Obserwatorzy

środa, 26 czerwca 2013

Chapter 50 !

Szykował się przemiły dzień. Wczorajszy, mimo że tak panikowałam nie był tak zły jak miał być dzisiaj. Poprzedniego dnia na szczęście nie musiałam spędzić z Justinem więcej niż pięć minut. A dzisiaj? dzisiaj niestety już mi się nie upiecze.
Po przebudzeniu podeszłam do okna by odsłonić rolety i co mnie zastało? deszcz i mgła tak biała, że nie było widać domu naprzeciwko.
-Super- mruknęłam do siebie.
Jak zwykle Louis wyszedł z Whity, do tego już się przyzwyczaiłam. On, Harry i Melanie zostaną też z nią później jak z Niall'em wyjedziemy.
Plan o ponownym założeniu sukienki legnął w gruzach. Czekały mnie długie spodnie i kurtka.
Jeszcze jedno prócz pogody wróciło do normy. Moje włosy. To było skazane na nie powodzenie. Ja bez prostownicy nie umiem wytrzymać nawet z wizją siebie za 30 lat bez ani jednego włosa na głowie.
Niall bawił się na korytarzu z Whity. Słodko to wyglądało, ale gdyby trwało spóźnilibyśmy się, a ja dłużej niż do 3.00PM nie będę chciała siedzieć razem z Justinem.
Na dole spotkałam Melanie z Harry'm.
-Hej Oliv, gdzie Whity?
-Niall ją zniesie, po raz kolejny ratujesz mnie.
-Ja? Pewnie znów Louis zabierze ją dla siebie.
Zaśmiałyśmy się obie.
Umówiliśmy się z nim w jednym z lokalów słynących z obecności gwiazd. Tak, a gdzieżby pan Bieber chciał zjeść jak nie tutaj?
Rozpoznałam go po czapce z daszkiem i spodniami spuszczonymi do tego stopnia, że jeden mój ruch, a cała ulica zobaczyłaby jego bokserki. Jednak postanowiłam zatrzymać ten manewr wtedy gdy mnie na prawdę zdenerwuje.
Wysiadłam z samochodu i obejrzałam się na Niall'a. Ten tylko krzyknął że zaparkuje i odjechał. Mocno się zirytowałam.
-Hej Liv, znowu widzimy się w cztery oczy? - zażartował.
-Daruj sobie i zdrobnienie Liv jest tylko dla przyjaciół.
Zamyślił się na ułamek sekundy i spoważniał.
-Okej, przepraszam może moje zachowanie nie jest odpowiednie i ze względu na Nialler'a chciałbym zacząć od nowa - wyciągnął dłoń w geście pokoju.
-Jasne - podałam mu dłoń.
Miałam nadzieję że od tego momentu jego głupia gadka się skończy, bo zawsze sądziłam że Justin Bieber to super chłopak, a nawet co zawsze pozostawało moją tajemnicą, chciałam za niego wyjść za mąż. Teraz gdy o tym pomyślę, wybucham wewnętrznym, paranoicznym śmiechem.
Niall zastał nas gdy naśmiewaliśmy się z histori, kiedy Niall i Justin oderwali rękę figurze Obamy.
-Widzę że się pogodziliście - powiedział Blondyn witając się z Bieber'em.
-Można tak powiedzieć - wytknęłam język, a Jus niby mnie naśladując zrobił to samo.
Okazało się, że pod budynkiem czekaliśmy jeszcze na Jaden'a Smith'a i jego siostrę Willow oraz ich przyjaciela Mike'a. Nie znałam tego ostatniego nawet z telewizji, ale moja osoba też go zbytnio nie interesowała. Cały czas rozmawiał z Willow, która poza przytuleniem mnie nic nie powiedziała. Za to Jaden był inny cały czas coś mówił, o tym czy wczoraj mi się podobało, czym ja się zajmuję. Wyszło na to, że Niall siedział obok Justin'a,potem ja obok Jaden'a i Willow koło Mike'a.
-Na następny raz gdy będziesz w Nowym Jorku dawać koncert, to zadzwoń do mnie, chętnie cię posłucham - w ten właśnie numer wymieniliśmy się numerami.
Od czasu do czasu Nialler siedzący naprzeciwko mnie rzucał zaniepokojone spojrzenie, ale nie miałam pojęcia czemu. Mój rozmówca ma 15 lat!

Po zjedzeniu ... każdy jadł co innego, więc po zjedzeniu sześciu różnych posiłków zamówiliśmy kawy i wyszliśmy z nimi na zewnątrz.
-Mieszkacie daleko stąd? - zapytał gdy szliśmy chodnikiem.
-Blisko. Tylko nie ja z Niall'em, ale jeszcze Louis i Harry.
Uśmiechnął się jakby to była wesoła wiadomość, a nie była bo wiele bym oddała żeby zamieszkać z Niall'em sam na sam, ale nie umiałam się do tego przyznać.
Niespodziewanie Jaden'a z wymówką, że jestem sławna zrobił sobie ze mną zdjęcie. To zdjęcie ponadto zrobił mój chłopak. Od tego momentu szłam trzymając Niall'a za rękę, a z drugiej strony szedł Jus, by nie mieć dostępu do Jaden'a.
Sądziłam że to wyjście będzie dla mnie niemiłym zdarzeniem, a było odwrotnie. Poza złamanym paznokciem wesoło spędziłam czas z nowymi znajomymi.
Ale i tak miałam ochotę wrócić do domu i schować się pod grubym kocem.
Razem z Niall'em pożegnaliśmy się z nimi, na czas nieokreślony.
W drodze nie poruszyliśmy tematu Jaden'a, bo z nieznanych powodów Niall był zazdrosny, ale wiedział też dobrze że nie ma o co. To był tylko taki odruch z przyzwyczajenia, według niego.
Ledwo co weszliśmy do domu, a spotkaliśmy Lou i Hazze zakładających kurtki.
-Co jest?- zapytał ich Niall.
-Idziemy do studia, ty też! - krzyknął Harry i wziął za rękę Blondyna.
Wzruszyłam ramionami i poszłam do Mel. W salonie jej nie było, ale znalazłam ją w kuchni. Podawała jedzenie Whity.
-Cześć, jak było? - zapytała mnie.
-Nawet dobrze, a co ty robiłaś?
-Nic szczególnego.
-Może pójdziemy gdzieś dzisiaj, skoro nic szczególnego?
-Jasne, a co z Whity?
-Czy ja wiem? Może Dany... ?
-Na pewno się ucieszy - odpowiedziała z sarkazmem.
Nasze plany przeszły w czyn. Melanie wzięła Whity by po drodze zawieść ją do Dany'ego. Poszłam do góry, żeby się przebrać. No i sama wkopałam się. Jednak nie zostanę na kanapie pod kocem.
Byłam już prawie gotowa, gdy zadzwonił mój telefon. To Jaden.
-Tak?
-Hej Oliv, chciałabyś może znów gdzieś wyjść?
-Nie za bardzo, umówiłam się już z przyjaciółką.
-To może pójdziemy wszyscy? Wezmę Willow i Mike'a.?
-Czemu nie, to gdzie mamy przyjść?
-Spotkamy się pod Funkhy Budda?
-Jasne.
Że też wybrał ulubiony klub Liam'a. Akurat podjechała Mel i musiałam wyjść.
Podjechaliśmy na miejsce. Tak jak Jaden mówił, była ich trójka. Przedstawiłam im Melanie. Zajęta rozmową nie zauważyłam że zaczęliśmy iść, a mieliśmy wejść do klubu.
-Gdzie my w ogóle idziemy? - zapytałam go.
-Żadne z nas nie pomyślało, że klub o tej godzinie jest zamknięty.
-Ehm, no tak, zapomniałam. To gdzie idziemy?
-Do nas do hotelu jeśli nie masz nic przeciwko.
-Jasne.
Na moje nieszczęście już nas ktoś dostrzegł i gdy szliśmy migały mi błyski fleszy.
Przeklnęłam pod nosem i spuściłam głowę, chociaż to i tak nic nie dało.
Plusem jedynie było to, że hotel do którego szliśmy był niedaleko. Miałam ochotę wejść do niego i wyjść dopiero wtedy jak paparazzi odejdzie jak najdalej stąd.
W hotelowym sklepiku kupiliśmy masę rzeczy. Od napoi, po słodycze, chipsy etc.
Wreszcie mogłam się rozluźnić bez tego wrażenia że ktoś cały czas patrzy się na mnie.
Weszliśmy do ich pokoju na najwyższym piętrze. Mieliśmy tu zostać tylko godzinę do otwarcia klubu, tzn do momentu aż ktoś w tym klubie będzie.
No oczywiście sesja musiała się zacząć. Willow chciała wrzucić zdjęcie na Twitter'a, ale każde według niej było niedobre, bo ona źle wyszła. Po upływie kwadransu wreszcie uwolniła nas od aparatu i razem z pozostałymi wstawiła zdjęcie, po czym zaczęła odpisywać fanom.
-Jak tam u ciebie i Niall'a? - zapytał mnie Jaden, gdy zostaliśmy sami przy stole.
-Dobrze, a co?
-Nic, tylko się pytam, a ile jesteście razem?
-Jakieś pół roku.
-Na prawdę? To nie jest trochę za wcześnie na małżeństwo? - zarumienił się mówiąc o tym.
-Skąd o tym wiesz? - automatycznie schowałam dłoń z pierścionkiem.
-Wszyscy wiedzą. Natknąłem się na to dwa razy w internecie.
-Mhm, dziwne bo ja nic takiego nie widziałam.
-To jak? Odpowiesz na moje pytanie?
-Chyba nie powinno cię to interesować, ale też tajemnicą nie jest. Tak, zaręczyliśmy się, ale nie planujemy na razie ślubu.
Uśmiechnął się, znów tak tajemniczo.
Czas minął szybko, na szczęście. Wyszliśmy znów na dwór, ale już nie robił nam nikt zdjęć i oby tak zostało.
Ruszyliśmy do Funky Budha w blasku zapalonych lamp. W niecałą godzinę impreza już się rozkręciła. Wszyscy weszliśmy na parkiet z zamówionymi drinkami. Jeden za drugim i wcale nic mi się nie działo. Ostatnio zaczęłam analizować mój stopień trzeźwości - po jakich dawkach jestem przymulona i dochodzę do wniosku że wtedy na ognisku nie mogłam się taka stać po trzech piwach. Musieli mi coś do nich dorzucić.
Przechodziłam od jednej osoby do drugiej, ale najwięcej przetańczyłam z Jaden'em. Świetny z niego dzieciak, bo nadal jest dzieckiem i tak będzie przez następne trzy lata. Martwiłam się o to ile pije, ale skoro ma rodziców którzy puszczają go samego to nic mi do tego. Po siódmym drinku odpadłam i nic nie wypiłam. Miałam dość. Zresztą tak jak Melanie. Wysłałam wiadomość Dany'emu żeby odwiózł Whity do domu. Bo o tej porze chłopaki już pewnie tam są.
Od tego momentu nie zostałam długo. Godzina, dwie przetańczyłam do północy i razem z Melanie wsiadłyśmy nieudolnie do taksówki. Willow która wypiła najmniej musiała powiedzieć kierowcy gdzie jedziemy, bo nasze nagłe wybuchy śmiechu nie pozwalały mu nic zrozumieć. Kontaktowałam, ale gdy Mel zaczynała się śmiać, ja automatycznie też. Śpiewając dotarlyśmy pod dom. Tam trochę się uspokoiłyśmy. Pomogłam Melanie, którą pierwszy raz widziałam w takim stanie, wejść do domu i położyłam ją na kanapie, z której oczywiście spadła. Machnęłam ręką i przykryłam ją kocem. Trzymając się barierki weszłam do góry, w między czasie kilka razy mnie zamroczyło. W pokoju Niall już spał, tak zresztą myślałam.
Zrzuciłam wszystko z siebie w jednym miejscu i  już nago wygrzebałam telefon ze spodni. Poczułam czyjeś ręce na biodrach. Sądziłam że już spał, a tak wcale nie było.
-Gdzie byłaś? - zamruczał mi do ucha.
-Z Melanie, tam, no tam...
-Mhmmm - zaczął mnie całować.
-Nie chciałam tak późno wrócić, ale  ... bo straciłam poczucie ... czasu - nie mogłam nic powiedzieć bo cały czas mnie całował.
-Ehee.
-A czemu ty nie śpisz?
-Czekałem na ciebie. - uśmiechnął się i wziąwszy mnie na ręce położył na łóżku a potem sam na mnie.
Nie był ciekawy gdzie byłam i co robiłam, w jego oczach było widać tylko pożądanie. Sama już nic nie mówiłam, by mu nie przeszkadzać.
-Auć - to było jedyne słowo jakie powiedział, gdy w jakimś momencie wbiłam mu paznokcie w plecy.

-------------------------------

Krótszy niż zazwyczaj, ale rozpisałam się jak mogłam. Nie miałam do tego czasu, w nocy zamiast spać piszę rozdział więc trochę przymulam ;//

Zapraszam również na nowego bloga. Trying Not To Love You

Gdy będzie 8-10(minimalnie) komentarzy pojawi się nowy.

niedziela, 23 czerwca 2013

Chapter 49.

Od dawna planowałam wcisnąć gdzieś wyjazd do rodziców w mój codzienny grafik. Mojego taty nie widziałam dłużej niż mamy i to mnie niepokoiło. Jest to wspaniały facet, zawsze byłam jego małą córeczką, do czasu. On nigdy nie pochwalał świata show biznesu. Gdy zaczęłam mieszkać z chłopakami,a potem spotykać się z Niall'em to musiał być dla niego szok, bo wpajał mi tą zasadę zawsze gdy wspominałam o lekcjach śpiewu lub gry na gitarze. Chodziłam na nie, ale nic więcej - żadnych konkursów, czy X-Factora w którym chciałam wystąpić. Ponadto złamałam jedną zasadę. Żeby tego było mało, sama stałam się sławna i możliwe że to jest powód, dlaczego nie rozmawiałam z tatą ponad pół roku. Moja rodzicielka pogodziła się z prasą przed drzwiami i z pytaniami o mnie, bo zawsze chciała żebym spełniała swoje marzenia. Z tatą to już inna historia.
Jednak plany, planami, a z ich realizacją już osobna sprawa. Dzisiejszy dzień na pewno odpadał, bo obiecałam bo długim czasie i wreszcie cały dzień od początku do końca spędzić z Niall'em. To trochę smutne, że widzimy się codziennie, a nie mamy dla siebie czasu.
Ale nawet wizja: chodźmy na zakupy etc, nie wygoniła nas z łóżka.
Leżeliśmy z Whity w nogach, a nareszcie słońce wpadało do pokoju. Czego chcieć więcej?
-Olivia? - szepnął Niall, gdy z zamkniętymi oczami leżałam mu na brzuchu.
-Hmmm?- mruknęłam.
-Ehm, wiem że nie przepadasz za Justin'em... - zaczął i się zawahał.
-Skąd to wiesz? - od razu się podniosłam.
-Po twojej minie, gdy od niego wyszliśmy.
Pokiwałam głową i znów się położyłam.
-Więc dzisiaj będzie miał koncert w Londynie i zastanawiałem się czy pójdziesz ze mną.
-Jeśli to cię uszczęśliwi.
-Ale możemy zostać w domu i...
-Nie, mogę iść, skoro to twój przyjaciel, to mogę go chyba polubić - przerwałam mu.
Zapowiadał się 'przemiły' dzionek, przynajmniej była lepsza pogoda.
Postanowiłam założyć sukienkę, by jak najlepiej wykorzystać nawet to 20 stopni ciepła.
W między czasie Louis zabrał Whit na spacer, a Niall... Niall pewnie już coś jadł. Po nocnym koszmarze z Liam'em, zaczęłam się o niego martwić, bo dość dawno do nas nie zaglądał, a chłopcy nie podzielali mojej opinii o odwiedzinach jego i Danielle.
Gdy byłam już gotowa, wszedł (jak na zawołanie) Lou z Whity, miał też jakiś list.
-Heej, to do ciebie - na powitanie przytulił mnie (zresztą jak zawsze) i wręczył kopertę.
-Dzięki.
Rozdarłam ją i wyjęłam zdjęcia. Tak, kolejne zdjęcia do kolekcji, które chyba niedługo zacznę wyrzucać. Tak w ogóle to był pomysł Daiany, która zasugerowała żebym miała zdjęcia z każdej sesji. Zgodziłam się, ale nie pomyślałam wtedy, że te zdjęcia będą wszędzie się walać stosami.
Louis zaglądał mi przez ramię, gdy je oglądałam, po czym rzuciłam je na biurko, gdzie leżały pozostałe. Uśmiechnął się do mnie i odwrócił w stronę drzwi, ale ręką go zatrzymałam.
-Lou, nie wiesz co może z Liam'em?
-Widziałem go kilka dni temu i mówił, że wszystko dobrze. A co się stało?
-Martwię się o niego. Wiem, że nie mam czym, ale oddalił się i zresztą Zayn tak samo - przyznałam się.
-Nie martw się, wszystko się ułoży - przytulił mnie, ale tym razem dłużej.
Nigdy bym nie pomyślała że w Lou też mogę znaleźć przyjaciela. Zawsze to on był mi najbliższy.
Ale to co do mnie powiedział, w żaden sposób nie mijało się z prawdą. Może i trzeba zdać się na los, ale kto powiedział że nie można mu pomóc?
Wiedziałam od początku, że pies to wielki obowiązek, a właśnie teraz nie będę miała co z nim zrobić co potwierdza moją hipotezę.
Postanowiłam więc ją zawieść do Melanie, która na pewno się nią zaopiekuje, na góra dwie godziny. Po sprawdzeniu godziny, musiała być już w pracy, dlatego z Whity skierowałyśmy się moim Porshe do studia MSL.
Na szczęście nie musiałam wdrapywać się po schodach (była winda, o której z reguły zapominałam). Mel właśnie wchodziła do budynku z papierowym kubkiem w ręku. Wyglądała jakby zarwała nockę - no tak, w pokoju Hazzy.
Dogoniłam ją nieudolnie, bo nowe, nie rozchodzone buty nie nadawały się do biegania. Zdziwiła się na mój widok.
-Olivia!? Myślałam że masz dzisiaj wolne?
-Tak, tak, tylko mam do ciebie małą prośbę.
-No słucham.
-Wzięłabyś na jakiś czas Whity, bo nie będę mogła jej wziąć ze sobą.
-A gdzie się wybierasz? Na herbatkę z królową?
-Wszystko ci potem wyjaśnię, dzięki - pocałowałam ją w policzek i po oddaniu jej Whit odeszłam w stronę samochodu. Planowałam co zrobić następnie i po zebraniu wszystkich pomysłów, najlepszym rozwiązaniem - chociaż się bałam - było odwiedzenie Liam'a, w tej chwili.
Na GPS-ie ustawiłam jego adres zapisany w kalendarzu i zgodnie ze wskazówkami udałam się na sam koniec Londynu.
Było już po południu, więc nie musiałam się martwić że go obudzę. Zanim zapukałam do drzwi, kilka razy się zawahałam. Co miałam powiedzieć? Cześć Liam, czemu do nas nie przyjeżdżasz? Wyszłabym na idiotkę, bo to jego życie i nie musi nas odwiedzać.
Ale jakoś tak samo wyszło, że zapukałam i nie było odwrotu.
Usłyszałam kroki i ukazała się Danielle. Stwierdzenie że Melanie miała podkrążone oczy było niczym w porównaniu z dziewczyną Liam'a. Wyglądała jak chodzący nieboszczyk. Blada twarz, cienie pod oczami i wychudła twarz, zresztą tak jak całe ciało. Nie wyglądała jak ta Dan z którą widziałam się kilka tygodni temu. Przestraszyłam się.
-Cześć Danielle, miło cię widzieć, jest może Liam?
-Nie ma go i mam nadzieje że nie planuje powrotu - odpowiedziała oschle.
-A nie wiesz gdzie jest?
-Ty myślisz, że kim ja jestem żebym chodziła za nim, wszędzie gdzie się ruszy?!
-Oj dobrze, nie nerwowo.
Zatrzasnęła mi drzwi przed nosem jakbym coś nieodpowiedniego powiedziała. Może chłopcy mieli rację? Może nie powinnam się mieszać i samo by się jakoś ułożyło, a teraz do tego z niejasnych dla mnie powodów Dan mnie nie lubi.
Wsiadłam do samochodu i siedziałam tak póki w głowie sobie wszystkiego nie poukładałam. Nic nie trzymało się całości. Gdyby Danielle była chora, nie była by taka zimna, a w jej głosu nie słychać było obojętności i pogardy dla świata.
Ruszyłam przed siebie do najbliższej stacji benzynowej, bo z takim poziomem paliwa nie dojadę nawet na następną przecznicę. Pozwoliłam zatankować do pełna, podczas gdy skierowałam się zapłacić.
Może i los nie pozwalał sobie pomóc, ale był bardzo pomocny. Liam, o którego się tyle martwiłam właśnie wychodził z budynku, gdzie sama szłam.
-Liam!- krzyknęłam by mnie zauważył. On następny wyglądał jak cień dawnego siebie.
-Hej Oliv, co u ciebie?
-Liam to nie ważne, co się z tobą dzieje, byłam u was, ale Danielle nie. .. nie wiedziała gdzie jesteś.
Przełknął głośno ślinę.
-Wszystko jest dobrze, na prawdę.
-Nie wciskaj mi kitu, bo wiem że coś nie gra.
-No okej! Czy jeśli pokłóciłem się z Danielle to jest koniec świata?!
-Ehm, bo...
-Wszystko się ułoży, to tylko chwilowe - pocieszył mnie już cichszym głosem i by to przenieść w czyn, przytulił mnie.
-To może spotkasz się dzisiaj z chłopakami, na stadionie? Proszę, oddalacie się od siebie.
-Nie mam nastroju.
-Proszę? Dla mnie.
Uśmiechnął się blado. Zapłaciłam szybko za benzynę i wsiadłam do samochodu. W środku zadzwoniłam do Zayn'a, który też po wielu naleganiach zgodził się. Pojechałam do domu. Oczywiście 'moje' lenie siedziały na kanapie i oglądały jakieś beznadziejne reality-show.
Wystarczyło słowo, żeby poszli ze mną tam gdzie chciałam - jedzenie.
Na szczęście kierowałam i śmiało zawiozłam ich na stadion.Zostali tam zdezorientowani, podczas gdy mówiąc że idę po to obiecane jedzenie, poszłam pod Zayn'a i Liam'a, którzy czekali na parkingu, ale w znacznych odległościach od siebie.
Zaprowadziłam ich do chłopaków, niczego nie tłumacząc. Gdy byli już wszyscy razem, każdy jeden, nawet Niall spojrzał się na mnie jak na wariatkę. Nie musiałam nic tłumaczyć, bo podszedł trener miejscowej drużyny, z którym wcześniej się umawiałam.
-Miłej zabawy - życzył, rzucając piłkę, która złapał Hazz.
Zorientowali się o co chodzi i zaczęli mieć w sobie więcej życia.
Zanim się ustawili, Nialler podszedł do mnie i ni stąd ni zowąd pocałował mnie.
-Dziękuję - szepnął i ustawił się przy bramce.
Wiedziałam za co dziękuje mi i byłam zadowolona z siebie, że się wtrąciłam w całą tą sprawę.
Usiadłam na najbliższej ławce i przyglądałam się jak chłopcy wracają do siebie, gdy dopiero się poznali.
Fajnie było tak na nich patrzeć, aż... któraś z kolei piłka poszybowała do góry, do bramki, a Niall wskoczył żeby ją złapać. Nie wpuścił jej, ale za to upadł w dziwnej pozie na plecy. Od razu wstałam i zastanawiałam się czy nie pobiec do niego.
-Niall?! Wszystko dobrze? - krzyknęłam w jego strone.
Jak gdyby nigdy nic wstał i otrzepał się. Chyba moje przewrażliwienie było ponad mnie.
-Tak skarbie, wszystko gra!
Mój pomysł wyszedł im na dobre. Ożywili się i chyba przypomnieli o własnym istnieniu. Długo się żegnaliśmy z Liam'em i Zayn'em na parkingu aż odjechali.
Na stadionie spędziliśmy więcej czasu niż podejrzewałam. Zbliżała się godzina koncertu. Z jasnych przyczyn Harry pojechał do Melanie po Whity. Gdy z Niall'em zaczęliśmy się szykować.
-Masz tylko mnie z nim nie zostawiać - ostrzegłam go.
-Oczywiście.
-I po koncercie wracamy do domu, jutro możemy się z nim spotkać.
-Dobrze.
-Daj mi jeszcze bilety.
-Czemu?
-Bo je zgubisz - wystawiłam mu język.
Wywrócił oczami i podał mi je. Westchnęłam. Nawet na biletach musi być jego twarz?
Tym razem mieliśmy pojechać autem Niall'a. Gotowi do niego wsiedliśmy i skierowaliśmy się na Arenę. A gdzieżby wielki pan Bieber śpiewał w innym miejscu? Dojechaliśmy pod budynek, gdzie już zgromadziło się masę fanek.
A jednak w pewnych okolicznościach znana twarz pomaga. Ochroniarze od razu nas wpuścili - pewnie gdybym była na miejscu tych fanek, znienawidziłabym takiego kogoś.
Zajęliśmy miejsca z przodu, a w niekrótkim czasie wszystko się zaczęło. Nie mogła powiedzieć że nie lubiłam piosenek Justina, bo je lubiłam, tylko jego osoby nie tolerowałam.
Chyba dla wszystkich szokiem było, że gościnnie w piosence Never Say Never wystąpił Jaden Smith. Poznałam go tylko dlatego że to syn jednego z najlepszych aktorów - Will'a Smith'a.
To było nie do pojęcia. 15-latek który wyglądał na mojego rówieśnika, ale i tak cały wieczór razem z Niall'em świetnie sie bawiliśmy.
Na szczęście Justin nie miał potem czasu dla nas, więc umówiliśmy się na jutro.
Mogłam wrócić do domu bez zepsutego przez niego humoru.
Ten dzień miał być dla mnie i Niall'a, ale nie wyszło tak jak chcieliśmy.
Ale jedna opcja jeszcze nam pozostała. Wzięliśmy prysznic i z laptopem położyliśmy się do łóżka. Zanim włączyliśmy film, Niall musiał sobie przynieść pizze. Też byłam głodna więc skorzystałam.
Potem położyła się też z nami Whity i wspólnie oglądaliśmy LOL.

---------------------

I jak? Musicie mi wybaczyć, ale tak to jest pisać w środku nocy rozdział. Mojego laptopa nie da się naprawić i muszę czekac do sierpnia na nowy;c nie wytrzymam tyle!!! A do tego przyszły wyniki ;// najgorzej poszło mi z matematyki, a z historii spodziewałam się mniej :)) średnia całości to 76%, chyba nie jest tak źle?

Zapraszam również na mój nowy blog. Trying Not To Love You

8-10 ( minimalnie) komentarzy = nowy rozdział.


wtorek, 18 czerwca 2013

Chapter 48.

Minęło następnych kilka dni, nawet nie wiem kiedy. Nagrałam wreszcie mój pierwszy teledysk, a w międzyczasie martwiłam się o wyniki badań. Coraz więcej osób zaczęło się interesować tym, że noszę okulary i przez co wychodziło na jaw, że mam wadę wzroku i tylko nosiłam kontakty.
Próbowałam zapomnieć, o tym że tylko z mojej winy, bo wplątałam się w świat sławy, tak o mnie mówią. Wczorajszej nocy nawet zgodziłam się na pójście do klubu z Niall'em, Harry'm i Mel, ale dzisiaj przypłaciłam to tylko niezłym kacem.
Zeszłam na dół, by się czegoś napić. Była dopiero 8.00 rano i sądziłam że nikogo nie zastanę, więc chodziłam po domu w samej bieliźnie, bo przed chwilą brałam prysznic. A jednak, Harry podobnie jak ja przyszedł się czegoś napić. Weszłam do kuchni totalnie zamroczona, a gdy zauważyłam Hazze ten wybuchnął śmiechem. Szybko się odwróciłam i chciałam wyjść, ale złapał mnie za rękę.
-W domu mieszkają tylko sami swoi, czym się przejmujesz?.
-Jednak pan Styles się do mnie odzywa.
-Okej, trochę przesadziłem, ale dzisiaj wszystko ci wytłumaczę.
-To słucham.
-Wolałbym później i to nie tylko dlatego, że wolałbym żebyś była ubrana.
Wywróciłam oczami i pociągnęłam łyk z butelki soku pomarańczowego.
-Ale nie tylko ja ukrywam pewien sekret, prawda? - podniósł do góry brwi.
-Kto jeszcze, bo nie rozumiem? - próbowałam zgrywać idiotkę, która nie wie o co chodzi, ale średnio mi wychodziło.
-Wiesz, masz ładny pierścionek i zabawne że nosisz go każdego dnia odkąd wróciliście z Nialler'em, przypadek?
-O co ci chodzi?
-Nie sądzę, żeby Paul był szczęśliwy, gdy zostanie zaproszony na wasz ślub.
-To samo mu mówiłam - mruknęłam.
-Aha! - krzyknął i podniósł do góry ręce -przyznałaś się.
-Nie miałam do czego. To tylko pierścionek, czy powiedziałam że wychodzę za mąż? Nie.
-Ale zgodziłaś się bo masz pierścionek.
-Zgodziłam się, ale za kilka lat.
-To bez sensu.
-No nie?!
-To po co się zgodziłaś.
-Znasz Niall'a, miałam odmówić?
Pokiwał głową i dał mi jednego tosta, który przygotował.
Zanim wzięłam gryza, ktoś zapukał do drzwi. Zrobiłam krok w tamtym kierunku, ale za chwilę przystanęłam i spojrzałam się na Loczka.
-No już pójdę - westchnął.
Nie mogłam iść prawie nago, a on był już całkowicie ubrany. Czekałam zdenerwowana, bo byłam pewna że to wyniki.
Harry wrócił za chwilę z kopertą w ręku.
-To do ciebie - podał mi ją.
Rozdarłam ją pośpiesznie i zaczęłam czytać.
Styles przyglądał mi się jak z sekundy na sekundę zaczęły mi napływać do oczu łzy. Sam początek 'z przykrością' wywołał u mnie atak paniki, gdy nawet nie wiedziałam co się stało.
Pod koniec analizowania wyników, kartka miała widoczne krople łez.
To było do przewidzenia, że moje szczęście nie będzie trwać długo, już i tak wykorzystałam cały limit przypadający na moje życie, teraz już nie mogło być kolorowo, a to jakie były wyniki, potwierdzało tą hipotezę.
-Powiesz wreszcie co się stało? - Harry niemal warknął.
Pokręciłam przecząco głową, dławiąc się łzami.
Podszedł do mnie i potrząsnął mną. W głowie nadal miałam widok mojej przyszłości która zmieni się przez te wyniki.
-Olivia, proszę powiedz co się stało, co ci jest?
-Niemogę.
Wzięłam kartkę i pobiegłam do góry.
-Olivia zaczekaj ! - krzyknął, ale nawet się nie obejrzałam.
Włosy miałam już ułożone i makijaż również znajdował się na mojej twarzy, ale kogo by to teraz obchodziło. Wleciałam jak burza do garderoby i zaczęłam się ubierać. Zapinając płaszcz i wkładając wyniki do torebki zbiegłam po schodach. W holu natknęłam się na Whity, która chciała już wyjść. Otworzyłam drzwi i wybiegła na trawnik załatwić się, a potem gdy otworzyłam drzwi od samochodu, wskoczyła na miejsce obok kierowcy.
Otarłam nadal lecące łzy i ruszyłam. Chciałam wytłumaczyć tą sprawę, dowiedzieć się że to nieprawda i żyć dalej bez obawy przed ...
Zaczął dzwonić mój telefon. Akurat stojąc na czerwonym świetle, wygrzebałam go z torebki. Harry. Nie odebrałam. Po co miałabym cokolwiek mówić, skoro nadal miałam nadzieję że to nie prawda.
Gdy byłam na miejscu, wsadziłam Whity do torebki i wyszłam na deszcz. Nie liczyło się już to czy zmoknę, miałam tylko jeden cel - dowiedzieć się że tylko pomyłka.
Nie zwarzając na protestującą recepcjonistkę weszłam prosto do biura okulisty.
-Witaj, widzę że otrzymałaś winiki, bardzo mi przykro.
A jednak. Tylko się łudziłam, że to nie prawda, to była prawda i to najgorsza jaką mogłam się spodziewać.

-Bardzo dobrze, że teraz o tym już wiem, bo potem nie mógłbym nic z tym zrobić - kontynuował.
-Co zrobić? - wydukałam.
-No wiesz, najbardziej w tej sytuacji pomoże operacja. Same stopniowe leczenie może nie pomóc i jeszcze pogorszyć sprawę.
-Czemu tak się stało, takie wypadki zdarzają się przy wielokrotnych uderzeniach, na przykład w boksie, a ja nic takiego nie robiłam.
Zaśmiał się cicho, choć mnie nie było do śmiechu. Ułożył sobie coś w głowie i spoważniał.
-Zaczęłaś nosić szkła kontaktowe, ale nie ustaliłaś tego ze mną. Najwyraźniej coś w nich spowodowało tak silny efekt uboczny.
-Czyli gdybym nosiła inne, wszystko byłoby dobrze?
-Tak.
Podał mi pudełeczko ... z soczewkami, ale innymi od tych które ja nosiłam.
-Te będą przystosowane do ciebie, sprawdź.
Ręce mi się trząsły, ale włożyłam je do oczu. Pasowały i wcale nie wypadały.
-U pani recepcjonistki zgłoś się po więcej opakowań i umów się na następną wizytę. Musisz mi powiedzieć czy te są dobre, wtedy też ustalimy datę operacji.
Kiwnęłam głową i wyszłam. Wykonałam to o co prosił. Następną wizytę miałam mieć za dwa tygodnie.
W samochodzie rzuciłam okulary na tylne siedzenia. Gdy dojechałam do domu i parkowałam przed garażem, zauważyłam że stoi samochód Mel.
Wzięłam Whity i z przyklejonym uśmiechem na twarzy weszłam do domu. Nadal byłam przy opcji niczego nie mówienia.
-Oliv! - usłyszałam głos Niall'a.
Weszłam dalej, ale za chwilę z salonu wyszedł on z Hazzą i Mel.
-Wszystko dobrze? Harry mówił, że wyniki przyszły.
Posłałam Styles'owi spojrzenie pełne dezaprobaty. Oczywiście wypaplał wszystko.
-Tak. Okazało się, że to była tylko pomyłka.
-To dobrze - Blondyn przytulił mnie, ale Hazza nadal się we mnie wpatrywał.
Nialler wziął Whity i poszli do kuchni, a ja przeszłam do salonu z Harry'm i Mel.
-Słucham - spojrzałam się na Loczka, bo ze względu na wszystko i tak chciałam wyjaśnień.
-No bo... wiesz nie fajna pogoda, pogadamy kiedy indziej.
-Harry!
-Ja jej powiem - wtrąciła się Melanie, więc Harold wyszedł.
Długo wpatrywałyśmy się z Mel, ale zebrała się w sobie i przesiadła się obok mnie.
-Tak bardzo cię przepraszam, że nic do tej pory ci nie mówiłam. Nie sądziłam że będę tak długo zwlekać, ale od samego początku chciałam ci powiedzieć. Nie chciałam, żebyś pomyślała że przyjaźnie się z tobą tylko ze względu na Harry'ego.
-Nigdy bym tak nie pomyślała, przecież wiesz o tym.
-Tak. Chciałabym teraz oficjalnie ci powiedzieć, że ... spotykam się z Harry'm. Nigdy bym nie pomyślała że to facet dla mnie, ale tak po prostu jest.
Uśmiechnęłam się przyjaźnie i ją przytuliłam.
-Świetnie, pasujecie do siebie.
-A jeśli tak rozmawiamy na poważnie, to słyszałam, że już się zaręczyłaś. Gratuluję.
-Tak było jak ostatnio sprawdzałam.
Zaśmiałyśmy się obie. W tym samym momencie weszli Niall z Harry'm, a za nimi Lou z Whity.
-Widzę, że już wszystko sobie wyjaśniliśmy - uśmiechnął się Hazza  usiadł na miejscu obok Mel, a Niall obok mnie.
Kiwnęłam głową i choć nadal było mi ciężko, uśmiechnęłam się.
-Wiesz Niall, nam mogłeś powiedzieć, że chcesz się oświadczyć Liv - wtrącił się Lou, przysiadając się.
-Liam wiedział.
-Co?! Ty zdrajco.
-A tak w ogóle co u Liam'a? Dzwoniłam ostatnio do Danielle i chciałam się z nią umówić, ale odmówiła mi i miała przy tym dziwny głos - wtrąciłam się.
-Liam i Danielle są w separacji, więc na razie lepiej nie wkraczać im w drogę.
Znów tylko kiwnęłam głową. Melanie tak jakby sobie o czymś przypomniała, bo sprawdziła godzinę i szybko włączyła telewizor.
Można było się tego spodziewać. Sądziłam, że chłopaki zapomną o moim teledysku i nigdy go nie zobaczą, ale ten plan był skazany na nie powodzenie. Mel wiedziała że teraz będzie on puszczony, w dzień premiery.
Nigdy nie lubiłam oglądać siebie na zdjęciach, a co więcej na nagraniach. Więc zanim jeszcze zaczęłam śpiewać, poczerwieniałam jak pomidor. Teledysk był ... normalny?  Skakałam, biegałam, tańczyłam, normalny przejaw pierwszego teledysku, ale na każdym ujęciu miałam albo bikini albo gorset i nic więcej. Zza dłoni, którymi zakrywałam twarz, zobaczyłam dopiero końcówkę, gdy kilkadziesiąt dziewczyn ze mną włącznie, bawiło się wśród tancerek hula.
-Porażka - jęknęłam, gdy przestałam śpiewać.
-Czemu? Wyszło bardzo fajnie - pocieszył mnie Niall i to skutecznie, więc w ramach nagrody dostał buziaka.
Miał to być tylko cmok, ale nie zwracając uwagi na resztę otoczenia przyciągnął mnie bliżej i zaczął namiętnie całować.
-Tu są ludzie - jęknął Hazza, więc się oderwaliśmy.
-I pies - przypomniał Lou.
Oboje z Niall'em zaśmialiśmy się z przypływu namiętności.
-A właśnie! Oliv, idziemy dzisiaj na pokaz mody Victoria Secret - poinformowała mnie Mel, jakby tylko przypominała mi, a tak wcale nie było.
-Świetnie, nie pamiętam kiedy ostatnio byłam na pokazie.Może jakiś rok temu.
Wydarzenie zaczynało się za półtorej godziny. Poszłam do góry, na spokojnie wzięłam prysznic,
wyprostowałam włosy i umalowałam się, dokładniej niż zwykle. Nie wiedziałam co na siebie włożyć, bo zawsze czym więcej ubrań, tym większe zakłopotanie.
Zdecydowałam się postawić na czerń. W skórzanej kurtce nie będzie widać jak zmokłam (bo nadal padał deszcz), a wysokie buty uchronią mnie od mokrych stóp.
Jak się okazało, Melanie miała ubrania na pokaz ze sobą. Myślałam że pojedzie do domu, ale wcześniej już się tym zajęła i teraz przebrała się tylko u Hazzy.
Zabawnie razem wyglądałyśmy. Ona na biało, a ja na czarno. Jak biały i czarny charakter, ale czemu zawsze ja musiałam być tym złym?!
Pokaz mody był dobrym rozwiązaniem, by odwrócić choć trochę moją uwagę od operacji. Sama doprowadziłam się do takiego stanu, bo na siłę próbowałam się uchronić od okularów, choć przez pięć lat przyzwyczaiłam się do nich. Zachciało mi się zmian.
Podczas wydarzenia te właśnie myśli się rozwiały, oglądałam modelki chodzące w ubraniach mojej ulubionej marki i zastanawiałam się, czy to naprawdę tak wygląda, gdy oglądają mnie inni. Po wydarzeniu spotkaliśmy wiele sławnych osób jak Miranda Kerr i jej mąż Orlando Bloom. Teraz nie było to dla mnie WIELKIE spotkanie, jakim by było na przykład dwa lata temu. Otaczały mnie same sławy, więc Orlando nie zrobił na mnie wrażenia. Rozmawiałam z nim jak z normalnym facetem.
Oczywiście musiało być też uwiecznienie mojego pobytu, byłam gwiazdą o której się teraz mówi i wiele gazet dużo płaciło paparazzi by mieć moje zdjęcie na okładce.
Stanęłam w miejscu, gdzie mi kazali i dopiero tam kapnęłam się, że wisi przede mną moje wielkie zdjęcie, podajże z sesji do Elle. Nie ma to jak nie zauważyć siebie na ścianie.
Wróciłam z Mel do domu już całkowicie zapomniawszy o wynikach i operacji.
Było późno, bo jeszcze po pokazie wstąpiłyśmy na imprezę 'popokazową'. W domu nie paliło się ani jedno światło. Weszłyśmy do góry, bo Melanie musiała wziąć ubrania i kluczyki do samochodu z pokoju Hazzy. Czekałam w korytarzu kilkanaście minut, ale zorientowałam się i że pewnie Loczek nie spał i ona już nie wyjdzie. Weszłam do mojego pokoju, gdzie Niall juz cicho pochrapywał. Wzięłam znów prysznic i położyłam się obok niego.
By zakończyć jeden, a rozpocząć nowy dzień.




---------------------------------------------------

Jakoś sobie radzę bez własnego laptopa, ale koniec szkoły nareszcie więc nawet to mnie nie załamuje :)

I zapraszam na mojego drugiego bloga! Trying Not To Love You
(tak, nie mam gdzie pisać, a stworzyłam nowego bloga, haha brawa :))


8-10 komentarzy i dodam rozdział 49 <33

niedziela, 16 czerwca 2013

Chapter 47.


 

Przez te kilka ostatnich tygodni, można powiedzieć że Whity zadomowiła się w domu. Na początku nie spała w swoim łóżku, lecz z nami, ale Niall'a zaczęło wkurzać to i nauczył ją jednak spania u siebie.
Melanie nadal nic nie powiedziała mi na temat Harry'ego, ale niekiedy przez uchylone drzwi od sypialni Hazzy widziałam ją. Napisana przeze mnie piosenka trafiła już do studia MSL. Poniekąd byłam zdziwiona że ją przyjęli, ale Mel od razu się spodobała i to ona niemal nie zaniosła jej sama.
Co do mojego teledysku, to stoi on w miejscu. Ze strony reżysera i wszystkich którzy się w to włączają, nie ma nic do poprawki, ale na razie chodzi o mnie. Teledysk ma być po części kręcony na plaży, a ja nie chce dygotać tam w bikini i Daiana mnie popiera. Musimy poczekać aż będzie cieplej.
Zdecydowałam się też na koncert, wreszcie, ale tym razem w Windsor - pół godziny drogi z Londynu.
Próby trwały codziennie po kilka godzin. Zaśpiewam dwie nowe piosenki i została też zatrudniona grupa tancerzy. Musiałam nauczyć się dwunastu chorografii, co dla mnie i mojej koordynacji ruchowej jest sukcesem.
Tego dnia wstałam wcześnie. Musiałam iść na plan, bo tego dnia zaczynaliśmy kręcić teledysk, ale tylko w pomieszczeniu więc nie zajmie to dużo czasu. Musieliśmy już zacząć, bo gonił czas. Następnie bardzo chcę iść na otwarcie w Victoria Secret nowej kolekcji. Zawsze w ten pierwszy dzień są świetne ubrania, przywożone tylko w jednej sztuce i nie kosztują też kroci. A potem czekał mnie już tylko koncert.
Dopiero gdzieś nad ranem, Niall i Harry wrócili z imprezy, więc trudno było żeby teraz wstali. Ja wczorajszego wieczoru siedziałam przed telewizorem z Lou i Whity, oglądając Beauty and the Geek, a potem Wieczór Panieński.
Nigdy nie spędzałam tyle czasu z Lou, aż do teraz. Za to Liam i Zayn trochę się odcięli. Spędzali czas z pozostałymi chłopakami w studiu, na wywiadach, sesjach, koncertach etc, ale ja widziałam się z nimi dwa tygodnie temu, gdy byłam ich odwiedzić. Trochę sie nabiegałam, bo Liam i Dan mieszkali w północnym Londynie, a Perrie i Zayn w południowym.
Teraz nawet Whity jeszcze spała. Po cichu poszłam do garderoby po ubrania i wróciłam z nimi do pokoju. Umalowałam się i ułożyłam włosy, które przez tą pogodę stały w każdą stronę i ubrałam się.
Gdy Melanie wysłała mi sms, że stoi pod domem, chwyciłam torebkę i wyszłam do niej.
Tym razem uparła się, że to ona prowadzi. Wsiadłam posłusznie do jej Garbusa i pojechałyśmy w stronę centrum. Przed galerią zgromadziło się masę osób. Nie miałam potrzeby by być wcześniej i Mel także, gdyż to jej kuzyn wpuszczał do środka o równej 10.00. Przywitałyśmy go obie i weszłyśmy do budynku, na co kilka osób zaczęło się wykłócać. W wolnym czasie zjadłyśmy śniadanie i od razu po tym udałyśmy się do sklepu Victoria Secret. Wszystko było na widoku, a sklep otwarty. Sprzedawcy tego sklepu zdziwili się, że jako jedyne jesteśmy w sklepie, bo nikogo nie wpuszczali. Byłam świadoma, że to nie fair, ale chwyciłam to co ładniejsze i poszłam przymierzyć. Potem gdy zbiegł się tłum trudno było cokolwiek wypatrzyć, ale wyszłam ze sklepu z naprawdę fajnymi rzeczami. Zgubiła też na chwilę Melanie, ale ta "wypadła" ze sklepu zaraz po mnie. Żadna z nas nie zauważyła przeszkody na drodze i odwróciłyśmy się by wpaść na 
dwie wielkie ehm jednego kota i jednego miśka. Nie odskoczyły daleko, nawet chyba się nie ruszyły, ale za to nas ruszyły.
Zaczęły nas tulił i gładzić po włosach, a my nie mogłyśmy opanować śmiechu. Prawie każdy kto w promieniu 20 metrów nas zauważył, reagował podobnie. Pierwsza wyswobodziła się Melanie, a ja z rękoma żelki wydostałam się gdy wielki kot wypuścił mnie, widząc moje nieudolne starania. Odeszli śmiejąc się, tak jak my odeszłyśmy szybko, bo ludzie zaczęli już robić zdjęcia.
Nasze włosy przypominały teraz siano, ale przed wyjściem naciągnęłam na głowę trochę kurtki, by w takiej pozycji przedostałam się do auta. W drodze do studia kilka razy wybuchnęłyśmy śmiechem, komu jak komu, ale tylko mi mogło się coś takiego przytrafić, a że Mel była ze mną, pociągnęłam ją.

Studio zawsze było dla mnie ogromne i w wielu miejscach tam nie byłam, do tej pory. Weszłyśmy do dużego pomieszczenia z kurtyną. Krzątało się strasznie dużo ludzi, było też wiele kamer.
-To będzie ciekawe - mruknęłam do Mel.
I było. Może i była to połowa teledysku, ale ta straszniejsza. Pięć osób mówiących mi w jednej chwili co mam robić, a do tego sam reżyser krzyczał na nich z końca pomieszczenia i przy okazji też na mnie żebym ich nie słuchała.
-Nie martw się za chwilę im przejdzie - podeszła do mnie Mel.
-Chyba tak. Właściwie o co się kłócą ?
Wzruszyła ramionami.
-Oni się nie kłócą tylko głośno dyskutują.
-Tak bo wszyscy potrzebują trąbki do ucha bo nie słyszą, a że dzisiaj ich nie wzięli, muszą głośno rozmawiać.
-Ehm co? - zrobiła zaskoczoną minę. Moje wypowiedzi przyjęły się tylko u Sam i Alexis, które przez te kilkanaście lat co nieco już mnie rozumiały.
-Nieważne.
By rozluźnić trochę atmosferę zaczęłam się wygłupiać. Okazało się jednak, że było to niekonieczne, bo ich rozmowa się zakończyła i wszyscy mi się przypatrują. Spłonęłam pewnie jak burak, ale nikt na ten temat nic nie mówił. Zażenowana przyjęłam ich wszystkie ustalenia i po jakimś czasie pół teledysku było gotowe. Oczywiście jeśli wszystko się zmontuje etc.
Mogłam wyskoczyć wreszcie z przygłupawego gorsetu, który od pewnego momentu zaczął mnie uwierać. Zastanawiałam się czy jeszcze nie pochodzić po mieście by wkurzyć trochę chłopaków, ale z drugiej strony został Lou i Whity więc musiałam wracać.
Tylko gdy otworzyłam frontowe drzwi, przybiegła wesoła Whity.  Nie mogłam przejść metra, bo bardzo plątała się między nogami, ale wreszcie zabrał ją Louis, który zajął ją jej ulubioną jak do tej pory zabawką (ma dopiero dwa miesiące i tych zabawek będzie mnóstwo).
-Wstał już Niall? - spytałam go.
-Przed chwilą, z Harry'm siedzą w kuchni.
-Okej, to ja wyjdę teraz z Whity.
-Nie trzeba, byłem z nią już dwa razy - pogłaskał ją po główce.
-Naprawdę? Dziękuję, jesteś kochany - przytuliłam go.
Gdy wyciągnęłam ręce by wziąć Whity coś zaczęło przeszkadzać mi w oku. Przetarłam je raz, potem drugi, aż straciłam w nim widoczność. Wypadła mi soczewka. Czułam jak całe oko mi łzawi.
-Wszystko dobrze? - wszedł Niall.
-Soczewka mi upadła, nic sie nie stało, założę nową.
Popędziłam do góry, bo już prawie nie otwierałam prawego oka. Przemyłam je wodą, ale do umywalki wypadła mi kolejna soczewka. Przeklęłam pod nosem, ale moje oczy już tak nie łzawiły. Bez szkieł kontaktowych lub okularów byłam niemal ślepa - wynik długotrwałego uczenia się z laptopem wiele lat do tyłu.
Wymacałam pudełeczko z kontaktami by je na nowo założyć, ale nie mogłam. Po włożeniu jednego cały czas wypadał, po prostu się nie trzymał. Powtarzałam tą czynność kilka lub kilkanaście razy i nic nie skutkowało.
Jakoś weszłam do pokoju i założyłam okulary, leżące koło książki na półeczce nocnej.
 Wtedy wszedł też zaniepokojony Niall.
-Czemu masz okulary?
-Nie wiem czemu nie mogę założyć soczewek, nie trzymają się.
-Może pojedź do okulisty, dzisiaj masz koncert i chyba nie wystąpisz w goglach.
Zmroziłam go wzrokiem. Nie lubiałam gdy ktoś cokolwiek mówił o okularach, choć powinnam się przyzwyczaić. Nosiłam je całe 5 lat, aż do teraz.
-Raczej powinnam. Okej, to pojadę, niedługo wrócę.
Pocałowałam go w policzek i znikłam za drzwiami. Zbiegłam na dół, natrafiając po drodze na różowy pojazd.
Co było dziwne to to, że za kierownicą siedziała(?) Whity. Była zdezorientowana. Samochodzik popychał Harry, a któż by inny.
-Czy ciebie do końca powaliło Harry? - zapytałam go, gdy cieszył się jak małe dziecko.
-Czemu? Przecież Whity świetnie się bawi.
-Chyba nie wytrzeźwiałeś od wczoraj.
-Założyłaś okulary i już myślisz, że jesteś taka mądra.
-Nie ... denerwuj. Wiesz Harry, chyba powinieneś powiedzieć nam coś na temat Mel? - wkurzył mnie i dlatego posłużyłam się takim argumentem.
Wstał i wyjął Whity,a ona pobiegła do Niall'a który stał na schodach.
-Ale co? - zdenerwował się, bo Lou i Nialler przysłuchiwali się nam.
-Ty już dobrze wiesz co.
-Mówiła ci coś - ściszył głos.
-Nie, ale wystarczy umieć słuchać, a ty powinieneś zamykać swoje drzwi.
Nic nie odpowiedział. Ucieszona ze swojej wygranej wyszłam z domu. Musiałam czym prędzej załatwić sprawę z soczewkami, bo już za dwie godziny musiałam jechać na miejsce w którym odbędzie się koncert.
Dobrze znałam drogę do mojego okulisty, bo przecież jeździłam do niego co pół roku, odkąd zaczęłam nosi okulary. Do teraz pamiętam swoje pierwsze, różowe.

Przypominając sobie wcześniejsze czasy, moja złość na Hazze zaczęła ustępować, więc pięści które zacisnęłam na kierownicy rozluźniałam, a knykcie już nie były takie białe.
Oczywiście (ale trochę nie fair w stosunku do kolejki) weszłam pierwsza. Mój okulista zdziwił się, ale tylko troszkę, bo wizytę miałam umówioną na za dwa tygodnie. Na początku zakropił mi oczy, czego nienawidziłam od zawsze. Potem przez taką dużą maszynę (nazwy nie zapamiętałam) zbadał je, bo sądził że to konieczne po tym co mu powiedziałam. Wyników mogłam się spodziewać za kilka dni. Ale jednak dzisiaj czekał mnie koncert w goglach. Nic nie dało się zrobić na teraz, musiałam to jakoś przeboleć.
Wróciłam do domu, ale tylko na dosłownie sekundkę, by zostawić samochód i powiedzieć chłopakom, że już jadę.
Przyjechał po mnie Dany. On nigdy mnie nie widział w okularach i chyba też nie miał świadomości, że noszę kontakty. Nigdy nic nie komentowała i to w nim lubiłam. W aucie była i Melanie. Na szczęście ona była gadatliwa i po pół godziny (które minęły bardzo szybko), dojechaliśmy do Areny w Windsor. Przed nią stało kilka ciężarówek oraz widoczna była długaśna kolejka, która cały czas się zmniejszała.
Nie mogłam zatrzymać się przy fanach, bo Dany mnie popędzał.
Daiana i stylistka obsypywały mnie masą pytań, czemu nie chcę zdjąć okularów. Przecież gdybym to zrobiła, pewnie bym zleciała ze sceny, albo gorzej, choć wolałam o tym nie myśleć.
Wszyscy tancerze byli już gotowi i przeze mnie musieli sami zakładać zerówki, by była to część stylizacji.
Buty na platformie i słupku były moim znakiem rozpoznawczym, ale dzisiejszy strój przypadł mi szczególnie do gustu.
Spodnie w paski były modne i rzucały się w oczy, a buty które z reguły są w kwiatuszki lub jednobarwne, teraz błyszczały się w oczach na dużej odległości.
Koncert wypadł świetnie (przynajmniej dla mnie). Co prawda pomyliłam się kilka razy i w momencie na wyższe dźwięki wybuchnęłam śmiechem, ale ten występ zaliczał się do moich ulubionych.
Potem byłam dostępna dla fanów z biletem VIP- owskim. Nie było ich dużo, bo jak wspominałam nie była ze mnie Katy Perry czy Lady GaGa. Mało osób wydało na ten bilet 2000 funtów, by tylko się ze mną spotkać.
Wróciłam do domu niesamowicie wykończona. Pierwszy raz na koncercie tak dużo się ruszałam.
Whity już spała, a Harry chyba dlatego że się obraził wcale na mnie nie czekał. Tylko Niall i Lou siedzieli w kuchni. Przytuliłam ich na powitanie w tym samym momencie, bo o niczym tak nie marzyłam jak o łóżku.
Dopiero na schodach gdy wchodziliśmy do góry, zauważyłam że Blondyn jest w samych bokserkach, a Tomo w samych spodniach od piżamy. Nie powinno na mnie to robić wrażenia, widziałam takiego Niall'a już pół roku i mieszkałam długo z braćmi, ale przyłapałam się na tym, że gdy Nialler wszedł do mojego pokoju i rozmawiałam z Lou, który zaoferował się że może wychodzić z Whity rano, patrzyłam się przez moment na niego z rozdziawionymi ustami. Szybko się opamiętałam i życzyłam mu dobrej nocy.
Ledwo patrząc na oczy, wzięłam prysznic i weszłam do łóżka, gdzie czekał na mnie Niall. W ogóle nie przykryty, specjalnie mnie prowokował. Wytrwałam już bez seksu miesiąc i na razie nie zamierzam się poddać.
Położyłam się obok i od razu zaczął całować mnie po ramionach.
-Niall...
Mruknął coś niezrozumiale i w końcu moje postanowienie nie przetrwało.

-------------------------------

Jakoś sobie radzę bez laptopa. Na kartce pisać nie umiem, bo przy dwóch zdaniach wymiękam, ale prawie koniec roku, więc zabieram laptop młodszemu bratu (9 lat) i piszę rozdział od 22.00 do czasami 1.00 w nocy.
Ale już się przyzwyczaiłam. Najgorzej jest w dzień, gdy snuje się po domu bez celu - tak jak mówi mój tata. To dla mojego dobra, bo uzależniłam się od internetu. Super, może mi kupić teraz nowy, ale nieee wciska mi książka za książką, bo to 'ciekawsze zajęcie' taaa chyba sprzed ery komputerów, czyli 100000 lat temu.

PS: Rozdział miał być jutro ale dodałam dziś, bo ładnie komentujecie.
8-10 komentarzy i dodam następny :DD

wtorek, 11 czerwca 2013

Chapter 46.

Musiałam przyznać, że moje łóżko było najwygodniejsze. Nie było do końca moje, bo moje zostało sprzedane wraz z domem, ale do tego po prostu się przyzwyczaiłam.
Po obudzeniu się rano, chciałam iść dalej spać, nie byłam do końca wyspana, ale coś mi nie dawało.
-Niall mógłbyś się ogolić - mruknęłam z zamkniętymi oczami.
-Miałem to samo powiedzieć tobie - westchnął.
Oboje otworzyliśmy oczy w tym samym czasie. Coś co nam tak przeszkadzało to włosy Whity (maltańczyki mają włosy zamiast sierści). Przy mnie położyła główkę, a przy Niall'u ogon. Wyglądało to przekomicznie. Merdała ogonkiem patrząc się to na mnie to na niego.
-Coś mi się wydaje że chce na dwór - mówiąc to popatrzyłam na Blondyna, by to on poszedł z nią.
-Skąd to wiesz, może jej się jeść chce?
Popatrzyłam na miseczki, które już były puste.
-Miałam psa i wiem co akurat chce.
Westchnął. Oczywiście wziął Whity na ręce i wyszedł. Przekręciłam się na bok, tak że teraz miałam dla siebie łóżko. Niestety by dalej spać musiałam czekać na następną noc.
Wyszłam więc z pościeli i prędko poszłam do łazienki. Gdy wracałam, skierowałam się po miseczki Whity, które dzisiaj nie będą już zwykłymi talerzami, a miseczkami dla zwierząt. Po drodze na czymś się przejechałam i nogi mi się rozeszły, prawie na szpagat. W tym samym czasie wrócił Nialler.
-Nowe hobby, joga? - zażartował.
Nieudolnie wstałam.
-Sprzedawca mówiąc że jest już wytresowana, chyba mówił o odpowiednich godzinach spacerów.
-Jest  dopiero - spojrzał na zegarek - w pół do 1.
-Tak, a Whity trzymała do południa.
-Okej, to ty wychodzisz o 4 rano, a ja w tych godzinach.
Wytknęłam język i rzuciłam mu ręczniki papierowe by zajął się plamą.
Malując się, natknęłam się na kosmetyki dla Niall'a, które kupiłam kilka dni temu i nie miałam okazji by mu je dać.
Wzięłam je więc teraz i od razu mu podałam.
-To nie damskie? - spytał zdezorientowany.
-Nie, wiesz babcine.
Otworzył zakrętkę i powąchał.
-Ładnie pachnie.
-Nie ma za co.
Wstał z fotela i pocałował mnie.
-Dziękuję. Przypomniało mi się że i ja mam coś dla ciebie.
Wyszedł z pokoju, by za chwilę wrócić z pudełkiem ... na buty.
Otworzył je i wyjął neonowo żółte vansy.
-Sądzę, że naprawdę nie potrzebujesz wysokich obcasów. Nie jesteś niska.
Pokiwałam głową z ironią.
-Naprawdę - przekonywał mnie dalej - prosto z LA?!
-Oj dobrze, dziękuję, kiedyś powinnam je założyć.
Zaniosłam je do sterty butów w garderobie i tam też przy okazji przebrałam się. 
Założyłam botki i skórzaną kurtkę bo wiedziałam, że pogoda nie poprawiła się z dnia na dzień i czerwiec nie będzie zbyt słoneczny.
Walizka nadal leżała nie rozpakowana. Kopnęłam ją jedynie w kąt i zeszłam na śniadanie. Po drodze minęłam Lou i Harry'ego uczących Whity schodzenia po schodach. Nie miała chyba ochoty na naukę, bo siedziała na stopniu i nie ruszała się.
W między czasie dostałam sms od Mel. Miałam iść do studia, ale jeszcze nie teraz.
W kuchni był już Niall i jadł... coś. Nie chciałam wnikać, czy jest to kanapka czy raczej jajecznica, więc wcale się nie odezwałam. Sama spożyłam tylko miseczkę musli z mlekiem. W tym domu nikt nie jadł musli, więc jedno pudełko starczało mi na długi czas.
Nie sądziłam że kupię dzisiaj wszystko. Sklep zoologiczny był blisko. Whity zostawiłam z chłopakami, a sama wskoczyłam do auta i zajechałam na miejsce. Kupiłam karmę Royal, kilka kości, parę zabawek, obrożę ze smyczą i trzy miseczki. Rozglądałam się również za łóżkiem dla niej, ale w tym sklepie prócz poduszek 'łóżko podobnych', nie było nic prócz na zamówienie. Nic więcej już nie wzięłam. Szybko wróciłam do domu, przekonana że tego dnia jest jeszcze zimniej.
Gdy wróciłam do chłopaków, oni oglądali telewizję lub mieli zamiar a każdego z nich bardziej zajął laptop.
Whity siedziała obok Niall'a i bawiła się sznurkiem od jego spodni.
Wszyscy byli tak zajęci że nawet mnie nie zauważyli. Wzięłam Whity na ręcę i poszłam do kuchni. Po daniu
jej pierwszej (pierwszej ode mnie) zabawki, zaczęła wesoło merdać ogonkiem.
Gdy jadła swoją porcję, musiałam zająć się piosenką. Najpierw jednak zakradłam się do chłopaków i wzięłam laptopa Niall'a. Jęknął, ale nic więcej nie mówił.
Weszłam na stronę sklepu zoologicznego w Londynie, do którego jak nic nie miałabym dzisiaj czasu na dojechanie. Ale Niall przed lub po próbie, owszem. Długo wybierałam łóżko dla Whity, ale prawie żadne mi się nie spodobało, no cóż jestem osobą wybredną. Jedno było śliczne różowe, ale zdecydowanie za duże.
Zdecydowałam się na to, które wcześniej było jednym z najlepszych. Z otwartą stroną oddałam Niall'owi laptop.
-Musisz dzisiaj kupić to łóżko Whity.
-To na drugim końcu miasta.
-Ale to jest ładne i bliżej nie kupię lepszego.
-Nie mogę jutro? - jęknął. Niall należy do osób leniwych.
-Nie.
-Niall jedź, bo spędzisz tą noc samotnie - zażartował Harry, ale zaraz pacnęłam go ręką.
-Pojadę, od razu po próbie.
Kiwnęłam głową. Po jakimś czasie wszyscy wyszli z domu. Zabrałam Whity i ja również pojechałam do studia żeby mieć je już z głowy.
Ochroniarz przed wejściem i recepcjonistka w holu bardzo się zdziwili, gdy weszłam z psem do budynku, ale żadne prócz odpowiedzenia na moje "Dzień Dobry", nic nie mówili na ten temat.
W pokoju, przeznaczonym do nagrywania piosenek, w którym zwykle się zbieraliśmy by przedyskutować ważne sprawy, tym razem nikogo nie było. Na blacie leżało kilka moich wcześniejszych piosenek, w kącie spostrzegłam gitarę basową, ale nic więcej co mogło oznaczać, że mam tutaj poczekać.
Whity nie była jeszcze do mnie przyzwyczajona, ale to młody piesek, więc szybko jej to pójdzie. Trzymałam ją na rękach przez ten cały czas, a ona ani razu nie zaprotestowała.
Skierowałam się do biura Daiany. BINGO! Tam właśnie byli, ale jeśli przez oni rozumieć Daianę, Melanie, Dany'ego, tekściarza Henry'ego i nauczyciela od wokalu, z którym pracuję od niecałych dwóch miesięcy.
Nikt z nich nie spodziewał się że przyniosę Whity. Tylko Melanie wiedziała o jej istnieniu. Nie była oczywiście źle odebrana. Wszyscy byli zachwyceni jej urokiem i tymi jej czarnymi oczkami, które wyglądały tak, jakby były obrysowane grubą, czarną kredką.
Pierwszym tematem do dyskusji który podjęli była piosenka. Nie chciałam kłamać, więc powiedziałam, że mam na razie tytuł i ogólny pomysł. Nie za bardzo ich to uradowało, ale nie miałam czasu. Zostały mi kilka dni, choć i tak planowałam ukończyć ją tego dnia.
Następnie poinformowali mnie, że wiele moich (w większości) fanek, pisało na stronę MSL z prośbą o kilkugodzinne podpisywanie autografów etc. Zdziwiło mnie to, nie sądziłam, że moja kariera nabierze takiego tempa i nie byłam pewna czy jestem z tego powodu szczęśliwa. Daiana oczywiście zgodziła się na ten pomysł, argumentując go, że będzie dobrą reklamą nowej płyty. Wszystko już było pozałatwiane w Trafecenter - największej galerii w Londynie. 1000 moich zdjęć będzie sprzedawane, a potem ja będę je podpisywać. Świetne zajęcie na wieczór, a już miałam wybrać się na koncert 1D.
Martwiło mnie to, gdzie w tym czasie zostanie Whity. Chyba jedyną opcją jest odwiedzenie Danielle lub Perrie, która jak się ostatnio dowiedziałam, ma przerwę tak jak ja.
Ostatnią sprawą jaka dzieliła mnie od powrotu do domu, był mój pierwszy teledysk. Oczywiście słyszałam na ten temat wiele tygodni temu co nieco, ale teraz miało to być już na serio.
Gdy Whity chodziła po garderobie do której przeszliśmy i wąchała wszystko co leżało na podłodze. Wraz z moją stylistką wybierałyśmy ubrania do teledysku. Miał to być trochę mój styl, ale tylko trochę, bo bez świecidełek i wysokich obcasów. Piosenka nosiła tytuł 'This Is My Paradise' i mówiła o wyluzowanej dziewczynie, która żyje we własnym świecie. Była najbardziej żywa i porywająca, więc tą wybraliśmy.
Nareszcie mogłam wracać. Dany zaoferował się, że przyjedzie po mnie punkt 6 (wieczorem) by mnie zabrać na rozdawanie autografów.
Po zabraniu Whity, która zabrała się za sznurek od identyfikatora jednego z pracowników, pośpiesznie udałam się do auta. Po drodze do domu, musiałam zatankować, bo jak nic na mojej ulicy pewnie bym pchała samochód, a tego przy takiej pogodzie nikt by nie chciał. Choć są i tacy, którzy lubią zimno, deszcz i burze, jedną z takich osób jest Samantha. Nigdy jej w tym zamiłowaniu nie rozumiałam, więc nigdy na ten temat się zbyt nie odzywałam, bo mój niewyparzony język zawsze przyczynia się do kłótni lub innych nieprzyjemności.
W domu od razu po zjedzeniu paczki ciastek i po podaniu Whity jej porcji karmy z kurczakiem, zabrałam się za piosenkę. Mało grałam na gitarze, ale spędzając 5364675786 godzin na słuchaniu jak to robi Niall, trochę podłapałam od niego. Wzięłam duży zeszyt i notowałam to co miała do tej pory. Na początku nic nie wychodziło, wyrywałam jedną kartkę za drugą. Whity słuchała tego co tworzyłam, obgryzając uszy swojego króliczka. We can, we can change the world. Sam tytuł skojarzył mi się w końcu z Niall'em. Można było go odbierać na różnoraki sposób, a mnie akurat tak. Wtedy same słowa popłynęły. Miała być to wolna ballada, a przypominając sobie to co przeszłam z nim, tak nie mogło być.
Na sam koniec zaśpiewałam tą piosenkę, sprawdzając czy jest w stylu poprzednich.
We can, We can, We can,
We can, We can, We can,
We can, We can, We can,
We can, We can, We can,
We got the world in our hands
Now were gonna start a new day
I saw my feet hit the sidewalk
Now I’m gonna make my own way
We are not own our
Own on our own
We’ll share this moment

‘Cause we can
We can (x3)
Change the world
With every footstep
We’re taking the journey
We’re gonna do the little thing,
The big think
Everything we can
‘Cause we can
We change the world
Yeah! Yeah! Yeah!

What’s your name?
Wont,cha stand out?
Turn it up, it’s time to play
You wanna give it all you got
If you want it. Then you got it made
We grab the microphone,
microphone
We’re gonna own it!

‘Cause we can
We can (x3)
Change the world
With every footstep
We’re taking the journey
We’re gonna do the little thing,
The big think
Everything we can
‘Cause we can
We change the world

We got the world in our owns hand
We got it (x3)
We change the world

We got the world in our owns hand
We got it (x3)
We can (x3)
Change the world!
With every footstep
We’re taking the journey
We’re gonna do the little thing,
The big think
Everything we can
‘Cause we can
Change the world

We we got it
Oh,oh
We got the world at our fingertips
I said We we got it
Oh,oh
We got the world at our fingertips
I said We we
We can change the world!
Oh, Oh
We got the world at our
Oh we can! Oh we can!

I said We we got it
Oh,oh
We can change the world!
We can (x7)
Change the world!
We can (x3)
Oh! Oh!
We can (x3)
 Gdy skończyłam brzdąkać na gitarze, ktoś wszedł do domu, a Whity pobiegła sprawdzić kto.
Po chwili ukazał się Harry z Lou i Niall niosący wielkie pudełko zapewne z łóżkiem dla naszego pieska.
Chłopaki zajęli się otwieraniem, a ja ukryłam tekst, który napisałam by nie wyszło na to że jest kiepski. Chciałam najpierw pokazać go Melanie, bo wiedziałam że ona na pewno nie będzie się śmiać. I tak byłam na nią trochę zła, że nie powiedziała nic o jej związku z Harry'm, ale może miała własne powody.
Nowe łóżko sprawiło Whity ogromną radość. Wchodziła do niego i wychodziła. Wkładała do niego zabawki i wyjmowała je.
Po jakimś czasie, Harry i Lou pojechali na miejsce koncertu, choć mieli jeszcze masę czasu. Niall też zaczął się zbierać.
-Kto zostanie z Whity? - spytałam go, gdy i ja już się przebrałam i siedziałam na dole, czekając na Dany'ego.
-Ehm, nie wiedziałem że wychodzisz, ale mogę ją wziąć, dam ją Lou lub zwierzęta, albo Lux, będzie miała masę zabawy.
-Serio? Już myślałam że będę musiała odwiedzić Danielle.
-Co do Dan, to mogłabyś się z nią spotkać. Liam nam nic nie mówił, ale wydaje mi się, że trwają u nich ciche dni. Nie mówi o niej tyle co kiedyś.
-Spróbuję ją odwiedzić w najbliższym czasie, zobaczę jak mieszkają. Może zahaczę też o Zayn'a i Perrie.
-Super. Pa, zobaczymy się wieczorem. - pocałował mnie i razem z Whity wyszedł.
Punkt 6 przyjechał Dany. Zabrał mnie na podpisywanie autografów, jak to było ustalone. Przed galerią, chyba ku zdziwieniu wszystkich, było masę ludzi, głównie nastolatek. Gdy wyszłam z auta, z każdej strony wydzierały się i próbowały mnie dotknąć, ale Dany skutecznie mnie ochraniał.
W środku rozstawiony był duży stół za którym stało jedno krzesło. Usiadłam za nim i zaczęli wpuszczać ludzi z zewnątrz. Po lewej ode mnie strony sprzedawano moje zdjęcia i musiało tam być wiele sprzedawców, bo szybko się uwijali.
Niektóre dziewczyny, gdy podpisywałam im zdjęcia filmowały mnie i zadawały dość trudne pytania, tj : ile chcę mieć dzieci z Niall'em lub czy to właśnie z nim chcę się związać w przyszłości. Było to tak jakby odniesienie do mojej sytuacji, jakby wiedziały że mi się oświadczył. Od tamtego pytania, próbowałam trzymać prawą rękę pod stołem.
Te kilka godzin minęło bardzo szybko. Ręka bolała mnie niemiłosiernie, ale była poniekąd szczęśliwa, tyle osób przyszło, a zdjęć dla kilku z nich zabrakło. Na pewno Daiana coś takiego będzie chciała powtórzyć.
Wróciłam do pustego domu i od razu skierowała się do łazienki. Nie miałam ostatnio czasu na długie kąpiele, musiałam się zadawałaś szybkimi prysznicami, ale teraz weszłam do wanny z waniliowym aromatem. Siedziałam tak długo, aż usłyszałam kroki na schodach. Pewnie to Niall wszedł do mojego pokoju, bo Whity zaczęła drapać w moje drzwi. Wyszłam czym prędzej i od razu ją wyściskałam - moje oczko w głowie. Niall - moje drugie oczko w głowie, też dostał buziaka.
Whity położyłam w nowym łóżku, a sama położyłam się w swoim, czekając na Niall'a. Gdy przyszedł, położył się obok i przytulił mnie, tak że leżeliśmy bardzo blisko siebie. W pewnym momencie przerwała nam Whit, która wskoczyła na łóżko i gryzła rękę Niall'a którą mnie obejmował. Gdy ją podniósł, położyła się właśnie w tym miejscu.

-------------------------------

I jak?  Mam nadzieję że nie jest bardzo nudny, bo się starałam.:) Nie pozostaje mi nic więcej do dodania jak do następnego :D

piątek, 7 czerwca 2013

Chapter 45.

Połowy nocy nie spałam. Cały czas zastanawiałam się, jak w wieku 19 lat mogłam się na coś takiego zgodzić. Może byłoby to trochę normalniejsze, gdybyśmy byli normalnymi ludźmi, a w naszym przypadku cały świat będzie wiedział że Niall Horan żeni się z Olivią Feidley. Przecież gdybym nadal chodziła do szkoły i żyła jak normalna, przeciętna dziewczyna, nie zgodziłabym się na coś takiego.
Moi rodzice wzięli ślub, gdy mieli po 25 lat, więc na pewno nic takiego nie poprą. Melanie również będzie wkładać cały wysiłek by odwieść mnie od tej decyzji. Jedynym sojusznikiem może być Samantha, która niestety nie mieszka już w Londynie.
Ledwo zamknęłam oczy, a już był ranek. Pierwszy raz, strasznie jasne światło nie dało mi spać i musiałam wstać.
Pod oczami miałam rzucające się cienie, które przykryłam grubą warstwą makijażu.
Chyba jedyny raz w życiu nie chciało mi się przebierać w ubraniach i coś skomponować. Nadal w piżamie zjadłam śniadanie - jogurt zbożowy, nic więcej nie mogłam wziąć do ust. Siedząc na jednym z krzeseł w kuchni, podkuliłam nogi i tak przesiedziałam póki Niall nie wszedł do pomieszczenia. Człowiek po obudzeniu jeszcze nie funkcjonuje normalnie, ale nie on - od razu na jego twarzy widniał wielki uśmiech. Oczywiście spytał czemu tak siedzę sama, nie znałam odpowiedzi, więc wzruszyłam ramionami.
-Niall, jeśli były zaręczyny to w kwestii ślubu... - zaczęłam, a on usiadł naprzeciwko mnie.
-Nie martw się, to nie musi być teraz. Możemy poczekać rok, dwa, ile chcesz, to nie robi różnicy.
Automatycznie wszystkie moje zmartwienia uleciały. Nikt na razie nie musiał się dowiadywać o tym co zaszło poprzedniego dnia. Mogliśmy z tym poczekać do odpowiedniej pory - za jakieś trzy lata.
Oświadczył się, bo pewnie miał dosyć tych wszystkich niepewności i plotek. Było to odważne posunięcie, ale zgodziłam się i po części uważam to za może nie mądrą, a przemyślaną decyzję.
Humor mi się poprawił i w tym samym momencie zaczęło doskwierać mi zmęczenie, ale jakoś musiałam znieść ten dzień.
By potem nie robić wszystkiego na ostatnią chwilę, zaczęłam się szykować. Koniec maja zawsze był oznaką lata, nawet w Londynie powinno być około 20 stopni. Na szczęście nie musiałam teraz zakładać długich spodni, by potem jakoś przeżyć podróż do domu.
Zdziwiło mnie to, że gdy zamknęłam ostatnią walizkę, Niall szybko zabrał ją do taksówki, która już stała pod domem. Mieliśmy jeszcze spokojnie ponad godzinę.
-Chciałbym ci jeszcze coś pokazać przed odlotem - wytłumaczył mi gdy po zapłaceniu za wynajem domku, siedzieliśmy już w taksówce.
-A powiesz mi co? może jakaś wskazówka.
Uśmiechając się pokręcił przecząco głową i cmoknął mnie w policzek.
Spodziewałam się wielkiego rachunku za taxi, która czekała na nas na jakimś parkingu. My w tym czasie, a raczej Niall zaprowadził mnie na jakąś wolną przestrzeń, której nie widziałam wcześniej, bo musieliśmy iść trochę pod górę.
Na pierwszy rzut oka, widziałam wielkie, zielone połacie z kolorowymi plamami. Ale gdy lepiej się przyjrzałam zauważyłam że są to wielkie balony.
Nie czekaliśmy długo, jak pierwszy z nich w moim ulubionym kolorze -cały zielony wzbił się w powietrze, a po nim startowały następne. Za chwilę całe niebo było kolorowe, a na ziemi nie pozostał żaden balon. Był to pewnie kolejny punkt ich święta, które rozpoczęło się dwa dni temu.
Naprawdę cudowne przeżycie i chyba nie do powtórzenia, takie rzeczy nie zdarzają się na co dzień.
Byliśmy tam ponad pół godziny, w tym czasie taxi nabiło nam niezłą sumkę, ale z tego miejsca mieliśmy już niedaleko jak pięć minut do lotniska.
Z tego powodu, że Niall wydał prawie całą kasę jaką miał w miejscowej walucie, musiałam ja zapłacić za taksówkę, co trochę podniosło mnie w myśli, że Niall za mnie zawsze płaci, czego nie chciałam, ale kłócić o takie głupoty się nie chciałam bardziej.
Na szczęście "checking" był otwarty i mogliśmy już wejść. Niall wziął bagaże, a ja szłam za nim, nieudolnie wyjmując nasze paszporty z torebki, które ledwo tam się zmieściły. Gdy już je miałam w ręce, przeniosłam wzrok przed siebie i zauważyłam jakąś dziewczynkę, która mi macha. Rozejrzałam się czy to na pewno do mnie, ale stałam sama, bo Niall podawał bilety. Odmachałam jej. Nie miałam pojęcia, co w ostatnim czasie przyciąga tak do mnie dzieci, chyba tak jak nigdy.
Następne 10 minut spędziłam na zdjęciu butów, przejściu przez bramki i znów ich założeniu. Mogłam wcześniej to przewidzieć i takich nie zakładać.
Wreszcie byliśmy uwolnieni od bagaży, więc poszliśmy do sklepu, by coś kupić do samolotu. Zamiast jednak do tego sklepu wejść, wszystko co potrzebowaliśmy kupiliśmy w automacie. Była to też taka moją metoda sprawdzenia.
Poprosiłam Blondyna by kupił mi Skittlesy. Był chyba tam każdy ich kolor, ale jedne lubiłam najbardziej i kiedyś też o tym mu mówiłam. Głośno analizował: Liam lubi pomarańczowe, Zayn niebieski. Harry lub jak ty czerwone.
To była prawda. Chociaż zawsze dokuczałam Hazzie, zresztą jak on mi, był moim najlepszym przyjacielem i wiele rzeczy nas łączyło.
Nareszcie mogliśmy wejść do samolotu. Do wystartowania czas nam zleciał w przekręcaniu klimy jak małe dzieci. Raz dmuchało za mocno, raz za słabo, w rezultacie czego lecieliśmy całe 11 godzin do Anglii bez klimy, ale nikomu się nie przyznaliśmy że ją zepsuliśmy.
Cały lot miałam tyle do roboty, co szturchanie Niall'a gdy usypiał. Wszystkie moje gazety zostały w walizce i nic innego nie mogłam robić.
Ale nareszcie wylądowaliśmy. Byłam szczęśliwa, gdy znalazłam się w środku Heathrow. Na wielkim zegarze widniała godzina 4.32 po południu.
Niall odbierał bagaże, a ja zadzwoniłam do Harry'ego żeby nas odebrał. Akurat siedział z Lux i nie za bardzo chciał ją zostawiać, ale tak go nękałam, że wreszcie się zgodził.
Postanowiliśmy poczekać na niego na parkingu. Tylko gdy wyszłam na powietrze, zdębiałam. Było tu tak zimno, jak późną jesienią, a był koniec maja.
Zaczęłam robić jakieś wygibasy i szybko wróciłam do środka. Niall śmiejąc się ze mnie, wrócił ze mną. Łatwo mu było - miał długie spodnie i sweter.
Chociaż w środku było cieplej, tam czekaliśmy na Harry'ego.
Wreszcie po jakimś czasie dostałam od niego wiadomość, że jest przed wejściem.
Z bólem wyszłam na dwór, chociaż trzęsłam się jak galareta. Nieźle się do tego rozpadało. W końcu znaleźliśmy Loczka, ale nie było to takie trudne. Obok niego stało dwóch przerośniętych facetów o posturze ciężarowca, a jeden z nich trzymał nad nim parasol. Gdy do niego podeszliśmy, już miałam zażartować, że wielki Styles nie potrafi trzymać sobie parasola, ale przyjechał po nas choć nie musiał i dałam sobie spokój. Tylko zwyczajnie go przytuliłam.
Dopiero wtedy zauważyłam że jego loczki zniknęły, wszystkie. Włosy miał całe postawione do góry i zastanawiałam się czemu?!
Siedząc już w minivanie, którym przyjechał on i ochroniarze, nie mogłam się powstrzymać by o nie, nie zapytać.
-Harry, gdzie zgubiłeś loczki?
Zaśmiał się.
-Spokojnie, niedługo wrócą, to było tylko wynikiem tego, że  Melanie się nudziło.
Zbił mnie tym z tropu. Melanie? myślałam, że dopiero zadzwonię do niej że już jestem, wtedy przyjdzie, a ona już sobie siedziała z Harry'm i Lou. Niestety Zayn i Liam mieszkali już gdzie indziej i nadal nie mogłam w to uwierzyć.
W każdym bądź razie i Mel i Hazze czekały porządne wyjaśnienia, ale wtedy gdy będziemy w domu, bo chwilowo nadal trzęsłam się z zimna.
Gdy wjechaliśmy na naszą ulicę strasznie się ucieszyłam, przecież nie ma to jak w domu. Wcale nie pchałam się do wzięcia jakiejkolwiek walizki. Od razu nie patrząc na nikogo, pobiegłam do domu. Usłyszałam zatrzaskujące się za mną drzwi, a następnie zbieganie pod schodach.
-Olivia! - krzyknęłam Mel i mnie przytuliła, Lou zrobił to samo.
-Gdzie Niall i Harry? - zapytał mnie Tommo.
-Idą już. Cholera jak zimno.
Zaczęłam się pocierać rękoma.
-Co to za pierścionek? - zapytałam mnie Mel, gdy Lou wyszedł na dwór.
-Ehm...
Na szczęście uratowali mnie chłopcy. Nie wiedziałabym co jej odpowiedzieć, a skłamać nie chciałam.
Potem wszyscy zaczęli się witać i blondynka o tym zapomniała.Razem z Niall'em powyciągaliśmy dla nich prezenty.
Chciałam iść do góry się rozpakować, ale Nialler znów miał inne plany, mianowicie chciał już gdzieś jechać, ale była to kolejna niespodzianka. Może planował ślub w Las Vegas, teraz już mogłam się po nim wszystkiego spodziewać.
Musiał jednak poczekać. Nigdzie nie miałam zamiaru jechać w ubraniach które miałam na sobie.
W garderobie ciuchy miała podzielone ze względu na porę roku, tak jak i buty. Musiałam więc trochę się nagrzebać, by wyjąć kurtkę która nie zawiodła mnie w żaden dzień jak ten i botki, które miałam jedynie raz, bo wysoki obcas nie sprawdzał się na śniegu i gdy biegłam na autobus do szkoły.
Sprawę z Melanie i Harry'ego musiałam przełożyć na później, bo Niall zaczął nerwowo spoglądać na zegarek.
Andy(ochroniarz) nadal był, więc to on nas zawiózł. Zatrzymaliśmy się przed domem mieszkalnym, który nic mi nie mówił. Weszliśmy przed furtkę i od razu podbiegły do nas cztery psy, każdy innej razy i maści. Kolejny cudowny pomysł cudownego Niall'a?
Zadzwoniliśmy do drzwi i od razu powinien starszy pan nam otworzył.
Rozpoznał Niall'a bo nie pytał się o co chodzi. Zaprosił nas do środka, a stado małych szczeniaczków podbiegło w naszą stronę. Była to oczywiście rasa maltańczyk, rozpoznałam je bo mój Chaps był razem z rodzicami w Liverpool.
-To którego wybieracie? - zapytał mnie właściciel piesków.
Spojrzałam na Niall'a a ten tylko się uśmiechał. Czyli to teraz wykombinował. Można było się tego spodziewać. Zayn i Perrie mieli Hatchi'ego, Loki był u Dan i Liam'a, teraz kolej na nas. Ale nie byłam pewna czy jestem gotowa na psa, pamiętałam ile musiałam włożyć w to żeby wytresować Chaps'a. To właśnie powiedziałam Niall'owi.
-Wszystkie są nienagannie wytresowane - wtrącił się właściciel.
-Z rodowodem?
-Tak, wszystkie papiery, szczepienia są. Nawet paszport w razie potrzeby.
-To ile one mają.
-Miesiąc.
Nie pozostało nam nic tylko wybrać szczęściarza. Niall cały czas był za tym który biegał w kółko i tylko szczekał. Widząc że nie jestem uradowana jego wyborem, zaproponował tego na którego cały czas się patrzyłam. Spał w kącie, z daleka od reszty. Wskazaliśmy tego.
-To jedyna suczka z miotu - wyjaśnił nam sprzedawca i wziął ją na rękę.
Była zdecydowanie najmniejsza i najsłodsza. Wzięłam ją na ręce i przez jedno spojrzenie pokochałam. Załatwiliśmy wszystkie formalności i wróciliśmy z nią do auta.
Imię wybraliśmy w błyskawicznym tępie. To bardziej do tego przysłużył się Andy, który zapytał się co to za białas, stąd powstało Whity.
Dojechaliśmy z Whity do domu i już w korytarzu puściliśmy ją na podłogę, żeby poszła sama, ale położyła się i nie miała zamiaru wstawać.
Weszliśmy do salonu po cichu. Stanęłam jak wryta widząc Melanie i Harry'ego przytulonych na sofie. Cofnęłam się i dałam znak Niall'owi. Wróciliśmy do korytarza.
-Melanie?! -krzyknęłam, by zorientowali się że jesteśmy.
-W salonie jestem.
Poszliśmy tam z powrotem. Teraz już Hazza siedział na fotelu a ona nadal na kanapie.
Harry siedział tyłem więc Niall chciał go zaskoczyć i położył mu na ramieniu Whity.
Ten się wystraszył i podskoczył, ale Whity przeżyła większy szok.
-Co to jest? - zapytał Loczek.
-To jest Whity i od teraz będzie tu mieszkać - wzięłam ją na ręce.
-Myślałem że jakiś szczur.
Podniosłam brwi i usiadłam koło Mel. Jej od razu się spodobała. Na razie Whit nie miała gdzie spać, więc u mnie w pokoju, na fotelu rozłożyłyśmy grubą kołdrę i na to różowy, satynowy materiał. Niall również o niej pomyślał. Ze swojego pokoju przyniósł zabawkę też różową i położył obok niej.
Whity była wystraszona w tym pierwszym dniu, nowi ludzie, bez rodzeństwa, nowe otoczenie.
Od jej poprzedniego właściciela dostaliśmy też trochę jej karmy, ale była smutna i nic tego dnia nie tknęła.
Wkrótce Melanie pojechała do siebie. Zostałam z Niall'em w moim pokoju. Byliśmy wykończeni tym dniem i szybko się położyliśmy. Zaskoczyła nas zmiana u Whity, która zamiast u siebie, wskoczyłam na łóżko i położyła się centralnie miedzy nami. Spojrzała raz na mnie, potem na Blondyna i zamknęła oczy.

----------------------------

Jestem załamana. W szkole poprawiam z całego roku fizykę, geografię, PO i historię ! Bo muszę mieć czerwony pasek. Do tego to wszysto w jeden dzień. Nikt normalny tego się nie nauczy! Dobra, nieważne.
I jak podoba się Whity? Następny już 12 czerwca rano ale to zależy znów od tego czy będzie do tej pory 8-10 komentarzy :*
Dalej możecie głosować w Ankiecie.!