Spać dalej nie mogłam, więc otworzyłam oczy, ale po to by zabić tego kto budzi mnie o tak wczesnej godzinie. Niall... można było się tego spodziewać.
Stał przede mną w samych bokserkach, a oczy miał jak spodki.
-Zapomniałem ci czegoś ważnego powiedzieć wczoraj.
-Jeśli nic się nie pali i nie kradną naszego domu to idę spać.
-To jest ważne!
Uchyliłam teraz tylko jedną powiekę.
-Masz minutę, bo chcę się wyspać.
-Możesz być zła, ale całkowicie mi wypadło z głowy, trochę dziwne, ale ...
-Miałeś mieć minutę, do sedna.
-Zabieram cię dzisiaj na wycieczkę do Austarlii, dzisiaj czyli za 5 godzin mamy wylot.
Pomimo tego że byłam jeszcze nie rozbudzona ryknęłam śmiechem. Mógł wymyślić coś innego żebym zrobiła mu naleśniki.
-Idę spać!
-Ale ja nie żartuje!
-Jasne, zawieziesz mnie na lotnisko, żeby się mnie pozbyć, nie wchodzę do tej gry.
Zdesperowany podszedł do kurtki, która z kolei leżała na wielkiej, otwartej walizce. Postarał się z tym żartem. Wyjął z nich jakieś świstki i podał mi je.
-Bilety.
Wzięłam je do ręki i rzeczywiście pisało tam Olivia Faidley i Niall Horan, dzisiejsza data.
-Chyba sobie żartujesz.! Teraz mi to mówisz!
-Kupiłem bilety tydzień temu i o nich zapomniałem.
Wyskoczyłam z łóżka, by z walizką popędzić do garderoby spakować się. Po drodze TYLKO wpadłam na ścianę, ale tak to te kilka metrów dobiegłam żywa zważywszy na to że miałam dość drastyczną pobudkę.
Po wpakowaniu kilku rzeczy, dopiero zaczęłam myśleć. Przecież to było nie możliwe. Gdyby na serio zabierał mnie na taką wycieczkę, na pewno powiedziałby mi to wcześniej, a nie kilka godzin przed wylotem. A poza tym to nie układało się w całość, myślałam że One Direction ma teraz ostatni tydzień trasy.
Przestałam się pakować i poszłam sprawdzić co robi Niall. Otwarłam drzwi do jego pokoju. Chyba gdyby to był żart, teraz by się nie pakował, a jednak.
-Co jest? - zauważył mnie w drzwiach.
-Chciałam sprawdzić, czy aby na pewno sobie ze mnie nie żartujesz.
-Ja z ciebie?Ale jeśli nie chcesz lecieć nic się nie stanie.
-Nie o to chodzi, po prostu myślałam że jeśli byś takie coś organizował, to powinnam dowiedzieć się kilka dni wcześniej.
-Mówiłem już, zapomniałem o tym, przepraszam.
-Nie ważne - mruknęłam pod nosem i wyszłam.
Byłam trochę na niego zła. Możliwe że zapomniał, ale to nie powinno tak wyglądać. Jeśli on miał czas i mógł jechać to nie oznacza, że ja mam rezygnować z tego co planowałam, bo tylko on tak chce. Ale co miałam zrobić? Obrazić się i nie jechać, nawet bym tak nie umiała.Z jeden strony to miał szczęście, bo prócz tych kilku dni odpoczynku nie miałam szczegółowych planów.
Najpierw by nie wyglądać jak strach na wróble, uczesałam włosy  i zrobiłam makijaż, potem pewnie bym na to nie miała czasu.
Zadzwoniłam też po Melanie. Ona pewnie znajdzie dobre strony tego wyjazdu, a przy okazji sama ją o tym powiadomię.
Wróciłam do garderoby. Melbourn... jedyne co wiedziałam o tym mieście ze szkoły to tyle że jest położone przy morzu ,a z drugiej strony oblegają go pustynie. Na 100% będzie gorąco. Po jakimś czasie złapałam się na tym, że nic nie robię tylko otwieram pudełka z butami i wybieram te najlepsze. Tak więc, za nim
cokolwiek zrobiłam, ktoś zapukał do drzwi. Nie zdążyłam odpowiedzieć a weszła Mel.
Wytłumaczyłam jej wszystko co mnie trapiło.
-Może ma jakiś powód żeby cię tam zabrać, może ma jakąś niespodziankę?
-Niall niespodziankę? Widzisz jak mu wychodzą, lepiej żeby nie.
-Ale co ci szkodzi pojechać na te kilka dni, oderwiesz się.
Melanie trudno było wmówić to że jej zdanie jest niesłuszne. Po części miała rację, ale to że pojadę było z góry przesądzone. Teraz już pakowanie szło mi żwawiej bo rozmową z Mel zabijałam czas.
Wreszcie gdy wszystko było gotowe. Harry zniósł moją walizkę, a ja poszłam się przebrać. Nadal byłam zła na Niall'a więc od kilku godzin, gdy mijałam go na korytarzu nie odzywałam się.
Sprawdziłam czy wszystko co potrzebne mam i zeszłam na dół.
Pożegnałam się z chłopakami, którzy w odróżnieniu ode mnie wiedzieli o tym wyjeździe już cały tydzień i z Melanie. Potem wyszłam za Liam'em, który miał nas podwieźć na lotnisko i za Niall'em.
W samochodzie specjalnie nie usiadłam z Horan'em z tyłu, a z przodu z Liam'em.
Czekał nas bardzo długi lot. Liam odprowadził nas do samych bramek.
Gdy siedziałam w samolocie nadal nie miałam ochoty odezwać się do Blondyna, chociaż cały czas do mnie mówił.
Zajęłam się gazetami które kupiłam na lotnisku.
-Dasz mi chociaż jedną, nudzi mi się? - zapytał w połowie lotu.
Bez słowa mu podałam pierwszą z brzegu. Chciałam żeby chociaż na chwilę się zamknął.
-Patrz to ty! - podsunął mi pod nos magazyn.
Rzeczywiście była to moja reklama, ale nie pamiętałam żebym kiedykolwiek miała do takowej zdjęcia, chyba powinnam zacząć się tym interesować,a nie wszystko zostawiać na głowie Mel i Daiany.
-Super... - mruknęłam.
-Jeśli na prawdę nie chcesz jechać ze mną, to od razu po wylądowaniu kupię ci  bilet powrotny.
-Niall tu nie chodzi o to że nie chce, ale nawet nie zapytałeś się mnie o to, może miałam inne plany.
-A miałaś?
Parsknęłam ironicznie.
-Oj dobrze, przepraszam, nie powinienem tak postąpić, ale nie chce też żeby te kilka dni minęło w takiej atmosferze.
-Nie to ja przesadziłam, przecież nic się nie stało.
To było z góry przesądzone że nie będę się na niego długo obrażać.
Lot trwał 11 godzin. Jednak nie tylko tyle nam minęło, gdy wylądowaliśmy okazało się że jest godzina 4 w nocy, ale następnego dnia.
Na szczęście było dość jasno. Niall wziął oby dwie walizki, żebym nie musiała dźwigać i wyszliśmy ' do miasta'. Nigdy przedtem nie byłam w Australii i chyba gdyby nie to że jestem z Nialler'em nigdy bym nie była.
Nie wiedziałam skąd fanki 1D dowiedziały się że jeden z zespołu będzie w Melbourne, skoro ja dzisiaj się dowiedziałam. Przed lotniskiem czekało kilka fanek.
Ciekawe, czy gdybym nie znała ich osobiście też byłabym Directionerką.
Cierpliwie czekałam aż zrobi sobie z nimi zdjęcia i rozda autografy. Nie byłam ani trochę zazdrosna gdy zakochane w nim dziewczyny na zdjęciach całowały go w policzek, uważałam to tylko za urocze.
Australia różniła się tym od USA do którego 'zaglądam' dość często, tym że tutaj tak jak w Anglii jeździ się po lewej stronie drogi. Jednakże my tu nie mieliśmy zamiaru jeździć samochodami. 
Taksówką dojechaliśmy pod jakiś plac, na którego końcu stał biały domek wynajęty przez Niall'a.
Dopiero z bliska zobaczyłam jak bardzo jest urokliwy. Nie był duży, a jego jasny kolor i wiele roślin wraz z niecodziennym dachem tworzyły ten domek unikalnym i można było się w nim od razu zakochać. Obeszliśmy go dokoła. Z tyłu był tak samo niedużych rozmiarów basen. Całość była dla mnie miejscem z którego nie warto się ruszać i gdybym mogła zostałabym tu na stałe. Na pewno to miejsce będzie wyglądać lepiej w południe a nie o świcie.
Wnętrze domku również było mega urocze. Było tu tak przytulnie że przez chwilę poczułam się jak w domu.
Z tego powodu że było niedaleko do 5 rano, nie mogliśmy wyjść na miasto, czy na plażę bo o tej godzinie normalni ludzie śpią. Do Niall'a tego nie trzeba było dwa razy powtarzać. Usiedliśmy przed telewizorem bo i tak nie mieliśmy co robić, a on po kilku minutach usnął. Chociaż byłam trochę zmęczona, oczy omawiały posuszeństwa i za nic nie chciały 'iść spać'.
Siedziałam tak chwilę wpatrując się w zgaszony ekran plazmy.
Daleko było jeszcze do tego aż wyjdziemy  stąd. Lecieliśmy całe 11 godzin a w samolocie jadłam tylko
kanapkę w której nawet nie wiedziałam co było. Poszłam sprawdzić do jest w lodówce. Nie sądziłam że będzie pełna po brzegi. Wyjęłam 'kilka' rzeczy i jedna za drugą zaspokoiłam swój głód. Jednak nie myślałam tylko o sobie. Dla Blondyna zrobiłam to samo, ale bez tostów, bo do czasu gdy wstanie już tostami nie będą.
Potem znów spróbowałam się zdrzemnąć, ale od razu po śniadaniu było jeszcze gorzej.
Z tego co słyszałam wcześniej, Niall miał zamiar iść dzisiaj na plażę. Sądziłam że niedługo się przebudzi i tam pójdziemy, dlatego przebrałam się w coś odpowiedniejszego. 
Mijały minuty, wreszcie pierwsza godzina. Przeliczyłam się z tym ile spać będzie Nialler, chyba nie spieszyło mu się. Czekałam do póki nie przewrócił się na drugi bok. Kocem przykryłam go i wyszłam na zewnątrz. Chciałam rozejrzeć się po okolicy, a z racji tego że plaża jest tu bardzo blisko właśnie tam się skierowałam. Przed wejściem na piach zdjęłam buty i je nosiłam, przechadzając się po brzegu. Wzięłam ze sobą ręcznik, który rozłożyłam wśród innych. Otaczały mnie mamy z dziećmi, które biegały do wody i z powrotem oraz młodzież która nie poszła do szkoły, a na plażę.
Rozebrałam się do samego kostiumu. Dziwne by było gdybym o godzinie 9.00 zaczęła się opalać chociaż było tak gorąco i świeciło tak jasne słońce, że warunki były idealne. Za to weszłam do idealnie przeźroczystej  wody. Uwielbiałam pływać w wodzie w której wręcz można było zobaczyć dno.
Przechadzałam się w jednym miejscu co rusz napotykając jakieś dziecko, które szczerzyło do mnie swoje malutkie ząbki. Najbardziej spodobało mi się, gdy dwu czy nawet trzy letnie dziecko przytuliło się do mojej nogi. Jego mama tłumaczyła się potem przez kilka minut, a ja tylko odpowiadałam że nic się nie stało.
Gdy możliwe że setnym razem wyznaczałam moją drogę w wodzie, ktoś złapał mnie w talii i obrócił do siebie. W pierwszej chwili przestraszyłam się, ale gdy zobaczyłam uśmiechniętą twarz Niall'a i na mojej pojawił się wielki uśmiech.
Nie obchodziło go to że teraz byliśmy na celowniku wszystkich spojrzeń, bez wstydu wpił się w moje usta.
Wyszliśmy z wody i usiedliśmy na rozłożonym przeze mnie wcześniej ręczniku.
-Myślałem już że uciekłaś.
-Tu chyba prędzej byś ty uciekł niż ja. Sama ci się dziwię że ze mną wytrzymujesz. Tak na prawdę tylko Sam i Alexis umiały mnie znieść. A teraz jeszcze Melanie, chociaż nie ma wyjścia.
Parsknął śmiechem.
-Może powiem tak. Twoje towarzystwo jest najmilsze z jakim się spotkałem przez te niedoszłe 20 lat.
Za to co powiedział przytuliłam go. Nie zostaliśmy dłużej na plaży. Ubrałam się z powrotem i poszliśmy zwiedzać miasto.  Melbourn było około 50 km od Sydney i było też drugim z najpopularniejszych miast w Australii. Obeszliśmy dokoła całe centrum i zobaczyliśmy wszystkie najsławniejsze zabytki, prócz średniowiecznego mauzoleum, bo oboje sądziliśmy że byśmy się tam tylko nudzili.
Dzień był na prawdę wyczerpujący. W sumie na nogach byłam około 23 godziny. Nie zjadłam nawet kolacji z Niall'em. Ledwo co wzięłam prysznic i nie usnęłam na stojąco. Chyba momentalnie, gdy położyłam się na łóżku zasnęłam. Poczułam jeszcze jak Blondyn całuje mnie w czoło i zakrywa satynową kołdrą.
Tym razem to on mnie, a nie ja jego.

------------------------------------

Jeeej! I jak może być? Nie za nudny? Mogę wam teraz zdradzić, że coś bardzo 'dużego' stanie się nie w następnym a za dwa rozdziały :D
Jednak dodałam rozdział, ale nadal jestem w trakcie poprawiania ocen i tak jakby nadal stoję w miejscu. Rozdziału spodziewajcie się już w niedzielę rano :)) tak, tak, długi weekend to zaszaleję, a co :3

Nadal Ci którzy nie głosowali mogą to zrobić. Ankieta.

Wiadomość z ostatniej chwili : z przykrością oznajmiam, że kilka minut temu spalił się mój laptop z przyczyn hmm nie wiem. Po prostu się wyłączył i nic. Tak, więc następnego mogę mieć dopiero gdzieś koło lipca. Nie wiem na czym będę pisać, ale może sobie poradzę bo mam już napisany 45 rozdział :) Teraz musiałam wejść na laptopa brata, bo go nie ma.