Obserwatorzy

sobota, 6 lipca 2013

Chapter 53.

Czasami jedna rzecz lub jedno wydarzenie odmienia w ten sposób, by następnego razu już nie pokazać swojej słabości, płaczu. Cały tydzień próbowałam jeść normalnie, rozmawiać, ale ani razu się nie zaśmiałam, choć pracuję nad tym. To właśnie Liam, z którym spędzałam każdą chwilę w dzień jak i w nocy, wywołał u mnie taką zmianę. Był załamany na początku, ale związek jego i Danielle miewa takie huśtawki i on wie, że niedługo do siebie wrócą, może za miesiąc, a nawet rok, ale wrócą. Ja już nie byłam taką optymistką. W pewnym stopniu pogodziłam się z odejściem Niall'a. Już teraz z nikim o tym nie rozmawiam, bo próbuję o tym zapomnieć. Gorzej jest jednak, gdy zostaję sama, wtedy te myśli wracają ze zdwojoną siłą.
Poprzedniego dnia byłam z Liam'em w klubie i nawet pozwoliłam sobie na nie odepchnięcie flirtu jakiegoś chłopaka, z którego koledzy niby ukryci, ale i tak ich widziałam, że śmiali się z niego. Dlatego pomogłam mu i nawet figlarnie pocałowałam go w policzek, po czym to u niego pojawił się uśmiech. Jednakże takie przygody były jednorazowe. Nie szukam teraz chłopaka, za bardzo boli miłość. Wszystko musi się ułożyć, muszę zamieszkać sama i się ogarnąć w tym wszystkim, może dopiero potem.
Dzisiaj miał jechać po swojego laptopa, bo naszą chęć zrobienia wspólnego Twitcama psuł mój laptop, na którym nie dało się włączyć tego programu, a Hazz wczorajszego wieczoru pojechał do Melanie, a w zbiegu okoliczności Lou pojechał do Eleanor.
Podejrzane, ale kłócić się nie będę, Kto ich wie, co uknóli.
Ostatnio- czyli od poprzedniego dnia- byłam ciut więcej szczęśliwa. Ubrałam się, tak gdyby moje zdjęcia z tego dnia, trafiły jakimś sposobem do Niall'a i byłby zazdrosny, o to mi chodzi. Krótka bluzka z prześwitującej koronki była głównym akcentem.
Na dworze ładnie świeciło słońce, ale lekko mżyło.
Gdy ja się szykowałam, Liam wyszedł z Whity. Wzięłam ją następnie do torebki i wsiedliśmy do samochodu Liasia. Długo jechaliśmy do jego domu, w którym teraz nikt nie mieszkał, bo Danielle się wyprowadziła.
Ja zostałam przed autem, Whity w środku a Liam poszedł po laptopa. Nie spodziewałam się że Whit pobiegnie za nim i nawet moje wołania nie zawróciły jej.
Wiedziałam, że przywiązała się do niego, ale nie aż tak, żeby chodzić za nim krok w krok. Uśmiechnęłam się sama do siebie. Wtedy zdałam sobie sprawę że był to ten pierwsze raz od dłuższego czasu, a wywołany został przez błahostkę.
Tego dnia również z Liam'em planowaliśmy pójść do klubu, ale najpierw powinniśmy skoczyć do sklepu, bo wczoraj opróżniliśmy zawartość lodówki.
Wreszcie wyszedł Payne, ale Whit nie widziałam.
-Liam, gdzie Whity? - zaniepokoiłam się, bo na pewno biegła do domu.
Uśmiechnął się i zza bluzy ją wyciągnął. Teraz już się zaśmiałam. Jego czyn chyba to miał na uwadze, rozweselić mnie.
Podeszłam do niego i wzięłam Whity, którą wsadziłam do torby. Liam podniósł do góry brew.
-No co? Tam chociaż ma ciepło.
-Jest ponad 20 stopni.
Wytknęłam mu język i położyłam ręce na ramionach. Pewnie postronny obserwator miałby bujną wyobraźnie, gdyby nas zobaczył, ale przestało mnie obchodzić co o mnie mówią i o innych. Prawda jest jedna a napewno prawda jej nie serwuje.
-To co teraz? - uśmiechnął się i teraz to on objął mnie w pasie, co skwitowaliśmy śmiechem.
Poruszyłam kilkukrotnie brwiami, po czym podniósł mnie i zaniósł do samochodu.
Postawił mnie dopiero przed otwartymi drzwiami i tak się śmiałam, że nie wiedziałam w którą stronę iść. Gdy wsiadłam do auta, nadal trzęsłam się ze śmiechu. Tak jakby zdarzenie sprzed tygodnia nie miało miejsca.
Teraz naszym celem było Tesco. Trudno było w sobotę o dobre miejsce na parkingu.
Zaparkował tak daleko wejścia, że w połowie straciłam ochotę na jakiekolwiek jedzenie.
Ciągnął mnie za rękę i wreszcie doszliśmy. Do wózka włożyłam w torebce Whity, która wychyliła główkę i przyciągała spojrzenia innych ludzi robiących tak samo zakupy jak my.
Starałam się nie odzywać głośno, by nikt nas nie zauważył, ale to nikt nie wkraczało w grę, może większość osób. Po prostu od razu w internecie pojawiłyby się informacje że byliśmy razem w sklepie, nie potrzebuję teraz niepotrzebnych, 'doklejonych' plotek.
Pełny wózek (bo Whity, która wyszła z torebki zajmowała połowę) dopchaliśmy do kasy. Tam w kilka sekund rozległ się okropny krzyk. Rozejrzałam się tak samo jak pozostali. To jakaś dziewczyna - 13-14 lat- patrzyłam prosto na Liam'a rozanielonymi oczami. Ten się uśmiechnął do niej i pomachał, a że już zapłaciłam, mogliśmy wyjść, by więcej osób tak nie zareagowało.
Na dworze nieźle się rozpadało, musiałam zarzucić na głowę kurtkę, zresztą na Whit też. Za to Liam szedł spokojnie i nic mu to nie przeszkadzało. Na domiar tego samochód wydawał się dalej niż był w rzeczywistości.
Wręcz z radością weszłam do suchego wnętrza. W drodze do domu Payne dostał wiadomość, którą przyjął niezbyt przyjaźnie.
-Muszę jechać do studia, na góra pół godziny.
-Nie ma sprawy, poczekam.
Zmarszczył czoła i już wiedziałam że na moje nie przystanie.
-Nie będziesz tutaj siedzieć, wejdziesz ze mną do góry.
Jęknęłam przeciągle, ale to nic nie dało. Miałam nadzieję że Paul nie będzie pytał o NIEGO. Musieliśmy zawrócić i kilka minut, a byliśmy na miejscu.
Szłam ten cały czas krok za Liam'em, bo nadal się wahałam. Gdy weszliśmy - co mnie zdziwiło - Paul zaczął się rozglądać.
-Gdzie jest Niall? - to pytanie głównie skierowane było do mnie.
-Nie wiem - odpowiedziałam szczerze.
Podrapał się po głowie zmieszany. Spojrzał się raz na drzwi, potem na chłopaków i znów na drzwi.
-Ja myślałem że on i ty to...
-Paul, Olivia i Niall nie są już razem - przerwał mu stanowczo Liam.
Higgins podniósł czoło do góry.
-Ehm... no - miałam powiedzieć coś, ale wyszło tylko to.
-Przyjechała tu ze mną - dodał, jaky czytał mu w myślach.
-Okej, to ja może poczekam na zewnątrz - zaproponowałam - tylko nie za długo - to już powiedziałam do Liam'a, który się uśmiechnął, a reszty reakcja... była jednoznaczna, każdy się baaardzo zdziwił.
Stanęłam koło drzwi.
-Dzielicie się nią jakby była zabawką i nawet ty Liam? Co ty sobie myślisz, najpierw Zayn, potem Niall, gdzieś w międzyczasie Harry, cholera gdzie jest Harry!
-Nikt tu się nikim nie dzieli! - krzyknął Liam, lekceważąc jego pytanie.
Ale mnie też zaciekawiło to gdzie jest Harry, bo w środku go nie było. Nie miałam czasu żeby się zastanowić, bo wyszedł Liam i otoczywszy mnie ramieniem ruszył w stronę windy. Widać było że się zdenerwował, ale wystarczyło że poklepałam go po plecach, tak jaby mówiąc 'nie przejmuj się' i od razu się rozpogodził.
Wróciliśmy do domu z zniecierpliwioną Whity, która już miała dosyć przejażdżki.
Nie była tylko znudzona, ale po chwili okazało się co jej było. Zwymiotowała na siedzenie z tyłu.
-Fuuu - jęknął Liam.
-Zapłacę za czyszczenie - od razu zaproponowałam, ale on się zaśmiał.
-Nie trzeba i tak miałem dawno oddać ten chlew do myjni.
-Na prawdę?
-Tak.
Na szczęście byliśmy już blisko, wzięłam Whit do domu, bo bałam się że znów coś z niej wyjdzie. Natomiast Liam znów pojechał, ale tym razem oddać samochód do czyszczenia. Że też ani trochę się nie zdenerwował.
W domu nie było nikogo, a gdy położyłam Whity na ziemi, dając jej do zrozumienia że może już sama iść, ta tylko się położyła i ani się ruszać.
Miałam jej poświęcać więcej czasu, więc usiadłam na kanapie, gdzie ją też przeniosłam. Nie zostało mi nic jak czekać na Liam'a, dlatego włączyłam telewizor.
To nie, to głupie, a to głupsze. Ostatnio straciłam chęć do wszystkich programów telewizyjnych, jak i do mojej życiowej pasji - muzyki. Każdy utwór, każda ballada budziła w moim sercu tą dziurę która paliła wtedy niemiłosiernie. Po prostu nie mogłam poddawać się tekstowi jakiejkolwiek piosenki, które w większości były o miłości.
Wtedy zauważyłam na stoliku jakieś zeszyty? Wzięłam jeden do ręki. No jasne, to były zeszyty 1D, a jakieżby inne były w tym domu, przecież nie stare Harry'ego od matematyki.
Nie panując nad tym przejechałam opuszkiem palca po twarzy Niall'a. Nie zważywszy na to ile czasu minie, on zawsze będzie siedział gdzieś głęboko mnie.
Odłożyłam pośpiesznie zeszyt i zaczęłam rozpakowywać torby z zakupami. Musiałam się czymś zająć bo pewnie bym zwariowała ze swoimi zdołowanymi myślami.
Po jakimś czasie, gdy już kończyłam ktoś wszedł, tylko Lou czy Liam, a może Harry raczył się pojawić.
-Oliv jesteś? - usłyszałam głos Liam'a.
-Tak, w kuchni.
Właśnie skończyłam opróżniać torby z zakupów, dlatego usiadłam przy stole.
Usiadł przede mną i bawił się własnymi palcami.
-Liam jeszcze raz cię przepraszam za Whity, nigdy tak długo nie jeździłam.
-Nie ma o czym mówić, chociaż przyśpieszyłaś moją decyzję o czyszczeniu samochodu - uśmiechnął się i straciłam wszystkie możliwe argumenty.
Miałam już coś odpowiedzieć, ale w salonie zadzwonił mój telefon. Szybko do niego pobiegłam i odebrałam, nie patrząc kto to.
-Halo?
-Olivia słuchaj mnie uważnie. Za pół godziny Melanie przyjedzie po ciebie. Uszykuj się, bo wsiądziesz w pierwszy samolot do Miami.
-Co? czemu?
-Nie ma czasu. Jestem tutaj z Niall'em, choć on chce stąd jechać i nie mówi gdzie, musisz przylecieć jak najszybciej.
-Czemu to robisz?
-Mówiłem że pomogę, ale robię to też dla Niall'a. Teraz nie ma czasu, masz pół godziny. Gdy tu dolecisz będzie godzina 11.00 więc przyjdź do hotelowego basenu, spróbuję zaciągnąć tam Niall'a. Hotel jest na ulicy Mountrashomord.
Rozłączył się. Nie wiedziałam co robić, dlatego pobiegłam do góry.
-Olivia! - krzyknął i pobiegł za mną - co się stało?
-Lecę zaraz do Miami. To moja ostatnia szansa.
-Niall jest tam?
-Tak.
-To pomóc ci w czymś?
-Przynieś proszę moje kosmetyczki z łazienki i poszukaj w szufladach paszportu.
Sama zajęłam się wpakowywaniem pierwszych lepszych ubrań do małej walizki, bo z pewnością dłużej niż dzień tam nie zostanę.
Przebrałam się w coś odpowiedniejszego do Miami i zapięłam walizkę.
-Masz ten paszport? - pośpieszyłam go.
-Nie ma go, mogłabyś trzymać wszystko w jednym miejscu.
-Cholera, jest w pokoju Niall'a, przepraszam, zapomniałam.
Wywrócił oczami i poszedł tam. Następnie wrócił, podał mi i wziął walizkę by znieść po schodach.
Usłyszałam trąbienie samochodu.
-Powodzenia- życzył mi Liam, przytulając mnie.
-Przyda się.
Pocałowałam Whity w czubek głowy i wyszłam szybko. Nie obejrzałam się za siebie, tylko pośpiesznie wsiadłam do samochodu.
Nie wiedziałam do powiedzieć Melanie.
-Razem z Harry'm to zaplanowaliście prawda? - palnęłam, jakby to nie było oczywiste.
-Głównie Harry, niepokoiło go zachowanie Niall'a, tak jak mnie twoje.
Kiwnęłam głową i pozwoliłam jej skupić się na drodze.
Byłam strasznie zdenerwowana. Dowiedziałam się też że Mel nie leci ze mną, pożegnałam ją w wyniku tego przed salą odpraw i potem byłam zdana na siebie.
Od razu mogłam wejść do samolotu, w którym byłam niemalże ostatnia.
Lot mijał strasznie wolno, nie mogłam się doczekać aż się zakończy, ale też bardzo się bałam, bo pewnie ponownie nie będzie ze mną chciał rozmawiać.
Gdy po czterech godzinach lotu stewardesa przyniosła mi różowy napój. Ale ja na pewno go nie zamawiałam, bo byłam zbyt zdenerwowana.
-Przepraszam, to chyba nie dla mnie.
-To od tamtego pana. - wskazała na jakiegoś chłopaka siedzącego nieopodal mnie.
Patrzył się na mnie więc odwróciłam głowę. Uśmiechnęłam się do niej i podziękowałam za informację.
Jeszcze tego brakowało. Wzięłam łyk, żeby udać chociaż miłą, ale więcej już nie piłam.
Czekałam tylko aż ten lot się zakończy. A gdy siedziałam już w taksówce do hotelu podanego przez Hazze chciałam jeszcze siedzieć w samolocie.
Na ulicy Mountrashmord był tylko jeden hotel. Moją walizkę wzięłam ze sobą, ale zostawiłam ją przed wejściem do pomieszczenia basenu. Kurtkę zostawiłam również, ale żałowałam że nie mam okularów.
Weszłam wreszcie mocno zdenerwowana. Akurat (przy moim pechu) Niall szedł w moją stronę z Paulem u boku i fankami.
Stanął jak wryty gdy mnie zobaczył, tak jak pozostali.



--------------------------------------

:)) Trochę nudny na początku i wgl, ale następny mam nadzieję że będzie lepszy!
Który pojawi się gdy będzie 9-10 komentarzy <33

Zapraszam również na nn na moim drugim blogu : Trying Not To Love You

poniedziałek, 1 lipca 2013

Chapter 52.

Dwa następne dni wyglądały tak samo. Prawie nic nie jadłam i nie piłam, leżałam na kanapie jakby coś miało to zmienić. Daiana przedłużyła mi urlop bo i tak żadna współpraca by się ze mną nie kleiła. Nadal trzymałam przy sobie telefon, jakby miał zadzwonić, a nie dzwonił, wcale. Tylko chłopaki po kolei się do mnie dobijali, Melanie i Perrie, która musiała się wszystkiego od Zayn'a dowiedzieć. Osoby poza naszym gronem, czyli fanki, prasa etc, jeszcze o niczym nie wiedzą, ale to tylko kwestia czasu. Teraz tylko odzywałam się do Eleanor, która towarzyszła mi ciałem, mało co do niej mówiłam, a jednak mówiłam. Często przychodził do niej Lou i Whity, która teraz jako jedyna mi została. To Tomlinson uświadomił mi że od tamtej pory Niall'a ani razu nie było w domu, więc także przekonał mnie do powrotu. Zgodziłam się, dla niego, dla Whity i Harry'ego. Nie dla mnie, bo wszystko tam będzie przypominać mi o nim, że kiedyś tam był, że razem byliśmy.
Właśnie tego dnia miałam wracać. Lou poprzedniego wieczoru podstawił mi moje Porshe (od Niall'a) pod budynek, w którym mieścił się apartament Eleanor.
Byłam bardzo wdzięczna jej, że wytrzymała ze mną te noce, które były najtrudniejsze i mój płacz musiała słyszeć, ale nigdy się nie poskarżyła.
Miałam dosyć wszystkiego, dlatego też ani żadne wysokie, ani skórzane kurtki tego dnia. Założyłam sweter Niall'a, żeby chociaż małym szczegółem pokazać mu, że źle osądził tą sytuację i nadal chcę żeby wrócił.
Pożegnałam El i kilkakrotnie podziękowałam jej za wszystko co dla mnie zrobiła, a następnie wsiadłam do auta i pojechałam do domu. Ostatnio nawet gdy na chwilę wychodziłam z mieszkania Eleanor zakładałam okulary. Nie chciałam by ktokolwiek zobaczył jak czerwone i nauchnięte mam oczy. Do tego zbliżał się termin operacji.
Jechałam przez środek miasta by zabić czas. Ruch uliczny szedł mozolnym krokiem i zaczęłam żałować mojego wyboru. W pewnym momencie gdy ze znudzenia zaczęłam obserwować ludzi chodzących po obu stronach ulicy na chodnikach, dostrzegłam coś. Z trudem, ale szybko zjechałam z ulicy i niedbale zaparkowałam na krawężniku. Nie liczyło się czy dostanę mandat czy nawet samochód odcholują mi. Pośpiesznie wyskoczyłam z auta.
-Niall! - krzyknęłam, bo szedł dość szybko.
Obejrzał się na mnie i popatrzał znudzonym wzrokiem. Przybliżyłam się, ale tylko trzy kroki, by nie musiała nas słyszeć cała ulica.
-Możemy porozmawiać?
Nic mi nie powiedział. Uśmiechnął się z ironią i wzruszył ramionami. Zero słów i odszedł. Stałam jak wryta może kilka sekund, które wydawały mi się kilkoma minutami. Czyli już wszystko było stracone.
'Co takiego zrobiłam że nawet nie chce ze mną porozmawiać?'- przemknęło mi przez myśl, ale odpowiedzi nie znałam.
Wróciłam do auta i znów poleciały łzy, ale tym razem je szybko wytarłam. Nie chciał naprawić naszej relacji, nie chciał porozmawiać, nie robił nic w naszym kierunku i doszłam do wniosku że przez takiego kogoś nie zamierzam uronić już łzy, a przynajmniej będę próbować. W środku samochodu spędziłam trochę czasu. Po pierwsze nie chciałam stać w korku, a po drugie musiałam opanować drżenie rąk i narastającą panikę.
Pojechałam do domu, przynajmniej tymczasowego, wszystko będzie mi się kojarzyło z NIM, dlatego muszę sama coś kupić.
Wjechałam na podwórko, by zostawić auto. Znów tu był, ale to było gorsze. Jego samochód miał otwarty bagażnik, a sam wychodził z wielkim pudłem. Minął mnie bez słowa, jakbym była niewidzialna. Sama już postanowiłam się nie nażucać, to już koniec, na zawsze.
Weszłam do środka. W drodze do schodów natknęłam się na Hazze. Ucieszył się że wróciłam, bo chyba nie uwierzył na słowo, gdy mówił mu o tym Lou.
Przytulił mnie i zakręcił mnie wokół własnej osi. Momentalnie przypomniało mi się jak identycznie było gdy Niall mi się oświadczył. O nim mowa, Blondyn wszedł do holu i rzucił pronujące spojrzenia Harry'emu który od razu postawił mnie na ziemi.
Poklepałam go po ramieniu, żeby się nie przejmował i weszłam za Horan'em.
-Wszystko dobrze? - zapytał mnie Loczek.
-Tak, chyba mogło być gorzej.
-Nie martw się wszystko się ułoży - pocałował mnie w głowę.
Postanowiłam ostatni raz spróbować, skoro był zazdrosny od Hazze to nie mogłam być aż tak mu obojętna.
 Minęłam mój pokój i stanęłam w wejściu do pokoju Niall'a. Na łóżku leżały jego rzczy a na podłodze kilka walizek.
-Wyprowadzasz się? - spytałam go, bo nie mogłam się wręcz powstrzymać.
-Nie.
-A gdzie jedziesz?
-Nie ważne.
-Dasz mi kiedyś szansę wytłumaczyć?
Odłożył to co trzymał i spojrzał się na mnie takim wzrokiem, że aż chciałam sie schować za ścianę. Zrobił krok do przodu.
-Wiem już wszystko. Miałaś rację ostatniego razu. Powinno to się skończyć już dawno. Nie jesteś odpowiednia dla mnie - ostatnie zdanie wypowiedział patrząc się ze wzrokiem mordercy.
-Nie jestem dość dobra?
Wiedziałam dobrze o co mu chodziło. To nie mogło być prawdziwe. On to Niall Horan, perfekcyjny w każdym calu, a ja? Nikt w porównaniu do niego. Zero koordynacji ruchowej, zero gracji, zwykły nieudacznik.
-Przykro mi że pozwoliłem żeby to tak długo trwało.
-Czyli nie kochasz już mnie.
Zapiął walizkę, spuścił głowę do granic możliwości i zatrzymał się tylko w wejściu obok mnie.
-Nie mógłbym przestać, skoro nigdy cię nie kochałem.
Odszedł szybkim krokiem nie oglądając się za siebię. Uderzyło to we mnie boleśniej niż nóż wbity prosto w serce i przekręcony. Nie mogłam uwierzyć w to co powiedział. Te całe miesiące jego kłamstwa i to gdy mówił te dwa słowa, nigdy nie były prawdą. Tylko ja jak głupia kochałam go całym sercem i ponadto. Tylko ja nie umiałam go wyrzucić go z głowy, a jemu przyszło to tak łatwo, jakby mówił że za chwilę wróci. Nie, już nie wróci. Torebke jak i okulary wypadły mi z ręki, zsunęłam się bezsilna pod ścianie.
 Na domiar tego naprzeciw mnie było duże lustro. Widziałam jak spływa mi makijaż i jak teraz beznadziejnie wyglądam. Znów zaczęłam szlochać, choć obiecałam sobie że już nie uronię łzy, a tak się nie dało.
Whity mnie znalazła i by zwrócić moją uwagę zaczęła mnie ciągnąć za sweter. Poddała się wyczuwając mój nastrój, usłyszałam tylko jak z głośnym sapnięciem kładzie się koło mnie.
Następnum odgłosem była para stóp. Ktoś się do mnie zbliżał.
-Proszę wstań, nie będziesz tak siedzieć - poprosił mnie Harry.
Nie pokiwałam głową, ani nie dałam mu żadnego znaku. Nic.
Usłyszłam jak bierzę moją torebkę i okulary, lecz chwilę potem znów przyszedł.
Sądziłam że usiądzie obok, jednak miał inny pomysł. Jednym zwinnym ruchem wziął mnie na ręce i zaniósł do mojego pokoju, a następnie położył na łóżku.
Sam też się położył za mną i przytulił mnie. Prawdziwy przyjaciel, nawet lepszy niż  chłopak, ale w ogóle trudno było nazywać Niall'a moim byłym chłopakiem, skoro żadnym uczuciem mnie nie darzył, żadnym innym niż Harry.
Zaczął nucić jakąś piosenkę, nie zdawałam sobie sprawy, że ktoś stoi i się nam przygląda.
-Harry! - podniosła głos, no tak jej chłopak.
-Melanie, ja tylko...
-Nie ważne. Chciałam tylko przynieść Olivii płytę jej, wiem że na razie nie masz humoru, ale sprzedaje się niesamowicie.
Harry potarł moje ramie, a ja spojrzałam na kucającom przy łóżku Melanie.
-Obiecuję ci że wróci - odgarnęła mi włosy z czoła.
Zaniosłam się większym płaczem przypomniawszy sobie co powiedział Niall, gdy wychodził. Mogła mi obiecywać, ale to się nigdy nie spełni. Odwróciłam się w stronę Harry'ego i bliżej się go przytuliłam. Musiał dać Melanie jakiś znak, bo wyszła.
-Na prawdę nie wszystko jest stracone. Przemyśli to i wróci.
-Nie wróci.. - musiałam na chwilę się uspokoić by wydobyć z siebie te słowa.
-To jest Niall, on nie wytrzyma bez ciebie tygodnia, cały czas o tobie nawija i nigdy ten temat się nie kończy. Zobaczysz.
Spojrzałam na niego na moment.
-Przed chwilą powiedział że nigdy mnie nie kochał.
Znów się schowałam między jego ramieniem a szyją. Pogładził mnie po włosach i już nic nie mówił. Leżeliśmy tak dość długo. Mój płacz nawet trochę nie zelżał.
Nie chciałam już o tym myśleć. Wzięłam do rąk moją płytę. Jej tytuł tchnął we mnie małą iskierkę: Determinacja.
Po jakimś czasie, może godzinie, dwóch. Ktoś wszedł do domu, usłyszałam głos Lou, ale drugi był już cichszy, więc nie zdołałam dowiedzieć się dowiedzieć do kogo należały.
 Następnie usłyszałam roki po schodach i ten ktoś wszedł do pokoju. Harry 'odplótł' ode mnie ręce i wstał. Także się podniosłam, by zobaczyć o co chodzi.
To był Liam, zdejmował właśnie kurtkę. Musiało być późno, bo za okne było już ciemno. Harry szepnął coś do niego.
-Pomogę ci- odezwał się po raz ostatni Hazz i wyszedł.
Liam usiadł obok mnie.
-Co ty tutaj robisz? - zapytałam go, spojrzawszy na plecak który ze sobą przyniósł.
-Ty jesteś w dołku tak jak ja, a kto nas lepiej zrozumie?
-Nie rozumiem, co się stało, to było takie, takie...
 -Przykro mi, że Niall tak postąpił, ale nie jesteś jedyna...
Zwiesił głowę i zauważyłam że jedna łza spadł na jego ręce.
-Ja i Danielle też się rozstaliśmy.
Spojrzał na mnie ze załzawionymi oczami, musieliśmy teraz wyglądać podobnie. Przytuliłam go mocno. Po jakimś czasie leżeliśmy już tak jak ja i Harry wcześniej, przytuleni do siebie. On próbował zatamować łzy, tak jak ja. Miał rację, tylko my teraz się rozumieliśmy. Kochałam go tak jak Lou, jak Harry'ego czy Zayn'a, jak brata.
-Zostaniesz na noc? - zapytałam go, chyba zbyt odważnie.
-A kto mnie w nocy przytuli jak nie ty?
Uśmiechnęłam się do siebie. Wspaniale było mieć takiego Liam'a.
Mogliśmy śmiało sobie okazywać uczucia, bez żadnych zobowiązań.
Moje oczy skierowane były do drzwi, więc gdy zobaczyłam że Louis w spodniach od piżamy wpuszcza na noc Whity, zorientowałam się że musi być późno.
-Dobranoc - uśmiechnął się do nas Lou i wyszedł.
Whit spojrzała się na Liam'a. Pewnie coś musiało jej nie grać, bo leżał przy mnie ktoś kto nie był Niall'em. Wskoczyła na łóżko obwąchała go i poszła spać do siebie. My również wstaliśmy. Ja poszłam pod prysznic, tak jak Liam, ale on do całkiem innej łazienki, naturalnie.
Całe moje życie to liczne katastrofy, dosłownie całe. Wykorzystując fakt że nikt mnie nie widzi, rozkleiłam się, bardziej niż wcześniej. Gdy woda leciała na mnie w kabinie, tuszowała łzy. Jak wychodziłam z łazienki, musiałam się opanować. Liam już leżał w łóżku. Trochę to dziwne. Tak jakbym wchodziła do łóżka przypadkowego faceta, a nie Liam'a. Jemu to jednak nie przeszkadzało, wiedział że w tej sytuacji oboje siebie potrzebujemy. Od razu się do mnie przytulił, co Whit skomentowała głośnym szczeknięciem.

--------------------------

Spokojnie, tej całej afery nie będę ciągła jak jeszcze przez następny rozdział :))
Możecie coś podejrzewać, Liam sam Olivia sama, ale spokojnie, to oczywiste jak się zakończy :**

Zapraszam również na nowy blog : Trying Not To Love You

Następny rozdział gdy będzie 10-12 komentarzy <33

sobota, 29 czerwca 2013

Chapter 51.!

Mój ostatni dzień wolny zapowiadał się nudno.Nie miałam pomysłu ani na dzień, ani na kolejne wolne, bo po prostu mi się nie chciało. Było dość późno, ale otworzenie na oścież okna (tak, znów jest ciepłe, efekt bardzo gwałtownych zmian pogody) i uderzenie poduszką Niall'a nie pomogło żeby go obudzić.
Gdy przeszłam obok lusterka w pokoju, zauważyłam coś co zostawiłam tu jakiś czas temu. No tak, mój wolny dzień sam sobie znalazł zajęcie. Zaproszenie dla mnie na premierę filmu '1000 lat po ziemi'. Niby nie mój świat filmów, ale Daiana wręcz kazała mi przyjść, by spotkać się z założycielem studia MSL. Mieszka on w Australii dlatego rzadko przyjeżdża. Nie miałam na nic takiego ochoty, zwłaszcza że to premiera w której występuje Jaden z ojcem. Wreszcie sobie ktoś pomyśli że to podejrzane.
Zeszłam na dół do kuchni bo skręcało mi kiszki, ale co zastałam w lodówce? Dwie marchewki i masło. Nie miałam nic do wyboru jak iść po zakupy do najbliższego spożywczaka. Wróciłam na piętro i w garderobie się przebrałam. Włosy zostawiłam rozpuszczone. Tylko Whity wzięłam ze sobą. Bo musiała już wyjść, a Louis na noc poszedł do Eleanor.
Na szczęście sklep był niecałe 5 minut drogi. Wzięłam najpotrzebniejsze rzeczy do śniadania, bo potem któryś z chłopaków pojedzie do Tesco. Przy kasie mignęło mi się zdjęcie Niall'a. Z uwagą przybliżyłam się i poprosiłam również gazetę THE SUN. Wyszłam ze sklepu czytając
okładkę. Niall obraził fanów? Mofo skrót od Motherfucker? Zawsze ceniłam The Sun z prawdziwych informacji, ale teraz już przegięli. Crazy Mofo nie jest niczym obraźliwym. Chyba każdy już się do tego przyzwyczaił, nawet ja, gdyż Niall ma kilka koszulek z takim napisem.
Wróciłam do domu i włożyłam zakupy do lodówki. Zjadłam śniadanie i razem z Whity poszłyśmy do góry. Niall już nie spał, ponadto siedział na parapecie, jak nigdy.
-Niall coś się stało?
-Wchodziłem właśnie na Twitter'a.
-Nie przejmuj się wyzwiskami, które nie są prawdziwe.
-Tu nie chodzi o wyzwiska! Czemu myślisz że jestem idiotą? - zeskoczył z parapetu i krzyknął tak że Whit schowała się w łazience.
-Ale nie rozumiem o co ci chodzi.
-Nie rozumiesz tak? Może to odświeży ci pamięć.
Podał mi zmięty kawałek papieru. Był to wydruk strony gazety. Wiedziałam że wczoraj robili mi i Jaden'owi zdjęcia, ale nie sądziłam że Niall zrobi z tego taką aferę. Zawsze coś pisali.
-O co ty masz pretensje?. Wyszłam z nim, bo ty poszłeś do studia.
-Gdyby było to zwykłe wyjście, czemu powiedziałaś że poszłaś z Melanie!
-Ona też tam była.
-A o nim nie wspomniałaś!
-Cholera Niall! To jest dziecko! O co tyle szumu - próbowałam położyć mu rękę na ramieniu, ale się odsunął.
-Sądziłem że przez zaręczyny coś się zmieni, ale jest tak samo. Myślisz że nie wiem że byłaś z moim najlepszym przyjacielem Harry'm na Jamajce?
-Teraz chodzi o Harry'ego?
-Nie udawaj idiotki!
To co mówił wcześniej nie ruszało mnie, ale teraz przegiął.
-Wiesz, ułatwię ci sprawę.
Ściągnęłam pierścionek od niego i rzuciłam mu w twarz. Jednym ruchem go złapał.
-O co ci chodzi? - ściszył głos.
-Nigdy nie masz zaufania do mnie. Zgodziłam się na zaręczyny, ale ty nadal mi nie wierzysz. Gdybym chciała być z kimś innym pewnie bym tak zrobiła. To nie ma sensu, twoja zazdrość mnie wykańcza. Nie pozostawiasz mi wyboru.
-Rób co chcesz, teraz to już na prawdę nasz koniec! - wrzasnął i wybiegł z pokoju, trzaskając drzwiami.
Łzy automatycznie zaszkliły mi oczy, łza leciała jedna za drugą, aż zaczęły skapywać po brodzie.
-Chciałam tylko przerwać zaręczyny - szepnęłam wpatrując się w drzwi.
Teraz mój płacz przeszedł w histeryczny szloch. Nie mogłam uwierzyć. Czułam się jak w najstraszniejszym horrorze, moim horrorze. Rzuciłam się na łóżko, by płacz zatamować poduszką. Ktoś zapukał do drzwi.
-Olivia, co się stało? Niall nie chciał ... Oliv? - Harry podszedł do mnie bliżej.
-Wyjdź! - krzyknęłam.
-Chciałem pomóc, nie to nie. - powiedział obrażony.
Nie mogłam stracić też jego. Drugą najważniejszą dla mnie osobę.
-Przepraszam - podniosłam się, ale twarz ukryłam w dłoniach.
Usiadł obok i mnie przytulił. Nie liczyło się to że cały czas szlochałam i że jego biały t-shirt jest na ramieniu cały mokry. Chciał mnie uspokoić, ale tylko gdy się odezwał zanosiłam się bardziej.  Straciłam jedyny powód mojego życia, tak jakbym straciła serce. Coraz bardziej chciałam skoczyć w pustą otchłań i już z niej nie wychodzić. Śmierć jest łatwa i szybka. To życie tak boli
-Olivia? - podniosłam oczy i ujrzałam Melanie.
Nic nie odpowiedziałam tylko ponownie wtuliłam się w Loczka. Podawał mi chusteczka za chusteczką. Ale nic mnie nie pocieszało, nawet to jego: niedługo wróci.
Może i wróci, ale mnie nie zastanie. Nie chce już być ze mną, więc nie będę utrudniać. Oderwałam się od Hazzy i poszłam do garderoby.
Chwyciłam pierwsze lepsze rzeczy i zaniosłam je do pokoju. Włożyłam potem do torby, Hazz tylko mi się przyglądał.
-Co robisz?
-Nie mogę tu nadal być, jedyne co mnie przymało to Niall. Teraz to bez znaczenia.
-Gdzie jedziesz?
-Nie wiem, gdzieś za granicę, jak najdalej.
-Oszalałaś? -wyprowadził mnie na korytarz, gdzie był już Louis, El i Mel.
Spojrzał pytającym wzrokiem na Eleanor.
 -Oj no jasne, możesz być u mnie. - przytuliła mnie.
-Nie, najlepiej będzie jak gdzieś wyjadę.
-Nie! Niall wróci, to tylko chwilowe, przecież znasz go.
-Myślałam że znam - mruknęła cicho i wróciłam żeby się skończyć pakować.
Louis automatycznie zgodził się zaopiekować Whity. Eleanor tak samo pomocna od razu wzięła mnie do siebie. Jej mieszkanie było urocze, ale nie miałam ochoty się nim zachwycać. Gdy pokazała mi mój pokój, zwinęłam się na łóżku w kokon i nie wychodziłam. Pukała do mnie od czasu do czasu i pytała się czy czegoś nie potrzebuję. Kiwałam głową - tylko. Nie umiałam z siebie wydusić słowa. Ból był tak dławiący, że czułam go , nic więcej. Tak jakby ktoś wybił mi wielką dziurę w sercu, a może uleczyć mnie tylko ten kto ją wybił. Od teraz bez Niall'a moje szczęśliwe dni się skończyły.  Nie będę umiała się cieszyć życiem z myślą że straciłam kogoś dla kogo mogłabym poświęcić wszystko.
To nie wydawało się prawdziwe. Sądziłam, a raczej miałam nadzieję, że obudzę się i zobaczę obok siebie jego. Słodki uśmiech i twarz z każdą sekundą przybliżającą się do mnie. To nie było sprawiedliwe. Jadne ma 15 lat i jest to jeszcze dziecko. Jego chorobliwa zazdrość wzięła tu górę, bo nic nie zrobiłam, kompletnie nic. Cały czas dzwoniłam do Niall'a z myślą że zaraz odbierze. Nie odbierał pierwszą godzinę, nie odbierał 
drugą. Wreszcie wyłączył telefon, a ja zaczęłam tępo wpatrywać się w moją tapetę na Iphonie. Zdjęcie zrobione w Nowy Rok miało dać nam szczęście na kolejny. A było jeszcze gorzej. Na początku to ja uciekłam nie zważając na jego tłumaczenie, teraz on. Tak samo nie wysłuchał mnie do końca, postąpił tak jak ja. Czemu na tym świecie istnieje cholerna zasada oko za oko, ząb za ząb. Przecież jeszcze niedawno nawiedzał mnie obrazek nas starych z wnukami, a teraz w tym miejscu jest puste, czarne zdjęcie, podpalany z jednej strony.
Koło godziny 4.00 po południu Eleanor nie wytrzymała i weszła do mnie. Zastała mnie w tej samej pozycji, w jakiej się tu położyłam czyli z nogami podkulonymi pod samą brodę.
-Może ja pogadam z Niall'em, przemówię mu do rozsądku?
-Nie trzeba, jak będzie chciał wrócić to wróci. Nie będę go trzymać skoro nie chce- podniosłam się do pozycji siedzącej - ale i tak dziękuję że mnie przyjęłaś.
Przytuliłam ją.
-Nie ma sprawy, możesz zostać tak długo jak chcesz.
-To miłe, ale nie będę długo. Pojadę najwyżej do rodziców.
Z Eleanor spędziłam na rozmowie następną godzinę. Nie widywałyśmy się często, nawet nie byłyśmy przyjaciółkami, ale dowiodła że zawsze mogę na nią liczyć. Cieszę że Lou ma kogoś takiego jak ona. Chociaż oni są szczęśliwi.
Po jakimś czasie zadzwonił dzwonek do drzwi. W sercu czułam nadzieję że to może Niall przyszedł. Zawiodłam się. To Melanie i Dany.
Całkowicie zapomniałam o premierze. Eleanor bardzo przeciwna była mojemu wyjściu w takim stanie, ale to był mój obowiązek, który chcę czy nie musi być spełniony. Założyłam buty, wzięłam torebkę i okulary i wyszłam. Miałam dość tego dnia i tylko brakowało żebym uśmiechała się do ludzi, do których nie chcę się uśmiechać w tym stanie.
Najpierw pojechaliśmy do studia. Daiana dowiedziała się pewnie wszystkiego od Mel i nie pytała czemu mam tak popuchnięte oczy i brak chęci do życia.
Moja stylistka nałożyła mi grubą warstwę makijażu, szczególnie przy oczach i nałożyła coś na zęby, przez co nie mogłam przestać szczerzyć zębów.
Sukienka wcale nie odzwierciedlała mojego humoru. Dla mnie pasowałaby teraz czarna, żałobna, do ziemi.
Ogólnie byłam źle nastawiona na całe to przedsięwzięcie. Nie miałam na nic ochoty, chciałabym schować się pod kocem i z niego nie wychodzić, a musiałam odbyć rozmowę z założycielem MSL i zrobić jak najlepsze wrażenie.
Czułam się jakbym miała na głowie napisane: zrobię wszystko co mi każecie.
A najgorsze było to że One Direction też miało tam być. Niall miał tam być. Mieliśmy iść razem.
Czemu zawsze to po mnie chodzą takie nie szczęście. Złe rzeczy spotykają ludzi złych, a to ja się do nich zaliczam? Co ja takiego robię, że muszę tak pokutować?


Szłam pod rękę z Melanie, która również się przebrała i na pewno wyglądała sto razy lepiej ode mnie. Jej we wszystkim było ładnie, nawet w worku na ziemniaki.
Ręką dawała mi do zrozumienia, że nie pozwoli mi zrobić czegoś czego będę żałowała, nawet ucieczki z premiery.
Dojechaliśmy na miejsce limuzyną. Flesze, ludzie krzyczący coś, czego nie rozumiem, a mi pozostaje patrzyć się w każdy obiektyw ze zniewalającym uśmiechem, na który dzisiaj nie było mnie stać.
Zobaczyłam Jaden'a z ojcem,ale od razu uciekłam z miejsca, by znaleźć się jak najdalej. Miałam dość kłopotów przez niego. Nie widziałam chłopaków.
Miała się odbyć premiera, tylko po to się tutaj zgromadziliśmy , więc zajęliśmy miejsca w auli(?).
Koło mnie (na moje nie szczęście) zajął miejsce Jaden i od razu przedstawił mnie ojcu. A co ja, królowa Anglii, że każdy musi mnie poznać?
Początek filmu należał do Jaden'a. Spłonęłam rumieńcem gdy w jego mowie wymienił moje imię i nazwisko, ale nie wiedziałam czemu bo go nie słuchałam.
 Gdy film się zaczął zauważyłam Niall'a. Smutna twarz, smutne oczy - zero życia.
W pewnym momencie, gdy cały czas patrzyłam się na niego, nasze oczy się spotkały. Pokręcił głową, wstał z miejsca i odszedł, odprowadzany wzrokiem przez 1/3 zgromadzonych osób. Łzy cisnęły mi się do oczu, ale zamknęłam je i nie dałam nic po sobie poznać. Po dwóch godzinach seansu wyszliśmy z pomieszczenia i  długą pogawędką zajął mnie założyciel MSL. Przedstawił się, ale nie zapamiętałam nazwiska. Nie chciałam nic pamiętać z tego dnia. Dosłownie nic.
Po tym mogłam już iść.  Skierowałam się do wyjścia, ale zatrzymał mnie Jaden. Miałam ochotę go uderzyć.
-Już idziesz? Myślałem że zostaniesz dłużej - złapał mnie przy tym za rękę.
-Posłuchaj! Jesteś jeszcze dzieckiem i nigdy, przenigdy nie będę nic do ciebie czuć, więc zostaw mnie w spokoju! - wybuchnęłam, aż kilkoro ludzi się obejrzało.
Odwróciłam się szybko i wyszłam z budynku. Poprawka, teraz miałam absolutnie dość. Wsiadłam do pierwszej lepszej taksówki i pojechałam do Eleanor. Już w windzie do jej apartamentu wybuchnęłam płaczem. Zbyt trudne dla mnie to życie.
Weszłam do domu i od razu zaczęła mnie tulić El, ale to nie pomogło.
Zmyłam pozostałości makijażu, wziełam prysznic i położyłam się na łóżku, by ukryć nieustający całą noc szloch, w poduszce.






--------------------------------------

Moje plany szlag trafił! Miałam skończyć bloga przy 60 rozdziale, a tu mam jeszcze masę do napisania i nie wiem czy się przy 80 wyrobię :)) Kto się cieszy, a kto płacze?

Zapraszam na nowy blog: Trying Not To Love You

Następny rozdział jak zwykle, gdy będzie 8-10 komentarzy <33

środa, 26 czerwca 2013

Chapter 50 !

Szykował się przemiły dzień. Wczorajszy, mimo że tak panikowałam nie był tak zły jak miał być dzisiaj. Poprzedniego dnia na szczęście nie musiałam spędzić z Justinem więcej niż pięć minut. A dzisiaj? dzisiaj niestety już mi się nie upiecze.
Po przebudzeniu podeszłam do okna by odsłonić rolety i co mnie zastało? deszcz i mgła tak biała, że nie było widać domu naprzeciwko.
-Super- mruknęłam do siebie.
Jak zwykle Louis wyszedł z Whity, do tego już się przyzwyczaiłam. On, Harry i Melanie zostaną też z nią później jak z Niall'em wyjedziemy.
Plan o ponownym założeniu sukienki legnął w gruzach. Czekały mnie długie spodnie i kurtka.
Jeszcze jedno prócz pogody wróciło do normy. Moje włosy. To było skazane na nie powodzenie. Ja bez prostownicy nie umiem wytrzymać nawet z wizją siebie za 30 lat bez ani jednego włosa na głowie.
Niall bawił się na korytarzu z Whity. Słodko to wyglądało, ale gdyby trwało spóźnilibyśmy się, a ja dłużej niż do 3.00PM nie będę chciała siedzieć razem z Justinem.
Na dole spotkałam Melanie z Harry'm.
-Hej Oliv, gdzie Whity?
-Niall ją zniesie, po raz kolejny ratujesz mnie.
-Ja? Pewnie znów Louis zabierze ją dla siebie.
Zaśmiałyśmy się obie.
Umówiliśmy się z nim w jednym z lokalów słynących z obecności gwiazd. Tak, a gdzieżby pan Bieber chciał zjeść jak nie tutaj?
Rozpoznałam go po czapce z daszkiem i spodniami spuszczonymi do tego stopnia, że jeden mój ruch, a cała ulica zobaczyłaby jego bokserki. Jednak postanowiłam zatrzymać ten manewr wtedy gdy mnie na prawdę zdenerwuje.
Wysiadłam z samochodu i obejrzałam się na Niall'a. Ten tylko krzyknął że zaparkuje i odjechał. Mocno się zirytowałam.
-Hej Liv, znowu widzimy się w cztery oczy? - zażartował.
-Daruj sobie i zdrobnienie Liv jest tylko dla przyjaciół.
Zamyślił się na ułamek sekundy i spoważniał.
-Okej, przepraszam może moje zachowanie nie jest odpowiednie i ze względu na Nialler'a chciałbym zacząć od nowa - wyciągnął dłoń w geście pokoju.
-Jasne - podałam mu dłoń.
Miałam nadzieję że od tego momentu jego głupia gadka się skończy, bo zawsze sądziłam że Justin Bieber to super chłopak, a nawet co zawsze pozostawało moją tajemnicą, chciałam za niego wyjść za mąż. Teraz gdy o tym pomyślę, wybucham wewnętrznym, paranoicznym śmiechem.
Niall zastał nas gdy naśmiewaliśmy się z histori, kiedy Niall i Justin oderwali rękę figurze Obamy.
-Widzę że się pogodziliście - powiedział Blondyn witając się z Bieber'em.
-Można tak powiedzieć - wytknęłam język, a Jus niby mnie naśladując zrobił to samo.
Okazało się, że pod budynkiem czekaliśmy jeszcze na Jaden'a Smith'a i jego siostrę Willow oraz ich przyjaciela Mike'a. Nie znałam tego ostatniego nawet z telewizji, ale moja osoba też go zbytnio nie interesowała. Cały czas rozmawiał z Willow, która poza przytuleniem mnie nic nie powiedziała. Za to Jaden był inny cały czas coś mówił, o tym czy wczoraj mi się podobało, czym ja się zajmuję. Wyszło na to, że Niall siedział obok Justin'a,potem ja obok Jaden'a i Willow koło Mike'a.
-Na następny raz gdy będziesz w Nowym Jorku dawać koncert, to zadzwoń do mnie, chętnie cię posłucham - w ten właśnie numer wymieniliśmy się numerami.
Od czasu do czasu Nialler siedzący naprzeciwko mnie rzucał zaniepokojone spojrzenie, ale nie miałam pojęcia czemu. Mój rozmówca ma 15 lat!

Po zjedzeniu ... każdy jadł co innego, więc po zjedzeniu sześciu różnych posiłków zamówiliśmy kawy i wyszliśmy z nimi na zewnątrz.
-Mieszkacie daleko stąd? - zapytał gdy szliśmy chodnikiem.
-Blisko. Tylko nie ja z Niall'em, ale jeszcze Louis i Harry.
Uśmiechnął się jakby to była wesoła wiadomość, a nie była bo wiele bym oddała żeby zamieszkać z Niall'em sam na sam, ale nie umiałam się do tego przyznać.
Niespodziewanie Jaden'a z wymówką, że jestem sławna zrobił sobie ze mną zdjęcie. To zdjęcie ponadto zrobił mój chłopak. Od tego momentu szłam trzymając Niall'a za rękę, a z drugiej strony szedł Jus, by nie mieć dostępu do Jaden'a.
Sądziłam że to wyjście będzie dla mnie niemiłym zdarzeniem, a było odwrotnie. Poza złamanym paznokciem wesoło spędziłam czas z nowymi znajomymi.
Ale i tak miałam ochotę wrócić do domu i schować się pod grubym kocem.
Razem z Niall'em pożegnaliśmy się z nimi, na czas nieokreślony.
W drodze nie poruszyliśmy tematu Jaden'a, bo z nieznanych powodów Niall był zazdrosny, ale wiedział też dobrze że nie ma o co. To był tylko taki odruch z przyzwyczajenia, według niego.
Ledwo co weszliśmy do domu, a spotkaliśmy Lou i Hazze zakładających kurtki.
-Co jest?- zapytał ich Niall.
-Idziemy do studia, ty też! - krzyknął Harry i wziął za rękę Blondyna.
Wzruszyłam ramionami i poszłam do Mel. W salonie jej nie było, ale znalazłam ją w kuchni. Podawała jedzenie Whity.
-Cześć, jak było? - zapytała mnie.
-Nawet dobrze, a co ty robiłaś?
-Nic szczególnego.
-Może pójdziemy gdzieś dzisiaj, skoro nic szczególnego?
-Jasne, a co z Whity?
-Czy ja wiem? Może Dany... ?
-Na pewno się ucieszy - odpowiedziała z sarkazmem.
Nasze plany przeszły w czyn. Melanie wzięła Whity by po drodze zawieść ją do Dany'ego. Poszłam do góry, żeby się przebrać. No i sama wkopałam się. Jednak nie zostanę na kanapie pod kocem.
Byłam już prawie gotowa, gdy zadzwonił mój telefon. To Jaden.
-Tak?
-Hej Oliv, chciałabyś może znów gdzieś wyjść?
-Nie za bardzo, umówiłam się już z przyjaciółką.
-To może pójdziemy wszyscy? Wezmę Willow i Mike'a.?
-Czemu nie, to gdzie mamy przyjść?
-Spotkamy się pod Funkhy Budda?
-Jasne.
Że też wybrał ulubiony klub Liam'a. Akurat podjechała Mel i musiałam wyjść.
Podjechaliśmy na miejsce. Tak jak Jaden mówił, była ich trójka. Przedstawiłam im Melanie. Zajęta rozmową nie zauważyłam że zaczęliśmy iść, a mieliśmy wejść do klubu.
-Gdzie my w ogóle idziemy? - zapytałam go.
-Żadne z nas nie pomyślało, że klub o tej godzinie jest zamknięty.
-Ehm, no tak, zapomniałam. To gdzie idziemy?
-Do nas do hotelu jeśli nie masz nic przeciwko.
-Jasne.
Na moje nieszczęście już nas ktoś dostrzegł i gdy szliśmy migały mi błyski fleszy.
Przeklnęłam pod nosem i spuściłam głowę, chociaż to i tak nic nie dało.
Plusem jedynie było to, że hotel do którego szliśmy był niedaleko. Miałam ochotę wejść do niego i wyjść dopiero wtedy jak paparazzi odejdzie jak najdalej stąd.
W hotelowym sklepiku kupiliśmy masę rzeczy. Od napoi, po słodycze, chipsy etc.
Wreszcie mogłam się rozluźnić bez tego wrażenia że ktoś cały czas patrzy się na mnie.
Weszliśmy do ich pokoju na najwyższym piętrze. Mieliśmy tu zostać tylko godzinę do otwarcia klubu, tzn do momentu aż ktoś w tym klubie będzie.
No oczywiście sesja musiała się zacząć. Willow chciała wrzucić zdjęcie na Twitter'a, ale każde według niej było niedobre, bo ona źle wyszła. Po upływie kwadransu wreszcie uwolniła nas od aparatu i razem z pozostałymi wstawiła zdjęcie, po czym zaczęła odpisywać fanom.
-Jak tam u ciebie i Niall'a? - zapytał mnie Jaden, gdy zostaliśmy sami przy stole.
-Dobrze, a co?
-Nic, tylko się pytam, a ile jesteście razem?
-Jakieś pół roku.
-Na prawdę? To nie jest trochę za wcześnie na małżeństwo? - zarumienił się mówiąc o tym.
-Skąd o tym wiesz? - automatycznie schowałam dłoń z pierścionkiem.
-Wszyscy wiedzą. Natknąłem się na to dwa razy w internecie.
-Mhm, dziwne bo ja nic takiego nie widziałam.
-To jak? Odpowiesz na moje pytanie?
-Chyba nie powinno cię to interesować, ale też tajemnicą nie jest. Tak, zaręczyliśmy się, ale nie planujemy na razie ślubu.
Uśmiechnął się, znów tak tajemniczo.
Czas minął szybko, na szczęście. Wyszliśmy znów na dwór, ale już nie robił nam nikt zdjęć i oby tak zostało.
Ruszyliśmy do Funky Budha w blasku zapalonych lamp. W niecałą godzinę impreza już się rozkręciła. Wszyscy weszliśmy na parkiet z zamówionymi drinkami. Jeden za drugim i wcale nic mi się nie działo. Ostatnio zaczęłam analizować mój stopień trzeźwości - po jakich dawkach jestem przymulona i dochodzę do wniosku że wtedy na ognisku nie mogłam się taka stać po trzech piwach. Musieli mi coś do nich dorzucić.
Przechodziłam od jednej osoby do drugiej, ale najwięcej przetańczyłam z Jaden'em. Świetny z niego dzieciak, bo nadal jest dzieckiem i tak będzie przez następne trzy lata. Martwiłam się o to ile pije, ale skoro ma rodziców którzy puszczają go samego to nic mi do tego. Po siódmym drinku odpadłam i nic nie wypiłam. Miałam dość. Zresztą tak jak Melanie. Wysłałam wiadomość Dany'emu żeby odwiózł Whity do domu. Bo o tej porze chłopaki już pewnie tam są.
Od tego momentu nie zostałam długo. Godzina, dwie przetańczyłam do północy i razem z Melanie wsiadłyśmy nieudolnie do taksówki. Willow która wypiła najmniej musiała powiedzieć kierowcy gdzie jedziemy, bo nasze nagłe wybuchy śmiechu nie pozwalały mu nic zrozumieć. Kontaktowałam, ale gdy Mel zaczynała się śmiać, ja automatycznie też. Śpiewając dotarlyśmy pod dom. Tam trochę się uspokoiłyśmy. Pomogłam Melanie, którą pierwszy raz widziałam w takim stanie, wejść do domu i położyłam ją na kanapie, z której oczywiście spadła. Machnęłam ręką i przykryłam ją kocem. Trzymając się barierki weszłam do góry, w między czasie kilka razy mnie zamroczyło. W pokoju Niall już spał, tak zresztą myślałam.
Zrzuciłam wszystko z siebie w jednym miejscu i  już nago wygrzebałam telefon ze spodni. Poczułam czyjeś ręce na biodrach. Sądziłam że już spał, a tak wcale nie było.
-Gdzie byłaś? - zamruczał mi do ucha.
-Z Melanie, tam, no tam...
-Mhmmm - zaczął mnie całować.
-Nie chciałam tak późno wrócić, ale  ... bo straciłam poczucie ... czasu - nie mogłam nic powiedzieć bo cały czas mnie całował.
-Ehee.
-A czemu ty nie śpisz?
-Czekałem na ciebie. - uśmiechnął się i wziąwszy mnie na ręce położył na łóżku a potem sam na mnie.
Nie był ciekawy gdzie byłam i co robiłam, w jego oczach było widać tylko pożądanie. Sama już nic nie mówiłam, by mu nie przeszkadzać.
-Auć - to było jedyne słowo jakie powiedział, gdy w jakimś momencie wbiłam mu paznokcie w plecy.

-------------------------------

Krótszy niż zazwyczaj, ale rozpisałam się jak mogłam. Nie miałam do tego czasu, w nocy zamiast spać piszę rozdział więc trochę przymulam ;//

Zapraszam również na nowego bloga. Trying Not To Love You

Gdy będzie 8-10(minimalnie) komentarzy pojawi się nowy.

niedziela, 23 czerwca 2013

Chapter 49.

Od dawna planowałam wcisnąć gdzieś wyjazd do rodziców w mój codzienny grafik. Mojego taty nie widziałam dłużej niż mamy i to mnie niepokoiło. Jest to wspaniały facet, zawsze byłam jego małą córeczką, do czasu. On nigdy nie pochwalał świata show biznesu. Gdy zaczęłam mieszkać z chłopakami,a potem spotykać się z Niall'em to musiał być dla niego szok, bo wpajał mi tą zasadę zawsze gdy wspominałam o lekcjach śpiewu lub gry na gitarze. Chodziłam na nie, ale nic więcej - żadnych konkursów, czy X-Factora w którym chciałam wystąpić. Ponadto złamałam jedną zasadę. Żeby tego było mało, sama stałam się sławna i możliwe że to jest powód, dlaczego nie rozmawiałam z tatą ponad pół roku. Moja rodzicielka pogodziła się z prasą przed drzwiami i z pytaniami o mnie, bo zawsze chciała żebym spełniała swoje marzenia. Z tatą to już inna historia.
Jednak plany, planami, a z ich realizacją już osobna sprawa. Dzisiejszy dzień na pewno odpadał, bo obiecałam bo długim czasie i wreszcie cały dzień od początku do końca spędzić z Niall'em. To trochę smutne, że widzimy się codziennie, a nie mamy dla siebie czasu.
Ale nawet wizja: chodźmy na zakupy etc, nie wygoniła nas z łóżka.
Leżeliśmy z Whity w nogach, a nareszcie słońce wpadało do pokoju. Czego chcieć więcej?
-Olivia? - szepnął Niall, gdy z zamkniętymi oczami leżałam mu na brzuchu.
-Hmmm?- mruknęłam.
-Ehm, wiem że nie przepadasz za Justin'em... - zaczął i się zawahał.
-Skąd to wiesz? - od razu się podniosłam.
-Po twojej minie, gdy od niego wyszliśmy.
Pokiwałam głową i znów się położyłam.
-Więc dzisiaj będzie miał koncert w Londynie i zastanawiałem się czy pójdziesz ze mną.
-Jeśli to cię uszczęśliwi.
-Ale możemy zostać w domu i...
-Nie, mogę iść, skoro to twój przyjaciel, to mogę go chyba polubić - przerwałam mu.
Zapowiadał się 'przemiły' dzionek, przynajmniej była lepsza pogoda.
Postanowiłam założyć sukienkę, by jak najlepiej wykorzystać nawet to 20 stopni ciepła.
W między czasie Louis zabrał Whit na spacer, a Niall... Niall pewnie już coś jadł. Po nocnym koszmarze z Liam'em, zaczęłam się o niego martwić, bo dość dawno do nas nie zaglądał, a chłopcy nie podzielali mojej opinii o odwiedzinach jego i Danielle.
Gdy byłam już gotowa, wszedł (jak na zawołanie) Lou z Whity, miał też jakiś list.
-Heej, to do ciebie - na powitanie przytulił mnie (zresztą jak zawsze) i wręczył kopertę.
-Dzięki.
Rozdarłam ją i wyjęłam zdjęcia. Tak, kolejne zdjęcia do kolekcji, które chyba niedługo zacznę wyrzucać. Tak w ogóle to był pomysł Daiany, która zasugerowała żebym miała zdjęcia z każdej sesji. Zgodziłam się, ale nie pomyślałam wtedy, że te zdjęcia będą wszędzie się walać stosami.
Louis zaglądał mi przez ramię, gdy je oglądałam, po czym rzuciłam je na biurko, gdzie leżały pozostałe. Uśmiechnął się do mnie i odwrócił w stronę drzwi, ale ręką go zatrzymałam.
-Lou, nie wiesz co może z Liam'em?
-Widziałem go kilka dni temu i mówił, że wszystko dobrze. A co się stało?
-Martwię się o niego. Wiem, że nie mam czym, ale oddalił się i zresztą Zayn tak samo - przyznałam się.
-Nie martw się, wszystko się ułoży - przytulił mnie, ale tym razem dłużej.
Nigdy bym nie pomyślała że w Lou też mogę znaleźć przyjaciela. Zawsze to on był mi najbliższy.
Ale to co do mnie powiedział, w żaden sposób nie mijało się z prawdą. Może i trzeba zdać się na los, ale kto powiedział że nie można mu pomóc?
Wiedziałam od początku, że pies to wielki obowiązek, a właśnie teraz nie będę miała co z nim zrobić co potwierdza moją hipotezę.
Postanowiłam więc ją zawieść do Melanie, która na pewno się nią zaopiekuje, na góra dwie godziny. Po sprawdzeniu godziny, musiała być już w pracy, dlatego z Whity skierowałyśmy się moim Porshe do studia MSL.
Na szczęście nie musiałam wdrapywać się po schodach (była winda, o której z reguły zapominałam). Mel właśnie wchodziła do budynku z papierowym kubkiem w ręku. Wyglądała jakby zarwała nockę - no tak, w pokoju Hazzy.
Dogoniłam ją nieudolnie, bo nowe, nie rozchodzone buty nie nadawały się do biegania. Zdziwiła się na mój widok.
-Olivia!? Myślałam że masz dzisiaj wolne?
-Tak, tak, tylko mam do ciebie małą prośbę.
-No słucham.
-Wzięłabyś na jakiś czas Whity, bo nie będę mogła jej wziąć ze sobą.
-A gdzie się wybierasz? Na herbatkę z królową?
-Wszystko ci potem wyjaśnię, dzięki - pocałowałam ją w policzek i po oddaniu jej Whit odeszłam w stronę samochodu. Planowałam co zrobić następnie i po zebraniu wszystkich pomysłów, najlepszym rozwiązaniem - chociaż się bałam - było odwiedzenie Liam'a, w tej chwili.
Na GPS-ie ustawiłam jego adres zapisany w kalendarzu i zgodnie ze wskazówkami udałam się na sam koniec Londynu.
Było już po południu, więc nie musiałam się martwić że go obudzę. Zanim zapukałam do drzwi, kilka razy się zawahałam. Co miałam powiedzieć? Cześć Liam, czemu do nas nie przyjeżdżasz? Wyszłabym na idiotkę, bo to jego życie i nie musi nas odwiedzać.
Ale jakoś tak samo wyszło, że zapukałam i nie było odwrotu.
Usłyszałam kroki i ukazała się Danielle. Stwierdzenie że Melanie miała podkrążone oczy było niczym w porównaniu z dziewczyną Liam'a. Wyglądała jak chodzący nieboszczyk. Blada twarz, cienie pod oczami i wychudła twarz, zresztą tak jak całe ciało. Nie wyglądała jak ta Dan z którą widziałam się kilka tygodni temu. Przestraszyłam się.
-Cześć Danielle, miło cię widzieć, jest może Liam?
-Nie ma go i mam nadzieje że nie planuje powrotu - odpowiedziała oschle.
-A nie wiesz gdzie jest?
-Ty myślisz, że kim ja jestem żebym chodziła za nim, wszędzie gdzie się ruszy?!
-Oj dobrze, nie nerwowo.
Zatrzasnęła mi drzwi przed nosem jakbym coś nieodpowiedniego powiedziała. Może chłopcy mieli rację? Może nie powinnam się mieszać i samo by się jakoś ułożyło, a teraz do tego z niejasnych dla mnie powodów Dan mnie nie lubi.
Wsiadłam do samochodu i siedziałam tak póki w głowie sobie wszystkiego nie poukładałam. Nic nie trzymało się całości. Gdyby Danielle była chora, nie była by taka zimna, a w jej głosu nie słychać było obojętności i pogardy dla świata.
Ruszyłam przed siebie do najbliższej stacji benzynowej, bo z takim poziomem paliwa nie dojadę nawet na następną przecznicę. Pozwoliłam zatankować do pełna, podczas gdy skierowałam się zapłacić.
Może i los nie pozwalał sobie pomóc, ale był bardzo pomocny. Liam, o którego się tyle martwiłam właśnie wychodził z budynku, gdzie sama szłam.
-Liam!- krzyknęłam by mnie zauważył. On następny wyglądał jak cień dawnego siebie.
-Hej Oliv, co u ciebie?
-Liam to nie ważne, co się z tobą dzieje, byłam u was, ale Danielle nie. .. nie wiedziała gdzie jesteś.
Przełknął głośno ślinę.
-Wszystko jest dobrze, na prawdę.
-Nie wciskaj mi kitu, bo wiem że coś nie gra.
-No okej! Czy jeśli pokłóciłem się z Danielle to jest koniec świata?!
-Ehm, bo...
-Wszystko się ułoży, to tylko chwilowe - pocieszył mnie już cichszym głosem i by to przenieść w czyn, przytulił mnie.
-To może spotkasz się dzisiaj z chłopakami, na stadionie? Proszę, oddalacie się od siebie.
-Nie mam nastroju.
-Proszę? Dla mnie.
Uśmiechnął się blado. Zapłaciłam szybko za benzynę i wsiadłam do samochodu. W środku zadzwoniłam do Zayn'a, który też po wielu naleganiach zgodził się. Pojechałam do domu. Oczywiście 'moje' lenie siedziały na kanapie i oglądały jakieś beznadziejne reality-show.
Wystarczyło słowo, żeby poszli ze mną tam gdzie chciałam - jedzenie.
Na szczęście kierowałam i śmiało zawiozłam ich na stadion.Zostali tam zdezorientowani, podczas gdy mówiąc że idę po to obiecane jedzenie, poszłam pod Zayn'a i Liam'a, którzy czekali na parkingu, ale w znacznych odległościach od siebie.
Zaprowadziłam ich do chłopaków, niczego nie tłumacząc. Gdy byli już wszyscy razem, każdy jeden, nawet Niall spojrzał się na mnie jak na wariatkę. Nie musiałam nic tłumaczyć, bo podszedł trener miejscowej drużyny, z którym wcześniej się umawiałam.
-Miłej zabawy - życzył, rzucając piłkę, która złapał Hazz.
Zorientowali się o co chodzi i zaczęli mieć w sobie więcej życia.
Zanim się ustawili, Nialler podszedł do mnie i ni stąd ni zowąd pocałował mnie.
-Dziękuję - szepnął i ustawił się przy bramce.
Wiedziałam za co dziękuje mi i byłam zadowolona z siebie, że się wtrąciłam w całą tą sprawę.
Usiadłam na najbliższej ławce i przyglądałam się jak chłopcy wracają do siebie, gdy dopiero się poznali.
Fajnie było tak na nich patrzeć, aż... któraś z kolei piłka poszybowała do góry, do bramki, a Niall wskoczył żeby ją złapać. Nie wpuścił jej, ale za to upadł w dziwnej pozie na plecy. Od razu wstałam i zastanawiałam się czy nie pobiec do niego.
-Niall?! Wszystko dobrze? - krzyknęłam w jego strone.
Jak gdyby nigdy nic wstał i otrzepał się. Chyba moje przewrażliwienie było ponad mnie.
-Tak skarbie, wszystko gra!
Mój pomysł wyszedł im na dobre. Ożywili się i chyba przypomnieli o własnym istnieniu. Długo się żegnaliśmy z Liam'em i Zayn'em na parkingu aż odjechali.
Na stadionie spędziliśmy więcej czasu niż podejrzewałam. Zbliżała się godzina koncertu. Z jasnych przyczyn Harry pojechał do Melanie po Whity. Gdy z Niall'em zaczęliśmy się szykować.
-Masz tylko mnie z nim nie zostawiać - ostrzegłam go.
-Oczywiście.
-I po koncercie wracamy do domu, jutro możemy się z nim spotkać.
-Dobrze.
-Daj mi jeszcze bilety.
-Czemu?
-Bo je zgubisz - wystawiłam mu język.
Wywrócił oczami i podał mi je. Westchnęłam. Nawet na biletach musi być jego twarz?
Tym razem mieliśmy pojechać autem Niall'a. Gotowi do niego wsiedliśmy i skierowaliśmy się na Arenę. A gdzieżby wielki pan Bieber śpiewał w innym miejscu? Dojechaliśmy pod budynek, gdzie już zgromadziło się masę fanek.
A jednak w pewnych okolicznościach znana twarz pomaga. Ochroniarze od razu nas wpuścili - pewnie gdybym była na miejscu tych fanek, znienawidziłabym takiego kogoś.
Zajęliśmy miejsca z przodu, a w niekrótkim czasie wszystko się zaczęło. Nie mogła powiedzieć że nie lubiłam piosenek Justina, bo je lubiłam, tylko jego osoby nie tolerowałam.
Chyba dla wszystkich szokiem było, że gościnnie w piosence Never Say Never wystąpił Jaden Smith. Poznałam go tylko dlatego że to syn jednego z najlepszych aktorów - Will'a Smith'a.
To było nie do pojęcia. 15-latek który wyglądał na mojego rówieśnika, ale i tak cały wieczór razem z Niall'em świetnie sie bawiliśmy.
Na szczęście Justin nie miał potem czasu dla nas, więc umówiliśmy się na jutro.
Mogłam wrócić do domu bez zepsutego przez niego humoru.
Ten dzień miał być dla mnie i Niall'a, ale nie wyszło tak jak chcieliśmy.
Ale jedna opcja jeszcze nam pozostała. Wzięliśmy prysznic i z laptopem położyliśmy się do łóżka. Zanim włączyliśmy film, Niall musiał sobie przynieść pizze. Też byłam głodna więc skorzystałam.
Potem położyła się też z nami Whity i wspólnie oglądaliśmy LOL.

---------------------

I jak? Musicie mi wybaczyć, ale tak to jest pisać w środku nocy rozdział. Mojego laptopa nie da się naprawić i muszę czekac do sierpnia na nowy;c nie wytrzymam tyle!!! A do tego przyszły wyniki ;// najgorzej poszło mi z matematyki, a z historii spodziewałam się mniej :)) średnia całości to 76%, chyba nie jest tak źle?

Zapraszam również na mój nowy blog. Trying Not To Love You

8-10 ( minimalnie) komentarzy = nowy rozdział.


wtorek, 18 czerwca 2013

Chapter 48.

Minęło następnych kilka dni, nawet nie wiem kiedy. Nagrałam wreszcie mój pierwszy teledysk, a w międzyczasie martwiłam się o wyniki badań. Coraz więcej osób zaczęło się interesować tym, że noszę okulary i przez co wychodziło na jaw, że mam wadę wzroku i tylko nosiłam kontakty.
Próbowałam zapomnieć, o tym że tylko z mojej winy, bo wplątałam się w świat sławy, tak o mnie mówią. Wczorajszej nocy nawet zgodziłam się na pójście do klubu z Niall'em, Harry'm i Mel, ale dzisiaj przypłaciłam to tylko niezłym kacem.
Zeszłam na dół, by się czegoś napić. Była dopiero 8.00 rano i sądziłam że nikogo nie zastanę, więc chodziłam po domu w samej bieliźnie, bo przed chwilą brałam prysznic. A jednak, Harry podobnie jak ja przyszedł się czegoś napić. Weszłam do kuchni totalnie zamroczona, a gdy zauważyłam Hazze ten wybuchnął śmiechem. Szybko się odwróciłam i chciałam wyjść, ale złapał mnie za rękę.
-W domu mieszkają tylko sami swoi, czym się przejmujesz?.
-Jednak pan Styles się do mnie odzywa.
-Okej, trochę przesadziłem, ale dzisiaj wszystko ci wytłumaczę.
-To słucham.
-Wolałbym później i to nie tylko dlatego, że wolałbym żebyś była ubrana.
Wywróciłam oczami i pociągnęłam łyk z butelki soku pomarańczowego.
-Ale nie tylko ja ukrywam pewien sekret, prawda? - podniósł do góry brwi.
-Kto jeszcze, bo nie rozumiem? - próbowałam zgrywać idiotkę, która nie wie o co chodzi, ale średnio mi wychodziło.
-Wiesz, masz ładny pierścionek i zabawne że nosisz go każdego dnia odkąd wróciliście z Nialler'em, przypadek?
-O co ci chodzi?
-Nie sądzę, żeby Paul był szczęśliwy, gdy zostanie zaproszony na wasz ślub.
-To samo mu mówiłam - mruknęłam.
-Aha! - krzyknął i podniósł do góry ręce -przyznałaś się.
-Nie miałam do czego. To tylko pierścionek, czy powiedziałam że wychodzę za mąż? Nie.
-Ale zgodziłaś się bo masz pierścionek.
-Zgodziłam się, ale za kilka lat.
-To bez sensu.
-No nie?!
-To po co się zgodziłaś.
-Znasz Niall'a, miałam odmówić?
Pokiwał głową i dał mi jednego tosta, który przygotował.
Zanim wzięłam gryza, ktoś zapukał do drzwi. Zrobiłam krok w tamtym kierunku, ale za chwilę przystanęłam i spojrzałam się na Loczka.
-No już pójdę - westchnął.
Nie mogłam iść prawie nago, a on był już całkowicie ubrany. Czekałam zdenerwowana, bo byłam pewna że to wyniki.
Harry wrócił za chwilę z kopertą w ręku.
-To do ciebie - podał mi ją.
Rozdarłam ją pośpiesznie i zaczęłam czytać.
Styles przyglądał mi się jak z sekundy na sekundę zaczęły mi napływać do oczu łzy. Sam początek 'z przykrością' wywołał u mnie atak paniki, gdy nawet nie wiedziałam co się stało.
Pod koniec analizowania wyników, kartka miała widoczne krople łez.
To było do przewidzenia, że moje szczęście nie będzie trwać długo, już i tak wykorzystałam cały limit przypadający na moje życie, teraz już nie mogło być kolorowo, a to jakie były wyniki, potwierdzało tą hipotezę.
-Powiesz wreszcie co się stało? - Harry niemal warknął.
Pokręciłam przecząco głową, dławiąc się łzami.
Podszedł do mnie i potrząsnął mną. W głowie nadal miałam widok mojej przyszłości która zmieni się przez te wyniki.
-Olivia, proszę powiedz co się stało, co ci jest?
-Niemogę.
Wzięłam kartkę i pobiegłam do góry.
-Olivia zaczekaj ! - krzyknął, ale nawet się nie obejrzałam.
Włosy miałam już ułożone i makijaż również znajdował się na mojej twarzy, ale kogo by to teraz obchodziło. Wleciałam jak burza do garderoby i zaczęłam się ubierać. Zapinając płaszcz i wkładając wyniki do torebki zbiegłam po schodach. W holu natknęłam się na Whity, która chciała już wyjść. Otworzyłam drzwi i wybiegła na trawnik załatwić się, a potem gdy otworzyłam drzwi od samochodu, wskoczyła na miejsce obok kierowcy.
Otarłam nadal lecące łzy i ruszyłam. Chciałam wytłumaczyć tą sprawę, dowiedzieć się że to nieprawda i żyć dalej bez obawy przed ...
Zaczął dzwonić mój telefon. Akurat stojąc na czerwonym świetle, wygrzebałam go z torebki. Harry. Nie odebrałam. Po co miałabym cokolwiek mówić, skoro nadal miałam nadzieję że to nie prawda.
Gdy byłam na miejscu, wsadziłam Whity do torebki i wyszłam na deszcz. Nie liczyło się już to czy zmoknę, miałam tylko jeden cel - dowiedzieć się że tylko pomyłka.
Nie zwarzając na protestującą recepcjonistkę weszłam prosto do biura okulisty.
-Witaj, widzę że otrzymałaś winiki, bardzo mi przykro.
A jednak. Tylko się łudziłam, że to nie prawda, to była prawda i to najgorsza jaką mogłam się spodziewać.

-Bardzo dobrze, że teraz o tym już wiem, bo potem nie mógłbym nic z tym zrobić - kontynuował.
-Co zrobić? - wydukałam.
-No wiesz, najbardziej w tej sytuacji pomoże operacja. Same stopniowe leczenie może nie pomóc i jeszcze pogorszyć sprawę.
-Czemu tak się stało, takie wypadki zdarzają się przy wielokrotnych uderzeniach, na przykład w boksie, a ja nic takiego nie robiłam.
Zaśmiał się cicho, choć mnie nie było do śmiechu. Ułożył sobie coś w głowie i spoważniał.
-Zaczęłaś nosić szkła kontaktowe, ale nie ustaliłaś tego ze mną. Najwyraźniej coś w nich spowodowało tak silny efekt uboczny.
-Czyli gdybym nosiła inne, wszystko byłoby dobrze?
-Tak.
Podał mi pudełeczko ... z soczewkami, ale innymi od tych które ja nosiłam.
-Te będą przystosowane do ciebie, sprawdź.
Ręce mi się trząsły, ale włożyłam je do oczu. Pasowały i wcale nie wypadały.
-U pani recepcjonistki zgłoś się po więcej opakowań i umów się na następną wizytę. Musisz mi powiedzieć czy te są dobre, wtedy też ustalimy datę operacji.
Kiwnęłam głową i wyszłam. Wykonałam to o co prosił. Następną wizytę miałam mieć za dwa tygodnie.
W samochodzie rzuciłam okulary na tylne siedzenia. Gdy dojechałam do domu i parkowałam przed garażem, zauważyłam że stoi samochód Mel.
Wzięłam Whity i z przyklejonym uśmiechem na twarzy weszłam do domu. Nadal byłam przy opcji niczego nie mówienia.
-Oliv! - usłyszałam głos Niall'a.
Weszłam dalej, ale za chwilę z salonu wyszedł on z Hazzą i Mel.
-Wszystko dobrze? Harry mówił, że wyniki przyszły.
Posłałam Styles'owi spojrzenie pełne dezaprobaty. Oczywiście wypaplał wszystko.
-Tak. Okazało się, że to była tylko pomyłka.
-To dobrze - Blondyn przytulił mnie, ale Hazza nadal się we mnie wpatrywał.
Nialler wziął Whity i poszli do kuchni, a ja przeszłam do salonu z Harry'm i Mel.
-Słucham - spojrzałam się na Loczka, bo ze względu na wszystko i tak chciałam wyjaśnień.
-No bo... wiesz nie fajna pogoda, pogadamy kiedy indziej.
-Harry!
-Ja jej powiem - wtrąciła się Melanie, więc Harold wyszedł.
Długo wpatrywałyśmy się z Mel, ale zebrała się w sobie i przesiadła się obok mnie.
-Tak bardzo cię przepraszam, że nic do tej pory ci nie mówiłam. Nie sądziłam że będę tak długo zwlekać, ale od samego początku chciałam ci powiedzieć. Nie chciałam, żebyś pomyślała że przyjaźnie się z tobą tylko ze względu na Harry'ego.
-Nigdy bym tak nie pomyślała, przecież wiesz o tym.
-Tak. Chciałabym teraz oficjalnie ci powiedzieć, że ... spotykam się z Harry'm. Nigdy bym nie pomyślała że to facet dla mnie, ale tak po prostu jest.
Uśmiechnęłam się przyjaźnie i ją przytuliłam.
-Świetnie, pasujecie do siebie.
-A jeśli tak rozmawiamy na poważnie, to słyszałam, że już się zaręczyłaś. Gratuluję.
-Tak było jak ostatnio sprawdzałam.
Zaśmiałyśmy się obie. W tym samym momencie weszli Niall z Harry'm, a za nimi Lou z Whity.
-Widzę, że już wszystko sobie wyjaśniliśmy - uśmiechnął się Hazza  usiadł na miejscu obok Mel, a Niall obok mnie.
Kiwnęłam głową i choć nadal było mi ciężko, uśmiechnęłam się.
-Wiesz Niall, nam mogłeś powiedzieć, że chcesz się oświadczyć Liv - wtrącił się Lou, przysiadając się.
-Liam wiedział.
-Co?! Ty zdrajco.
-A tak w ogóle co u Liam'a? Dzwoniłam ostatnio do Danielle i chciałam się z nią umówić, ale odmówiła mi i miała przy tym dziwny głos - wtrąciłam się.
-Liam i Danielle są w separacji, więc na razie lepiej nie wkraczać im w drogę.
Znów tylko kiwnęłam głową. Melanie tak jakby sobie o czymś przypomniała, bo sprawdziła godzinę i szybko włączyła telewizor.
Można było się tego spodziewać. Sądziłam, że chłopaki zapomną o moim teledysku i nigdy go nie zobaczą, ale ten plan był skazany na nie powodzenie. Mel wiedziała że teraz będzie on puszczony, w dzień premiery.
Nigdy nie lubiłam oglądać siebie na zdjęciach, a co więcej na nagraniach. Więc zanim jeszcze zaczęłam śpiewać, poczerwieniałam jak pomidor. Teledysk był ... normalny?  Skakałam, biegałam, tańczyłam, normalny przejaw pierwszego teledysku, ale na każdym ujęciu miałam albo bikini albo gorset i nic więcej. Zza dłoni, którymi zakrywałam twarz, zobaczyłam dopiero końcówkę, gdy kilkadziesiąt dziewczyn ze mną włącznie, bawiło się wśród tancerek hula.
-Porażka - jęknęłam, gdy przestałam śpiewać.
-Czemu? Wyszło bardzo fajnie - pocieszył mnie Niall i to skutecznie, więc w ramach nagrody dostał buziaka.
Miał to być tylko cmok, ale nie zwracając uwagi na resztę otoczenia przyciągnął mnie bliżej i zaczął namiętnie całować.
-Tu są ludzie - jęknął Hazza, więc się oderwaliśmy.
-I pies - przypomniał Lou.
Oboje z Niall'em zaśmialiśmy się z przypływu namiętności.
-A właśnie! Oliv, idziemy dzisiaj na pokaz mody Victoria Secret - poinformowała mnie Mel, jakby tylko przypominała mi, a tak wcale nie było.
-Świetnie, nie pamiętam kiedy ostatnio byłam na pokazie.Może jakiś rok temu.
Wydarzenie zaczynało się za półtorej godziny. Poszłam do góry, na spokojnie wzięłam prysznic,
wyprostowałam włosy i umalowałam się, dokładniej niż zwykle. Nie wiedziałam co na siebie włożyć, bo zawsze czym więcej ubrań, tym większe zakłopotanie.
Zdecydowałam się postawić na czerń. W skórzanej kurtce nie będzie widać jak zmokłam (bo nadal padał deszcz), a wysokie buty uchronią mnie od mokrych stóp.
Jak się okazało, Melanie miała ubrania na pokaz ze sobą. Myślałam że pojedzie do domu, ale wcześniej już się tym zajęła i teraz przebrała się tylko u Hazzy.
Zabawnie razem wyglądałyśmy. Ona na biało, a ja na czarno. Jak biały i czarny charakter, ale czemu zawsze ja musiałam być tym złym?!
Pokaz mody był dobrym rozwiązaniem, by odwrócić choć trochę moją uwagę od operacji. Sama doprowadziłam się do takiego stanu, bo na siłę próbowałam się uchronić od okularów, choć przez pięć lat przyzwyczaiłam się do nich. Zachciało mi się zmian.
Podczas wydarzenia te właśnie myśli się rozwiały, oglądałam modelki chodzące w ubraniach mojej ulubionej marki i zastanawiałam się, czy to naprawdę tak wygląda, gdy oglądają mnie inni. Po wydarzeniu spotkaliśmy wiele sławnych osób jak Miranda Kerr i jej mąż Orlando Bloom. Teraz nie było to dla mnie WIELKIE spotkanie, jakim by było na przykład dwa lata temu. Otaczały mnie same sławy, więc Orlando nie zrobił na mnie wrażenia. Rozmawiałam z nim jak z normalnym facetem.
Oczywiście musiało być też uwiecznienie mojego pobytu, byłam gwiazdą o której się teraz mówi i wiele gazet dużo płaciło paparazzi by mieć moje zdjęcie na okładce.
Stanęłam w miejscu, gdzie mi kazali i dopiero tam kapnęłam się, że wisi przede mną moje wielkie zdjęcie, podajże z sesji do Elle. Nie ma to jak nie zauważyć siebie na ścianie.
Wróciłam z Mel do domu już całkowicie zapomniawszy o wynikach i operacji.
Było późno, bo jeszcze po pokazie wstąpiłyśmy na imprezę 'popokazową'. W domu nie paliło się ani jedno światło. Weszłyśmy do góry, bo Melanie musiała wziąć ubrania i kluczyki do samochodu z pokoju Hazzy. Czekałam w korytarzu kilkanaście minut, ale zorientowałam się i że pewnie Loczek nie spał i ona już nie wyjdzie. Weszłam do mojego pokoju, gdzie Niall juz cicho pochrapywał. Wzięłam znów prysznic i położyłam się obok niego.
By zakończyć jeden, a rozpocząć nowy dzień.




---------------------------------------------------

Jakoś sobie radzę bez własnego laptopa, ale koniec szkoły nareszcie więc nawet to mnie nie załamuje :)

I zapraszam na mojego drugiego bloga! Trying Not To Love You
(tak, nie mam gdzie pisać, a stworzyłam nowego bloga, haha brawa :))


8-10 komentarzy i dodam rozdział 49 <33