Obserwatorzy

sobota, 27 kwietnia 2013

Chapter 35.


     Dzisiejszy dzień miał być pierwszym od wielu miesięcy, dniem wolnym w którym mogłam robić co chciałam.Ale formalnie rzecz biorąc, to całego dnia nie miałam. Obudziłam się dopiero po 12.00, jeszcze przy 'drobnej' pomocy Niall'a, który dołożył wszelkich starań by wyciągnąć mnie z łóżka.
Gdy już stałam na nogach, Horan pojechał do siebie, by się przebrać- znów.
Na samym początku, zadzwoniłam do kateringu po kawę. Byłam pewna że dzisiejszego dnia bez niej nie wytrzymam, chociaż rzadko ją pijałam.
Została mi 'przywieziona' gdy skończyłam prostować włosy.
Była dość gorąca, ale i tak szybko ją wypiłam.
Trochę bardziej ożywiona, umalowałam i ubrałam się.
Gdy chciałam wyjść z pokoju i zaczekać na dworze na Niall'a, ten ubiegł mnie w korytarzu, więc razem zeszliśmy.
Nie wiem z jakiego powodu, ale byłam bardziej głodna niż zwykle, czułam się jakbym mogła zjeść ciężarówkę jedzenia.
Właśnie dlatego naszym pierwszym celem była restauracja, która w tym mieście była chyba na każdej ulicy i to nie w liczbie pojedynczej.
Było tak jak myślałam, w niecałą godzinę, jak tam byliśmy zjadłam 3 gofry, 2 naleśniki, 5 babeczek i 2 musy owocowe. Całość równała się z ilością jedzenia jaką jadłam niekiedy przez cały dzień.
Nie tylko ja byłam pod wrażeniem, bo sam Niall wręcz przeraził się że zjadłam tyle co on. Ja miałam tylko nadzieję że to z czasem minie i jest to tylko chwilowe.
Mieliśmy dzisiaj cały dzień dla siebie, więc pierwszy raz odkąd jesteśmy razem, poszliśmy do kina. Coś tak banalnego, a potrafi cieszyć.
Wybraliśmy Straszny Film 5, bo oboje chcieliśmy zobaczyć go bardziej niż jakąś mdławą komedie romantyczną.
Zawsze boję się horrorów i tak je oglądam, a potem nie mogę spać w nocy, jak wtedy po obejrzeniu Wzgórza Mają Oczy 2.
Jednak zdecydowałam się na to, przez to że i tak dzisiejszą noc miałam spędzić w samolocie do Londynu.
Film był chyba najlepszy z wszystkich które grali i wcale nie był taki straszny, bardziej śmieszny.
W samym budynku też nie było nudno. Pierwszy raz to ja zostałam poproszona o autograf, a nie Niall, co wydawało się dziwne jeśli się bardziej o tym pomyśli.
Zbliżała się godzina 16.00, ale tak jakby ten cały głód ze mnie uleciał.
Nie zważając na porę obiadu i tak wybraliśmy się do kawiarnii, czułam że mój mózg domaga się kolejnej dawki kofeiny.
Usiedliśmy w kącie i zamówiliśmy kawę, sok i dwa ciastka.
Zanim jeszcze przyszło nasze zamówienie, zadzwonił mój telefon.
Była to Melanie.
-Olivia gdzie jesteś?
-W kawiarni, chyba Decor Cafe.
-Okej nie ruszaj się, za chwilę przyjedziemy.
-Co? Nie, po co?
-Potem, na pewno się ucieszysz, paa.
Nie zdążyłam nic powiedzieć i się rozłączyła.
Tylko teraz brakowało ich. Może i byłam nieprzyjemna, ale na prawdę ten dzień chciałam spędzić z Niall'em.
-Coś się stało?- zapytał, gdy od kilku minut mieszałam kawę.
-Jeszcze nie wiem, ale za chwilę będę miała "kolejne spotkanie biznesowe". To już wkurzające, że za każdym razem gdy robię coś, to muszę to przerwać, bo są ważniejsze sprawy.
-Witaj w świecie show biznesu- zaśmiał się.
-Nie pomagasz.
-Nie przejmuj się, jakby to na serio nie było ważne, to chyba by nie dzwonili.
Kiwnęłam głową i wypiłam łyk napoju, przeglądając kto wchodzi do środka, jednocześnie rozmawiając z Niall'em.
Wreszcie weszła Mel, choć myślałam że przyjdzie też Daiana, trochę się przez to rozluźniłam. Widać było że coś wprawiło ja w euforię.
-To co to takiego jest tak ważne i super, że muszę to wiedzieć teraz.
-Nie bądź złośliwa. Nie chciałam wam przeszkadzać, ale to nie może czekać.
-Dowiem się co to takiego, chyba nikt nie zginął, albo nikt nie ukradł moich butów, co? Na serio, moje buty są na miejscu nie?
-Jeśli chciałabym być tak złośliwa jak ty, powiedziałabym że masz bzika na punkcie butów - uśmiechnęła się.
-Wcale nie- udałam obrażenie.
-Może już się dowiemy, bo teraz ja chce wiedzieć- wtrącił Niall, a ja z Mel zaśmiałyśmy się cicho.
-To od początku. Nie będę pytać czy wiesz co to jest Disney Channel, bo na pewno wiesz, ale na tym kanale jest nowy serial Violetta. Sama nigdy go nie oglądałam, ale podobno ma wielu wielbicieli. Teraz jest kręcony drugi sezon i miała w nim wystąpić Bridgit Mendler.
-Jeśli chodzi ci o to czy jestem jej fanką, to odpowiedź brzmi nie.
-Czekaj dokończę. Więc Bridgit nie może wystąpić w tych 5 odcinkach, bo złamała nogę. Nie mogą czekać aż będzie znowu chodzić, bo emisja 2 sezonu się opóźni. Tak więc zaczęli szukać kogoś nowego. Miała już ją zastąpić Selena Gomez, gdy nie wiem jak to było dokładnie, ale ktoś przez przypadek zobaczył cię w telewizji i wybrali ciebie, oczywiście jak się zgodzisz.
Musiałam chwilę pomyśleć nad tym co powiedziała, wtedy dopiero włączył się mój opóźniony zapłon.
-Aaaa !- krzyknęłam, aż kilka osób obok się na mnie spojrzało.
-Czyli zgadzasz się.
-No pewnie że tak, jakbym nie mogła się zgodzić.
-To ja lecę, bo trzeba kilka spraw załatwić, ale najważniejsze, dzisiaj o 20.00 wieczorem mamy samolot do Buenos Aires, bo jutro już są pierwsze nagrywania, czyli prościej mówiąc, jutro będzie nagrywany pierwszy odcinek.
Kiwnęłam tylko głową i już znikła. Miałam mętlik w głowie, ale na prawdę tak jak mówiła, byłam szczęśliwa. Nigdy bym nie pomyślała że zagram w serialu.
Niall który siedział naprzeciwko mnie i tylko się przysłuchiwał, teraz przesiadł się na siedzenie obok i mnie przytulił.
-Widzisz jak wszystko się super układa, po tym jak nagrasz te odcinki wrócisz do Londynu i możliwe że już będę tam na ciebie czekał.
-Tak, nie mogę nadal w to uwierzyć, przecież takie rzeczy na co dzień się nie zdarzają.
-Nie zdarzają się normalnej osobie, a ty taką nie jesteś. Jesteś 100 razy lepsza.
-Awww, ty to jednak umiesz pocieszyć.
-W ostatnim czasie muszę pocieszać wiele osób.
-Na przykład?
-Harry'ego.
-Czemu?
-Rozpacza po tym jak Liam i Zayn się wyprowadzają.
-Co?-  krzyknęłam.
-Liam już dawno o tym myślał, razem z Danielle kupili dom w Londynie. A Zayn będzie dopiero kupował, gdzieś za miesiąc jak Perrie wróci z trasy.
-Czemu ja o tym nie wiem, przecież to będzie takie dziwne, jak nie będzie was wszystkich.
-Oni nie byli jeszcze pewni, dlatego nic nie mówili, ale się zdecydowali.
-Z jednej strony ich rozumiem, ale to i tak będzie dziwne.
-Rozumiesz ich? Czyli gdybym za proponował ci przeprowadzkę, zgodziłabyś się?
-Sama nie wiem, na pewno bym ci od razu nie odpowiedziała.
Uśmiechnął się z nieznanego mi powodu.
Nie mieliśmy już ochoty dłużej siedzieć w tamtym miejscu, dlatego zapłaciliśmy i wyszliśmy.
Nic więcej w naszej 'liście' nie mieliśmy, dlatego po prostu chodziliśmy wzdłuż licznych ulic, mijając ludzi którzy bardzo nam się przypatrywali. Na samym początku myślałam że jestem brudna, ale potem dopiero zorientowałam się o co im chodzi.
Nie chciałam poruszać tego tematu, ale zostało nam tylko 2 godziny,  a my nadal chodziliśmy i rozmawialiśmy, choć i tak to było lepsze niż odstawianie tej całej szopki, gdy chcemy spędzić czas w jakimś miejscu publicznym.
Czas minął tak szybko, ani się obejrzałam jak odprowadzał mnie do hotelu. Wiedziałam że jeśli teraz lecę do Argentyny to jeszcze potem wrócę do LA, ale nie chciałam rozstawać się z Niall'em, dlatego upierałam się żeby został, dopóki nie wsiądę do samolotu.
W pokoju (hotelowym) znów zetknęłam się z tym że prawie każdy z kim pobędę trochę czasu, zna mnie na tyle dobrze, że wie o tym, że w godzinę się nie spakuję i mając jeszcze ogarnąć siebie w tym czasie.
Jeszcze nawet nie wchodząc do niego, zobaczyłam na korytarzu walizki wystawione przed drzwiami i rozróżniłam też własną.
Czyli już mnie spakowali...
-Myślałam że przyjdziesz wcześniej, dlatego cię spakowałam - wytłumaczyła to Melanie, chociaż nie miałam nic przeciwko.
Nie zawsze też znając kogoś, cała wiedza jest wykorzystywana.
Powinni przewidzieć, że nie polecę w tym w czym jestem teraz, a czemu? po prostu taka jestem - uwielbiam się przebierać.
Właśnie dlatego zaciągnęłam jedną z moich walizek do pokoju i zaczęłam ją przeglądać, ale niczego nie wyrzucając.
Czas mnie gonił, dlatego spróbowałam wyjąc te rzeczy, które były na wierzchu.
W poprawieniu makijażu posłużyły mi już tylko kosmetyki, które zawsze nosiłam przy sobie, bo Dany był trochę niecierpliwy w tym że musi czekać już tylko na mój bagaż.
Gdy już wszyscy czekali na mnie przed autem, oddałam klucze w recepcji i razem z Blondynem wsiedliśmy do samochodu, wtedy momentalnie Dany ruszył z pretekstem spóźnienia się.
Całą drogę na lotnisko trzymałam rękę Niall'a i nerwowo się nią bawiłam.
Zabolała mnie myśl że cały czas się tylko witamy i żegnamy, taka monotonia kiedyś nam się znudzi.
Jak na złość hotel nie był daleko i dotarliśmy w kilkanaście minut.
Po tym jak zostały oddane nasze bagaże, czekały już mnie tylko bramki, za które Nialler nie mógł przejść.
Nie wiedziałam od czego zacząć, nie byłam dobra w pożegnaniach, choć wiele razy je powtarzałam.
-Niall...
-Wiem, mnie też jest ciężko, ale popatrz z tej strony, że to nie są kolejne 2 miesiące, ale o wiele krócej.
-Tak, ale czasem jednak żałuję że i ja się w to wszystko wplątałam, wolałabym jednak jeździć z tobą w waszej trasie, tak jak mówiłeś.
Uśmiechnął się.
-Trochę za wcześnie na to, masz jeszcze tyle lat przed sobą, żałować będziesz za lat 40.
Chciałam go już pocałować, ale zauważyłam trzech facetów robiących nam zdjęcia i nie chciałam żeby mieli i takie.
Niall widząc moje zmieszanie nie przejął się nimi i , i tak dał mi buziaka.
Po tym odwróciłam się i udałam w stronę bramek, lecz w drodze jeszcze kilka razy się obejrzałam za siebie.
Zdjęłam buty i całą biżuterię i wreszcie przeszłam, jak zawsze myśląc że alarm zacznie wyć. Tak się na szczęście nie stało.
Nie musiałam wcale czekać na samolot, od razu skierowaliśmy się  do niego.
Po zajęciu miejsc i wystartowaniu, 'przytuliłam się' do okna i z słuchawkami na uszach przespałam cały lot. Nie chciałam myśleć o Niall'u, chciałam tylko odciąć się od rzeczywistości.
Ze względu na zmianę czasową, wylądowaliśmy kilka minut po godzinie drugiej.
Po tym nie miałam już na nic ochoty, chciałam iść do hotelu i położyć się w łóżku, ale to musiało trochę poczekać.Jak na złość, na wyciągu z bagażami, moja walizka pojawiła się ostatnia, potem był problem z wypożyczeniem auta, bo w nocy wszystkie wypożyczalnie są zamknięte, więc do hotelu musieliśmy dotrzeć taksówką.
Tym razem z powodu małej ilości miejsc w najlepszym hotelu w Buenos Aires, musieliśmy wziąć tylko 3 pokoje. Jeden mój i Melanie, drugi Daiany a trzeci Dany'ego.
W ten sposób poszłam spać dopiero po godzinie 4, a o 12, miałam być już na planie i zaczynać nagrywać.
Ustawiłam budzik na 10.00 i z nadzieją, że czas się cofnie, a ja pośpię dłużej, momentalnie, bez żadnego przekręcania się na boki, usnęłam.


----------------------------------

Już po egzaminie ! A jak mi poszedł? Okaże się w czerwcu :)

Jak już zdążyliście zobaczyć, cały czas przychodzą mi nowe pomysły na opowiadania, ale teraz wymyśliłam super:P i zamierzam je zacząć po tym <3 będziecie czytać?

sobota, 20 kwietnia 2013

Chapter 34.

Szyja bolała mnie niemiłosiernie. Jednak spanie ze zwieszoną głową nie służyło mi. Rozejrzałam się dookoła.
Obok mnie na kanapie, Niall'a już nie było i nie było też słychac nic w pokoju.
Zanim wstałam i porządnie się wyciągnełam, usłyszałam otwieranie drzwi i do pomieszczenia wszedł Blondyn z dość pokaźną tacą.
-Już wstałaś?- uśmiechnął się.
Podniosłam wyżej brwi.
-Przyniosłem ci śniadanie- uśmiechnął się szerzej.
Nie mogłam już sie opierać jego urokowi i również pokazałam ząbki.
Odłożył tacę i podszedł bliżej by mnie przytulić, ale ledwo mnie dotknął a syknęłam z bólu. Odsunął się.
-Przepraszam, to szyja - wytłumaczyłam.
-Tak, spanie w takiej pozycji na pewno nikomu nie sprzyja.
Znowu tylko podniosłam brwi, usiadłam na skraju łóżka.
-Wiem! - prawdopodobnie wpadł na genialny pomysł.
Usiadł za mną i zaczął masować moją szyję. Wiele razy już tak miałam i wiedziałam że to nie pomoże, ale nic się odezwałam bo chciałam żeby miał jakąś uciechę.
-Dobra, już mnie palce bolą - mruknął po jakiś 2 minutach.
Uśmiechnęłam się sama do siebie i w tym samym momencie odwróciłam się do niego w rezultacie czego leżałam na nim.
Przez następne minuty tylko się na siebie patrzyliśmy, nic więcej. Nie mogłam uwierzyć że już jutro wracam do Londynu.
-Brakuje mi ciebie- odezwał się wreszcie.
-Mnie ciebie też.
W tej samej chwili drzwi do pokoju otworzyły się i weszła Melanie.
-Mogę porzyć lokówkę, bo moja.... ehm sorry, ale myślałam że już się szyujesz, skoro za godzinę masz sesje.
Szybko się podniosłam, pociągając za sobą Blondyna.
-Lokówka jest chyba w tej drugiej walizce, prawdopodobnie ma ją Dany.
-Dzięki- i wyszła.
-Myślałem że ten dzień spędzimy razem-odezwał się Nialler.
-Oczywiście że tak.Sesja będzie krótko trwać, góra 2 godziny. Potem mamy 6 godzin, a później pokaz mody, możesz iść ze mną.
-Czyli mamy tylko 6 godzin.
-Jeszcze zostaje jutro cały dzień.
-Tak lepiej, a ta sesja do czego?
-Dokładniej musiałbyś spytać się Daian'y ale chyba do nowej kolekcji tych czapek z Play Dirty.
Uśmiechnął się szeroko, nie miałam pojęcia czemu.
-Co?
-Nic, cieszę się że mam tak utalentowaną dziewczynę- podszedł do mnie i się przytulił.
-Powiedziałabym raczej na odwrót.
-A ja nie. Okej to ja mam teraz czas, żeby się przebrać.... spotkamy się przed taką kafejką, powiem Dany'emu adres.
-A czemu nie mnie?
-Bo wolę, żebyś jednak sama po Los Angeles nie jeździła.
-Teraz zazwyczaj bym się kłociła, ale mam pół godziny, a pół godziny prostuje włosy, więc idź mu powiec i do zobaczenia.
-Pa.
Gdy wyszedł z pokoju, od razu weszłam pod prysznic, z góry zakładając że się spóźnię.
Wysuszyłam włosy, przy tym je prostując. Nie miałam czasu zeby się pomalować, dlatego tylko usta
 przejechałam czerwoną szminką. Pięć razy sprawniej niż zawsze ubrałam się i gdy już zawiązywałam sznurówki weszła ponownie Mel.
-Gotowa?
Kiwnęłam głową i wyszłam za nią do korytarza, gdzie czekała już Daiana i Dany.
Schodząc na dół, trochę denerwowało mnie to że wszyscy się patrzą, ale chyba powinnam to przewidzieć, ładując się w to wszystko. Ale wszystko się usuwało gdy wchodziłam do samochodu z przyciemnianymi oknami.
Kiedyś paparazzi robili mi zdjęcia, dlatego że jestem dziewczyną Niall'a, a teraz dlatego też że i ja również śpiewam i to trochę pocieszało mnie, by kompletnie nie ześwirować w mojej fobii przed fleszami.
LA było jeszcze bardziej zatłoczone niż Londyn, dlatego dotraliśmy na miejsce, prawie w ostatniej chwili, lecz nie musieliśmy się tak śpieszyć. Dziewczynie z tej samej sesji przede mną, przydłużało się i mogłam spokojnie poddać się stylizacji. Nigdy specjalnie nie obchodziło mnie co będę reklamowac, jeśli to będzie przyzwoite.
Słysząc hasło - Reklama, sądziłam że będzie to reklama telewizyjna, a tym razem była to reklama 'gazetowa'.
Jeszcze bardziej zmartwił mnie fakt, że nie będzie tam widać mojej twarzy.
Od tego momentu postanowiłam bardziej interesować się tym, na co się zgadzam, ale przecież są i wzloty i mniejsze upadki.
Jednak było to prostsze niż zazwyczaj, miałam tylko stać i trzymać czapkę, nic więcej.

Po dwóch godzinach wychodziłam już z budynku wyglądając tak samo jak gdy tu wchodziłam, jednak towarzyszyli mi już tylko Dany i Melanie.
Jak zwykle, zaczęłam się buntować gdy mówił że pójdzie razem ze mną, a ja za nic nie chciałam żeby ktoś przyglądał mi sie co ja robię. W ostateczności wyszło na to że Dany tylko mnie zawiezie na miejsce- głownie też z tego powodu że nie znałam tego miasta. A zamiast niego pójdzie ze mną Melanie, ale słysząc wytłumaczenie że jest ode mnie starsza o 2 lata, uważałam to tylko za odbieganie od tematu. Wiedziałam że Mel i tak po jakimś czasie nas opuści, bo mnie rozumie.
Dany nie miał najmniejszego problemu z dotarciem na miejsce wyznaczone przez Niall'a.
Po tym jak wysiadłyśmy z auta i Dany stracił nas z oczu, jeszcze przed sptkaniem Horan'a, Melanie zniknęła.
Rozejrzałam się w okół. Zanim wykonałam pełny obrót, złapał mnie ktoś w talii. Tak jak myślałam był to Blondyn.
-Już myślałem że się rozmyśliłaś.
-Nigdy bym się nie rozmyśliła, tylko trochę się przeciągnęło.
Kiwnął głową i pocałował mnie w policzek. Po czym wziął za rękę i zaprowadził do auta stojącego nieopodal, dla niego nie itniało 'chodzenie pieszo'.
-To gdzie na początku?
-Na poczatku chciałbym ci kogoś przedstawić,wiem że go lubisz.
-Robert'a Pattinson'a?
-Co? Niee, Justina...
-Timberlake'a?
-Niee...Bieber'a.
-Aa tak, mogłam od razu o tym pomyśleć skoro się znacie, a czemu będę miała tą przyjemność?
-Ee... boo... tak na serio on chciał cię poznać.
-Czemu? Żeby sprawdzić czy na prawdę jestem tak niska jak wszyscy mówią?
Uśmiechnął się i poruszył ramionami jak 'nie wiem'.
Nasa dalsza konwersacja zajęła całą drogę do domu Bieber'a. Lubiałam jego piosenki, ale nie byłam jakąś tam fanką, która by mdlała na jego widok.
Od poczatku mogłam sobie zdawać sprawę z tego że na pewno nie jedziemy do jego domu, tylko do jakiegoś hotelu w którym aktualnie jest.
Gdy staneliśmy na parkingu, od razu wiedziałam po której stronie ulicy 'mieszka' Bieber, przez oblegane przez fanki wejście.
Z tego co czytałam w internecie, dowiedziałam się że jeśli jakaś dziewczyna jest Belieber, to rzadko kiedy jest również Directioner. W ten sposób mieliśmy ciut mniejszy problem z wejściem, ale i tak trudno było się przepchać.
Wreszcie gdy się dostaliśmy do budynku, windą wjechaliśmy na ostatnie piętro.
Mało się interesuje WIELKIMI gwaizdami, nawet nie wiem jak to jest gdy  1D mieszkają w hotelu, ale tutaj po obu stronach wejścia stało dwóch wielkich facetów, którzy na 100% mogliby nas staranować.
Ale jednak tak jakby znali Niall'a i bez zbędnych komplikacji nas wpuścili.
Pokój był na prawdę ogromny z 'bardzo wygurowanym' wyposażeniem.
Ale jednak nie zważywszy na te wszystkie urządzenia, Justin siedział na kanapie z telefonem w ręku.
Tylko gdy nas zobaczył, wstał i podał rękę mi a potem Blondynowi.
-Ty jesteś Olivia, tak?- zapytał od razu.
-Tak było jak ostatnio sprawdzałam- próbowałam być błyskotliwa, ale wyszło odwrotnie i wywołału u niego śmiech.
-Nialler bardzo dużo mi o tobie mówił, a tak na prawdę ostatnio tylko o tobie mówi,a temat mu się nie kończy.
Teraz to ja sie uśmiechnęłam, a Niall poczerwnieniał.
-Ehm, to może ja pójdę to toalety - wymigał się i odszedł.
-Dziwne rozmawiać z normalną dziewczyną, która nie krzyczy mi w twarz - od razu Jus podjął temat.
-Jeśli to jest w jakimś sensie pytanie czy jestem twoją fanką, to odpowiedź brzmi nie.
-Nie? To trochę smutna odpowiedź.
-Chodziło mi raczej o to że fanką nie jestem ale kilka twoich piosenek jest fajne.
-Tak lepiej, to jak może dasz mi swój numer, jeśli chciałbym się dowiedzieć które ci się podobają.
-Możesz zapytać o to teraz.
-Ale i tak nalegam - mrugnął przy tym.
Podeszłam do niego i położyłam mu rękę na ramieniu.
-Powiem ci to bo cię lubię, ja cie walce nie lubię i nie zamierzam, przyjechałam tu tylko by nie zawieść Niall'a, ale więcej nie zamierzam tego robić.
Zaśmiał się, a mnie to zirytowało.
-Nie to nie.
-Nie robiłeś mi tym przysługi, nie umrę od odmówienia tobie.
Odsunęłam się od niego i w tym samym momencie wrócił Niall.
-To jak znaleźliście jakiś wspólny temat?
-Jasne- uśmiechnęłam się i uderzyłam Bieber'a w ramię jakbyśmy byli dobrymi znajomymi, tylko dwa razy mocniej niż zazwyczaj.
-To jak idziesz z nami na obiad?- zwrócił się do niego Blondyn.
-Nie on jest teraz zajęty, musi za chwilę wyjść prawda Jus?- odpowiedziałam za niego, by nie poszedł z nami.
Justin uśmiechnął się do mnie.
-Tak, nie mogę, może kiedy indziej.
Pożegnaliśmy się z nim, tzn, ja odetchłam z ulgą i wyszliśmy, wreszcie.
Obiad wcale nie był wymówką by Bieber spędził z nami czas. Już pół godziny później siedzieliśmy w restauracji przeglądając Menu.
Jak zawsze zamówiłam sałetkę z kurczakiem, za to Niall... o wiele więcej, w rezultacie czego cały stół był zastawiony.
Nie miałam pojęcia gdzie on to wszystko zmieści, ale jakimś sposobem po niecałej godzinie zostałe tylko puste talerze.
Tak naprawdę dopiero drugi raz jadłam z nim coś poza domem. Nigdy nie było czasu byśmy mogli sobie na coś takiego pozwolić, co według mnie powinno się zmienić.
-To co teraz? - zapytał gdy znów siedzieliśmy w aucie.
-Teraz chciałbym żebyś to ty wybrała.
-Serio? Ale zgodzić się?
-Jasne, chyba że chcesz skakać z bangue, to nie.
-To będzie coś mniej ryzykalnego.
Oboje się zaśmialiśmy.
Nie znałam tego mista, dlatego zostawiliśmy samochód i w ciemnych okularach zaczęliśmy pieszo szukać miejsca na którym mi zależało, jednak tylko ja wiedziałam co to miało być.
Nie wiedziałam czy w ogóle się na to zgodzi, bo moje nowe upodobanie nie za bardzo przypadło mu do gustu, ale chciałam spróbować.
Za kolejnym rogiem zobaczyłam miejsce którego szukałam.
Niall chyba się zorientował o co mi chodzi i lekko się skrzywił, ale nie mając pewności, szedł dalej.
Dopiero przed wejściem zaprotestował.
-Proszę, tylko jeden raz- próbowałam go przekonać.
-Możesz robić, ale mnie w to nie mieszaj.
-Proszę.
-Ale mówiłem tyle razy, że nie będę miał ani jednego.
-A dla mnie?
Udał zamyślenie, ale zeby ułatwić mu wybór, pocałowałam go.
-Jeden i mały.
Uśmiechnęłam się do niego i weszliśmy do środka.
Moja ostatnio uchwycona miłość do tatuaży nie była podzielana przez Niall'a ale jednak niedawno zachciało mi się mieć z nim taki sam.
Jego twarz wcale nie wyrażała zadowolenia jak moja, ale obiecując mu że będzie to jedyny, zgodził się.
Bardziej chętny był przy wybieraniu wzoru i w pewnym sensie sprawiało mu przyjemność.
Wreszcie razem wybraliśmy jeden. Jak chciał- mały i taki który podobał nam się najbardziej.
W pewnym stopniu przyzwyczaiłam się do robienia ich, ale Niall przy pierwszym dotknięciu maszynki z jego ręką, skrzywił się, ale nic więcej.
Jednak byłam zadowolona, bardziej niż wcześniej.
Po wyjściu z budynku spojrzałam na zegarek. Nie zostało nam zbyt wiele czasu, dlatego postanowiliśmy się tylko przejść (w kierunku samochodu).
Następnie odwiózł mnie do hotelu, gdzie tylko przesiadliśmy się do innego samochodu, który prowadził Dany.
Nie miałam ochoty już na nic, ale jednak ZNÓW poddałam się stylizacjom 'upiększającym'.
Zawsze źle się czułam, gdy otaczały mnie dziewczyny o wiele, wiele wyższe ode mnie, czułam się jeszcze mniejsza.
Ale za to podczas wybiegu byłam w samym środku, takie wyróźnienie.
 Próbowałam zachować kamienną twarz jak zwykle, ale spoglądając na Niall'a na widowni, kąciki ust podnosiły mi się.
Od początku marzyłam tylko o powrocie do hotelu, wiec ucieszyłam się gdy się skończyło, a przynajmniej ta część w której ja miałam wystąpić.
Szybko się przebrałam i razem z Dany'm odwieźliśmy Niall'a do niego, a Melanie i Daiana zostały do końca.
Już w moim pokoju byłam tak zmęczona tym dniem że padałam na twarz. Wzięłam szybki prysznic - jak zawsze ostatnio- i w piżamie składającej się z koszulki i krótkich spodenek, położyłam się w łóżku.
Pomimo zmęczenia kilka godzin nie mogłam zasnąć, a gdy już byłam na granicy jawy i snu, dostałam sms.
Wyciągnełam telefon i macając szafkę, odnalazłam telefon. Spojrzałam na ekran.
-Śpisz?- sms był od Niall'a.
-Jeszcze nie.
Nic więcej nie przyszło, ale za to moja praca nad snem poszła na marne i znów nie mogłam zasnąć. Mimo tego zamknęłam oczy i włożyłam w uszy słuchawki z moimi ulubionymi piosenkami.
Po upływie kilkunastu z nich, coś mnie dotchnęło.
Wystraszyłam się, aż zrobiło mi się gorąco, ale dopiero po otworzeniu oczu mało co nie zaszłam na zawał.
-Co ty tu robisz?- przede mną stał Niall we własnej osobie.
-Nie mogłem spać.
-I dlatego chciałeś wystraszyć mnie na śmierć?
-Mówiłem do ciebie, ale słuchałaś muzyki.
Wyszłam z łóżka, by usiąść koło niego.
-Jeśli nie możesz spać, to przyszłeś żebym cię utuliła do snu, czy jak?
Wytknął mi język.
-Nie, ale może po nocnym spacerze będzie lepiej?
-Chyba żartujesz, jest po północy.
-LA nigdy nie śpi.
-Mamy cały dzień jutro.
-Dla mnie?- wykorzystał moją technikę.
-Ubiorę się.
Wiedziałam że bez makijażu będę wyglądała jak straszydło, ale nie miałam na to ochoty, tylko się ubrałam i wyszliśmy z już 'uśpionego' budynku.
Miał rację, LA wcale nie wyglądało jak śpiące miasto, niebo było wyjątkowo jasne, a liczne lampy oświetlały całą resztę. Po przejściu dość długiego dystansu, widziliśmy wielu ludzi, ale większość była to młodzież, głównie chłopcy. W między czasie postanowiłam sobie, że mój syn - jeśli kiedykolwiek będę go miała - nie będzie wychodził tak późno
i dołoże wielu starań by tak się nigdy nie stało. Nie chciałam żeby wpadł w towarzystwo, jakie dzisiaj z Nialler'em mijaliśmy.
Blondyn jednak miał rację, po godzinie, gdy odprowadzał już mnie, byłam strasznie zmęczona, tak jak on.
Postanowiłam już go nie odsyłać do jego hotelu, choćby z tego powodu że się martwiłam.
Znów mógł przenocować u mnie, tylko już nie na kanapie.
Teraz już tylko się przebrałam, a Niall rozebrał się do bokserek i położyliśmy się, myślałam że usnę na stojąco.
Przewróciłam się na bok, a za mną Blondyn przytulił mnie od tylu i zaczął całować szyję.
-Myślałam że jesteś zmęczony.
-Na ciebie nigdy.
---------------
Niestety z pewnym opóźnieniem, ale mam strasznie dużo na głowie. Jak już nieraz pisałam, już za kilka dni bo we wtorek mam egzamin gimnazjalny i w szkole bardzo nas 'terroryzują' ze względu na niego.
Takie jeszcze krótkie ogłoszenie, następny rozdział pojawi się 27-28 kwietnia, bo cały następny tydzień nie będę wychodzić zza książek;/ Mam nadzieję że zrozumiecie :D,ale potem przyżekam że wam to wynagrodze ;)
*** Ostatnie! Plis trzymajcie za mnie kciuki pierwszego dnia egzaminu - 23.04 od godziny 9.00 do 10.00., wtedy piszę historię, a mi historia idzie najgorzej(ledwo 4 na półrocze), muszę mieć ponad 70% a z próbnego miałam 55% więc tylko cud pomoże, dlatego trzymajcie kciuki, plisss ! :*(nie zapomnieć!)

sobota, 6 kwietnia 2013

Chapter 33.

Nigdy nie sądziłam że moje życie aż tak bardzo się zmieni. Może i to są dopiero początkowe zmiany, ale już są diametralne.
Nie jestem sławna jak Rihanna czy Beyonce, ale bo zagraniu kilku koncertów (oczywiście support : Conor'a Maynard'a, Olly'iego Murs'a i The Wanted)poza poznaniem tych świetnych chłopaków, już większa część Anglii wie kim jestem.
Czy się zmieniłam ? Nie odczuwam tego i też tego nie zauważyłam. Nadal robię to co kiedyś, tylko jest tych rzeczy więcej.
Odkąd Sam wyjechała, prawie codziennie spotykam się z Melanie. Bez niej pewnie nie miałabym się do kogo odezwać, bo chłopaki też wyjechali. Mel, jak zauważyłam, jest bardzo podobna do mnie. Ma te same wartości i przede wszystkim ten sam styl co ja.
W te dwa miesiące też bardzo poznałam moją menadżerkę , która tak jak mówiła Melanie nie jest chłodna i poważna. Bardzo dobrze się spisuje.
Ten dzień jest szczególnie dla mnie ważny. Poza moją podwójną karierą modelki i piosenkarki, czekam też od dłuższego czasu by lecieć do LA do Niall'a. Tak się złożyło, że menadżer 1D zgodził się żebym zagrała Support na ich jednym koncercie, już jutro.
Nie tylko po to lecę do słonecznego LA. Tam też będę miała zdjęcia do reklamy i drugi pokaz mody Chanel.
Cały czas śpiewam w Supporcie gdyż moich 5 piosenek nie nadaje się na koncert. Ale nadal uczę się nowych i je nagrywam - pracuje nad pierwszym albumem. I to wszystko w ponad dwa miesiące.

*** Następny Dzień***
Lot pierwszy raz minął mi szybko. Zawsze jak latałam do USA, to latałam sama, prócz tego razu z Harry'm.
Teraz lecąc z Melanie, Daiana (menadżerka) i Dany'm (ochroniarz), wcale się nie nudziłam.  Ale to tylko i wyłącznie dzieki tej pierwszej osobie, bo pozostali siedzieli z słuchawkami na uszach.
Wylecieliśmy z Londynu o godzinie 11.00, a dzięki zmianie czasowej, w LA będziemy o 12.00. Te 5 godzin zleciały dość szybko, tylko najbardziej ciągnęła się ta ostatnia godzina.
Nie mogłam się doczekać momentu gdy zobaczę Niall'a. Pierwsze raz od 2 miesięcy, to będzie coś innego niż Skype, czy rozmowa przez telefon.
Przygoda w LA zaczęła się od mojej kłótni z Daianą, która nie pozwoliła mi nawet nieść swojej walizki. W ostateczności wziął ją Dany, a ja jak jakaś Primadonna niosłam jedynie torebkę.
Wyporzyczyliśmy samochód i skierowaliśmy się na salę w której miał odbyć się koncert. Dopiero potem mieliśmy jechać do hotelu.
A czemu najpierw tam? One Direction miało właśnie tam próbę, a ja chciałam zrobić niespodziankę Niall'owi, który nie wiedział że przyjeżdżam, co więcej nie wiedział że i ja wystąpie za te 5 godzin.
Co do mojej próby, miałam ją w Londynie,a tutaj miałam tylko raz
powtórzyć.
Jak to było w zwyczaju weszliśmy do budynku, wszyscy za Dany'm.
Daian'a poszła się spotkać z Paul'em (menadżerem 1D) a Mel z stylistami.
Razem z Dany'm poszliśmy przyjrzeć się próbie chłopców, zza kulis.
Gdy piosenka się skończyła Harry, Liam, Zayn i Lou, weszli za kulisy z drugiej strony, a Niall usiadł na jednym z głośników (tyłem do mnie) i wyjął telefon. Po chwili dostałam sms : 'Tęsknię za tobą'.
W tym samym momencie, podbiegłam, a raczej potruchtałam do Blondyna i przytuliłam go od tyłu. Na początku się wystraszył, ale rozluźnił się gdy poczuł moje perfumy.
Odwrócił się w moją stronę.
-Co tu robisz?!
-Ja tylę lęcę do ciebie, a ty takie powitanie.
-Nie o to chodziło, przecież miałaś dzisiaj grać...
-Tak, support po waszym koncercie.
-To super!
Tak mi go brakowało. Nie mogłam się nacieszyć jego obecnością, pierwsze raz od początku na tak długi czas się rozstaliśmy.
Wreszcie, na co tak długo czekałam, pocałował mnie. Widać było wyczekanie i tęsknotę.
Pozostali chłopcy wiedzieli że dzisiaj przyjeżdżam, to tylko Niall'owi chciałam zrobić niespodziankę.
-Do koncertu jeszcze zostało trochę czasu, to może gdzieś wyjdziemy.
-Gdzieś czyli?
-Gdzie tylko chcesz, do parku, na lody, możesz wybrać.
Uśmiechnęłam się do niego i pociagnęłam w stronę wyjścia. Jednak Dany zaczął do mnie wymachiwać nerwowo rękoma.
-Przyjdziemy za godzinę ! - krzyknęłam i wybiegłam razem z Niall'em.
Mieliśmy sobie tyle do opowiedzenia. Usiedliśmy z dala od ludzi w parku i trzymając się za ręce cały czas gadaliśmy, zajadając przy tym ciasteczka które kupiliśmy. O wszystkim. O tym co się wydarzyło, o tym co ma się zdarzyć i o dzisiejszym dniu.

W ogóle nie patrzyliśmy na zegarek, tam byliśmy pochłonięci sobą.
Zorientowaliśmy się dopiero która godzina, gdy zadzwonił jego telefon.
Z daleka słychać było jak ktoś na niego nie krzyczy, a wrzeszczy.
Byliśmy to nie godzinę a 3, więc koncert miał zacząć się za 2 godziny, a moja próba i jego stały w miejscu.
Na szczęście byliśmy kilkaset metrów od budynku.
Lekko się przstraszyliśmy, więc pobiegliśmy jak szybko umieliśmy.
Gdy weszliśmy za kulisy, Paul zaczął się drzeć na Niall'a, więc puścił moją rękę, bym i ja nie musiała go słuchać.
Diana nie była ani trochę zła. Może się zdenerwowała, ale powiedziała tylko tyle żebym szybko weszła na scenę przećwiczyć jeszcze raz wszystko.
Tak też zrobiłam.
Na jednej stronie sceny byłam ja, a na drugiej chłopaki.
Co trochę przelotnie uśmiechałam się do Blondyna by nie przejmował się gadaniem menadżera. Ale skoro Paul był trochę 'surowy' to bardzo zastanawia mnie jak dogadała się z nim Daiana, bym wystąpiła i ja tego wieczoru, zważywszy na to że ten koncert miał być emitowany w telewizji.
Moja próba trwała krócej niż chłopaków. Na początku mieli oni zaśpiewać 8 piosenek, potem ja 5 i oni znowu 8. Ryzykowaliśmy dość dużo, bo fanki które przyszły na koncert 1D, zobaczą też mnie i nikt nie przewidzi jak na to zareagują.
Godzinę przed całym koncertem poddałam się stylizacji, które trwałą do 3 piosenki chłopaków.
Trochę się denerwowałam, ale już nie tak jak przy pierwszym występie w Londynie.
Schodząc ze sceny chłopcy życzyli mi powodzenia. Włożyłam w uszy słuchawki i wyszłam. Nie chciałam słyszeć jak zareagowali na moją osobę, ale nie było tak źle skoro w połowie 1 piosenki 3/4 osób zaczęło tańczyć w rytm melodi.
Te 15 minut mogłabym spędzić w najróżniejszy sposób, wybrałam najlepszy z nich. Na prawdę nie myślałam że będę przyjęta tak dobrze.
Gdy koncert już się kończył byłam niezwykle szczęśliwa i chyba już pewna że nie będę się stresować przed następnymi.
Od razu po koncercie miałam udać się do hotelu. Jednak tak się nie stało. Dany i Daiana tam poszli, by się zakwaterować. Ja, Mel i chłopaki poszliśmy na imprezę.
Był to jedyny moment w którym mogłam sobie na coś takiego tutaj pozwolić, bo następne wieczory będę miała zajęte.
Była to raczej spontaniczna decyzja, bo inaczej przyczepiliby nam jakiegoś ochroniarza.
Zaczeliśmy od uczczenia dzisiejszego dnia i dwóch następnych.
Jak zwykle to Niall i Harry najwięcej wypili.
Jeśli chodzi o mnie, to prawie nic. Miałam dosyć tej nieświadomości i wiecznej rozpusty więc postanowiłam już nie pić.
Melanie, której jeszcze zbyt dobrze nie znałam, okazało się że ona nigdy nie pije alkoholu. Uważa że to głupie i jej do niczego nie potrzebne, może i dlatego też postanowiłam odrzucić ten głupi imprezowy nawyk.
Po jakiś 5 godzinach Zayn, Liam i Lou pojechali do ich hotelu.
Miałam im 'dać' Niall'a lecz ten mówił że się dobrze czuje, choć tak nie wyglądał.
Melanie i Harry też się zmyli i zostawili nas samych. Widząc Blondyna w takim stanie, nie pozostało mi nic jak wrócić do hotelu.
Nie miałam jednak pojęcia gdzie jest. Służąc za podpórkę Horan'a wykonałam telefon do Dany'ego, który był ponadto zły że wyszłam bez niego. Jednak przyjechał.
Pomógł mi wsadzić Blondyna do samochodu i pojechaliśmy do hotelu.
Niall nie był zbyt pomocny gdy pytałam się gdzie on śpi, więc pojechaliśmy do mojego pokoju.
Gdy Horan wreszcie leżał na kanapie w moim pokoju, układałam sobie w myślach 'kazanie' jakie mu wyprawie, gdy już coś będzie do niego docierać.
Miałam już dosyć tego że on zawsze taki wracał, a ja służyłam za niańkę.
To musiało się zmienić.
Zostawiając go tak jak sie sam ułożył, wzięłam szybki wręcz ekspresowy  prysznic i położyłam się łóżku, centralnie naprzeciw Niall'a który już spał na kanapie.
Mijały minuty, a ja nie mogłam zmrużyć oka. Po pewnym czasie usiadła na końcu sofy Blondyna. Głowę schowałam między kolanami i usnęłam.
Tak też się obudziłam, a w powietrzu unosił się nieziemski zapach...

---------------------------

Miałam w tym tygodniu nic nie dodawać, ale w następnym też nie będę miała czasu, więc coś skleciłam i ... uważam że jest najgorszy z wszystkich;/ Nic się prawie nie dzieje, tylko blebleble.
I kilka małych sprostowań.
Ankieta która zajmuje pierwsze miejsce po prawo: nie jest tak że teraz, gdy mają 19-20 lat coś z tego sie stanie. Jak już komuś odpisałam, postanowiłam wkrótce przyśpieszyć troszeczkę akcję. Troszeczkę !
A po drugie. Był jeden komentarz o tym że Olivia i Niall nie zachowują się jak dawniej, czyli jest mało romantycznie. Spokojnie, będzie więcej takich rzeczy, a dzisiejszy rozdział jest tego przykładem.
Jeśli macie jakiś jeszcze uwagi, to pisać ;)




poniedziałek, 1 kwietnia 2013

Chapter 32 !

Zawsze powtarzałam, że chcę w życiu zmiany. Spróbować czegoś nowego, by nie było cały czas tak samo, monotonnie. Nudziło mnie wykonywanie tych samych czynności setki razy z rzędu. Jednak czy taka zmiana w którą właśnie wkraczam, nie wiem czy jest tą, którą chciałam. To nie jest już zmiana, to gwałtowny przewrót mojego życia do góry nogami. Kiedyś w takich sytuacjach odpuszczałam, gdy tylko nie byłam pewna poprostu uciekałam. Teraz postanowiłam chwytać każdą nadarzającą się okazję, bo więcej razy może już nie przyjść.
Bo każda jest niepowtarzalna.
Budząc się rano nadal nie mogłam uwierzyć w to co się stało. To było takie nierealistyczne, przecież kilka dni temu byłam normalną- na swój sposób- dziewczyną. A teraz miałam podpisać kontrakt ze sławną wytwórnią płytową.
Wyskoczyłam z łóżka szczęśliwa jak nigdy, przez to też zapomniałam o Niall'u i przez przypadek zrzuciłam go z łóżka.
Zdezorientowany wstał i znów się położył.
Zaśmiałam się cicho pod nosem.
Na zegarze wybiła godzina 9.00 a ja czułam się nadzwyczaj wyspana.
Wyjęłam rzeczy z szafy i zdziwiło mnie że od pewnego czasu zaczęłam ubierać się jaśniej .Włosy spięłam na czubku głowy w luźny kucyk.
Nie miałam pojęcia kiedy ten ktoś kto ma po mnie przyjechać, przyjedzie, więc zeszłam na dół zjeść śniadanie.
Chłopaki jeszcze spali. Wyjęłam zimne mleko z lodówki i zalałam nim płatki. Tylko gdy wstawiłam miseczkę do zmywarki ktoś zapukał do drzwi. Biorąc po drodze telefon z blatu, otworzyłam drzwi.
Za drzwiami stał facet średniego wieku, ubrany w granatowy uniform. Przez tego samego koloru kaszkiet wyglądał niczym szofer.
-Dzień Dobry - zaczęłam.
-Witam, czy możemy już jechać?
-Chwileczkę.
Weszłam szybko do domu, założyłam kurtkę i wzięłam torebkę, po czym wyszłam na zewnątrz.
Mężczyzna stał teraz przed dość dużym, czarnym samochodem i właśnie otwierał tylne drzwi. Uśmiechnęłam się do niego i wsiadłam. Okrążył samochód i sam usiadł za kierownicą.
Wcale się nie skarżyłam, wręcz przeciwnie, pasowało mi takie życie, gdzie zawsze mnie ktoś wozi, ale jednak było to zbytnie przejmowanie się moją osobą. Umiałam sama prowadzić i to była już lekka przesada.
Jednak nie odzywałam się.
Budynek, do którego jechaliśmy znajdował się na drugim końcu Londynu, dlatego przejechanie przez całe miasto zajęło nam sporo czasu.
W tej części Londynu, chyba nigdy nie byłam, alblo byłam bardzo dawno temu.
Przy wyjściu z auta, tak samo miałam otworzone drzwi, jak i później każde drzwi prowadzące do pokoju w którym miałam podpisać mój kontrakt.
Tam weszłam już sama, a czekało tam na mnie dość dużo osób.
Jak to miałam przedstawione, moja menadżerka rozmawiała z dwoma innymi kobietami. Na sofie siedziało trzech chłopaków mniej więcej w moim wieku, a wielu innych ludzi chodziło od miejsca do miejsca z jakimiś kartkami w ręku.
Tylko gdy weszłam do środka, wszyscy spojrzeli się na mnie, czego tak nie lubiałam.
Następnie zaczęli mi tłumaczyć na czym to ma polegać, ale i tak mało zrozumiałam z tych specjalistycznych określeń.
Ktoś inny na moim miejscu wziąłby ze sobą prawnika lub chociaż przeczytał to co jest w tej umowie napisane, ale nie ja. Szybko podpisałam w wolnych miejscach i odłożyłam długopis.
Wszystko było tak przygotowane jakbym już była wielką gwiazdą, a to było tylko przedłużenie kontraktu.
Moja menadżerka przedstawiła mi mój zespół, tych trzech chłopaków: Cody, James i Diego. Wydawali się dość sympatyczni, ale nie mogłam z nimi zamieniść ani jednego słowa, gdyż następnie przedstawiła mi pierwszego ochroniarza. W tym momencie się już odezwałam. Nie miałam potrzeby by ktoś za mną chodził krok w krok, wtedy gdy to nie potrzebne. Z trudem zgodzili się ze mną i dali mi miesiąc na jeszcze 'samotne' życie. Ale pod warunkiem że do tej pory nic się nie rozkręci.
Przez następne pół godziny, poznawałam ludzi których nawet imion nie spamiętałam. Tylko ładnie się uśmiechałam i przytakiwałam
Na sam koniec dostałam tekst. Tekst mojej nowej piosenki: "Beautiful".
Troszeczkę zdziwiło mnie, że tak szybko, ale podobno była napisana już o wiele wcześniej.
Na parkingu zadzwonił mój telefon. Na wyświetlaczu pojawiło się zdjecie Melanie.
-Cześć Mel.
-Hej, miałabyś dzisiaj ochotę na lody?
-Ehm jasne, a jest jakaś szczególna okazja?
-Oczywiście, podpisałaś kontrakt. To jak? O 6.00PM wpaść po ciebie?
-Jasne, pa.
Do domu wróciłam tym samym samochodem i z tą samą osobą za kółkiem.
Wchodząc na podwórko, miałam cały czas prze nosem tekst piosenki.
Nie zauważyłam przez to, że na ławce przed wejściem czeka na mnie przyjaciółka.
-Cześć, chłopaków nie ma?
-Hej, nie wiem, nawet nie dzwoniłam. Czekam na ciebie.
-Dobra, to chodź wejdziemy.
-Nie. Chciałabym lepiej spotkac się z tobą potem, okej?
-Akurat juz się umówiłam z Melanie, ale możesz teraz wejść...
-Wolałabym potem.
-To dołącz do nas, idziemy tylko na lody.
-Okej.
-Przyjdź przed 6.00PM.
Kiwnęła głową i odeszła. Zdziwiło mnie jej zachowanie. Była lekko poddenerwowana i coś ukrywała. Znałam ją zbyt długo by się tego nie pomyślić.
Weszłam do domu. Z korytarza było słychać telewizor. Weszłam do chłopaków, jednak siedział tylko Niall i Liam.
-Cześć, gdzie wywiało pozostałych?
-Zayn jest z Perrie...
-Niech zgadnę, Lou z Eleanor, a Harry eee... - przerwałam Liam'owi.
-Akurat nie, bo Louis i Harry gdzieś razem wyszli.
Chwilę wpatrywałam się w film który oglądali, ale był już prawie koniec, dlatego nie wiedziałam o co chodzi.
Weszłam do kuchni. Wzięłam paczkę ciastek z szafki i udałam się do mojego pokoju. Zanim jednak do niego weszłam, znów moją uwagę przyciągnął ten 'tajemniczy' pokój. Miałam już zajęcia do mojego wyjścia.
W moim pokoju zdjęłam buty i kurtkę, odłożyłam torebkę. Wzięłam stolik na kółkach, który ostatnio kupiłam i przepchałam go do tamtego pokoju, po czym wszystkie szkatułki z moja biżuterią również tam zaniosłam.
Skoro nie miało być tam nic, a pokój stał pusty to postanowiłam to wykorzystać.
Miałam zamiar zrobić tam garderobę. Moje ubrania nie mieściły się już w szafie, a te nowe, kupione leżały nadal w torbach, bo nie miałam miejsca by je powiesić.
Wywaliłam całą biżuterię na podłogę i zaczęłam ją układać na stoliku.
Kilka razy mój brak cierpliwości wchodził na pierwszy plan i wszystko się sypało, ale po godzinie wszystko ułożyłam i też wiele rzeczy, już starych wyrzuciałam.
Na razie póki nie miałam żadnych półek nie mogłam przenosić ubrań, więc postanowiłam że jutro zamówię cały zestaw mebli tutaj, trochę ożywić to miejsce.
Miałam jeszcze trochę czasu, więc pierwszy raz chyba od miesiące weszłam na internet by przeszukać najnowsze informacje. Nie było nic ciekawego, gwiazdy, gwaizdy, 1D, gwiazdy, 1D i tak w kółko. Było kilka moich dziejszych zdjęć, przy których ludzie się zastanawiali czemu jechałam z szoferem. Wiele też fanek chłopaków zarzuciło mi że bez potrzeby i na moje własne zachcianki wydaję pieniądze Niall'a, ale nie zamierzałam wcale się bronić, bo by to nie pomogło. Już od dawna miałam to w głębokim poważaniu.
Wyłączyłam laptopa i zaczęłam się szykować. Skoro szłyśmy tylko na lody, miałam też szybko wrócić.
Rano założyłam okulary, gdyż nie chciało mi się zakładać soczewek, okulary były szybsze. Teraz odnalazłam pudełeczko z zamiarem założenia kontaktów.
Ku mojemu zdumieniu było puste, a jeszcze wczoraj kupywałam nowe.
Przeszukałam całą łazienkę, ale nie było więcej.
Zbiegłam na dół do chłopaków. Nadal w okularach.
-Czy wiecie gdzie są moje wszystkie soczewki?- warknęłam, wiedziałam że któryś to zrobił.
-Noisz soczewki?- zdziwił się Liam.
-Jakbym nie nosiła, to teraz nie miałabym okularów.
-Myślałem, że to zerówki.
Zmrużyłam oczy.
-Harry dzisiaj czegoś szukał w twojej łazience, może przez przypadek wysypał - odezwał się Niall.
-A czego niby szukał w mojej łazience?
-Mówił coś o odżywce do włosów.
-Czyli teraz muszę wyjść w okularach? Super.
-Ale już tak byłaś - uśmiechnął się w triumfalnym geście Payne.
Nie odezwałam się już nic. Wbiegłam spowrotem do góry. Rozpuściłam włosy, by w razie czego zakryć nimi gogle na moim nosie.
Ubrałam się, pomalowałam i zeszłam na dół. W tym samym czasie zadzwonił dzwonek do drzwi.
Nie musiałam otwierać bo to Lou i Harry weszli, a obok nich Mel zajęta rozmową z Haroldem.
On się do mnie uśmiechnął, a ja przyjęłam wściekłe spojrzenie.
Wyszłam na zewnątrz z Melanie, dochodząc do samochodu, którym jechałam wcześniej spotkałyśmy Samanthe. Usadowiłyśmy się na tylnych siedzieniach i samochód ruszył w stronę najbliższej lodziarni.
 Cały czas rozmawiałam z Mel, a gdy chciałam by i Sami włączyła się to po dwóch wyrazach cichła. Widoczne było że coś ją gryzło.
Gdy Max (szofer) czekał na nas w aucie, my poszłyśmy zamówić lody.
Wybór był naprawdę ogromny, pewnie nie wywarło by to na mnie większego wrażenia, gdybym przychodziła w to miejsce często, ale sama nie pamiętam kiedy jadłam lody, nie przepadałam za nimi.
Przejrzałam wszystkie smaki i jedyne które wydawały mi się najlepsze to o smaku Wanilii, takie też zamówiłam. Samantha wzięła jej ulubione malinowe, a Melanie cytrynowe.
Po skończeniu lodów, tzn gdy Sam i Mel skończyły, ta druga wyszła do toalety.
-O czym chciałaś ze mną porozmawiać?- zaczęłam.
-Nie wiem jak to powiedzieć...
-Mów, jestem pewna że zniosę wszystko.
-Wiem, że Alexis wyjechała 2 miesiące temu i czemu.
-Do czego zmierzasz?
-Ja też wyprowadzam się.
-Co? Obie mnie zostawiacie, to nie fear !
-Dlatego tyle czasu ci nie mówiłam, mnie też jest trudno. Sydney nie jest tak blisko.
-Sydney?! Powiedz mi jedno, czemu?
-Z tego samego powodu co Alex. Zanim poznałam Dylan'a, on już chciał się stąd wynieść, ale szukał wtedy miejsca. A teraz gdy znalazł wyjeżdża, ja razem z nim.
-Ale zostawiasz wszystko dla chłopaka?
-A ty byś zostawiła Niall'a, gdyby wyjeżdżał?- trochę się obraziła.
-Ja jestem w innej sytuacji.
-Bo ty jesteś najważniejsza, tak?- dodała z ironią.
-Nie chodzi mi o to.
W tym momencie, gdy wypowiedziałam ostatnie zdanie, pojawiła się Melanie.
-Atmosfera trochę padła? Czy mi się wydaje?-powiedziała po kilku minutach ciszy.
-Trochę- mruknęłam.
Mel uniosła brwi.
-Możesz powiedzieć, to nie żadna tajemnica.
Sam chyba przemyślała wszystko, bo jej głos wydawał się łagodniejszy.
-W wielkim skrócie, Sam się wyprowadza - wytłumaczyłam Mel.
-Uuu. Może zamiast się smucić, pójdźcie gdzieś ostatni raz razem.
To nie koniec świata, są przecież samoloty.
-Ale...- zaczęłam ale Samantha przerwała mi.
-Dokładnie, idziemy teraz wszystkie na impreze.
-Czemu teraz, może jutro?
-Ale ja jutro rano wyjeżdżam.
Myślałam że wrócę wcześniej do domu, ale nie mogłam odmówić Sam.
Zapłaciłyśmy za lody i wyszłyśmy.
Max zawiózł nas do Tiffaniego, ulubionego klubu Sam. Potem odjechał, miałam po niego zadzownić, gdy będę wychodzić.
Zaczęłyśmy od Martini, po trzy lampki. Po kilku godzinach, do naszego stolika przysiadło się trzech chłopaków, na oko kilka lat młodszych od nas. My niby śmiałyśmy się z ich żartów, a tak na prawdę z nich.
Po godzinie 11.00 Sam musiała iść. Pożegnałam się z nią.
Z Mel zostałyśmy gdzieś do 3 nad ranem, gdy już ledwo trzymałyśmy się na nogach. Jednak jakimś sposobem zadzwoniłyśmy po Max'a, który nie był szczęśliwy że ma przyjechać w środku nocy.
Po wejściu do domu, nie miałam siły wchodzić do góry.
Położyłam się w kurtce i butach na kanapie z mętlikiem w głowie.
Najpierw się zastanawiałam czemu tak śmierdzi, ale zorientowałam się że to alkohol ode mnie. Usnęłam z jedną myślą w głowie: ' miałam nauczyć się przecież piosenki'.
--------------

Jak wam minęły święta? Na pewno było dużo śniegu :)
Chciałabym jeszcze tylko napomnknąć o nowym serialu Disney'a (mój świat). Ogląda któraś z Was Violette? Ja jestem po prostu tym oczarowana, na początku w ogóle mi się nie podobało, a teraz kocham. Jeśli ktokolwiek ogląda to jak ja, to podajcie mi swój TT lub Fb, bo mam pytanko :D a jeśli nie to na prawdę polecam ! xox (wczoraj był dopiero 11 odcinek)

A i jeszcze coś ważnego! ILE MA BYĆ ROZDZIAŁÓW ? piszcie w komentarzach, nie robię ankiety bo już jest za dużo, ale chciałam dodać że będę pisać do końca wakacji, dlatego chciałabym wiedzieć ile ma być rozdziałów, by mniej więcej rozmieścić je w czasie :B

poniedziałek, 25 marca 2013

Chapter 31 :*

[...]
Może i by wszystko było dobrze. Byłam w domu i spałam na kanapie, ale prócz tego nie miałam nic na sobie, a Niall leżący pode mną wyglądał identycznie (no może nie xD). Najbardziej zaniepokoiło mnie to że byliśmy przykryci przez kogoś kocem, kogoś lub pewnych ktośów którzy przyszli kilka godzin po nas.
Szybko zeszłam z Blondyna i owinełam się kocem, następnie go obudziłam.
-Niall! Wstawaj!
Otworzył oczy, rozejrzał się po pokoju i przeciągnął.
-Czas na śniadanie?
-Mógłbys mi wytłumaczyć jak się tutaj znaleźliśmy, byłeś przecież trzeźwy.
-No tak, normalnie, a jak?
-Nie chodzi mi o dom, tylko dlaczego leżałam tu kompletnie naga?
-A to już nie moja wina, sama chciałaś!
-Nie wiedziałam co gadam! A teraz jeśli pozwolisz, pójdę się ubrać i ty lepiej też chodź.
-Czekaj, musisz coś jeszcze wiedzieć.
Zawróciłam.
-Co?Chyba nic głupiego nie zrobiłam?
-Nie chodzi o to. Tylko o to co wczoraj się stało, jakby to ci powiedzieć...
-Niall.
-Dobra, nie miałem wczoraj prezerwatywy.
-Co? Czemu ... przecież ... ugh!
-Ale bierzesz te tabletki nic się nie stało.
Przemyślałam jego słowa i też tak mi się zaczęło wydawać. Nic się NIE mogło stać.
-Jakby co ty będziesz rodzić dziecko!- zażartowałam i skierowałam się do góry.
Właśnie na dół schodzili Lou i Harry. Nic nie powiedzieli, ale cicho chichotali pod nosem. Prawdopodobnie bym tak samo zaraagowała. Ja szłam owinięta w koc, a Niall za mną nago i wcale się tym nie przejmował.
Miałam już zapytać gdzie są nasze ubrania, ale chyba nie chciałam tego wiedzieć.
Ja weszłam do swojego pokoju, a Niall szedł dalej, gdyż jego pokój znajdował się na samym końcu korytarza.
Nawet nie otwierałam szafy,by coś na siebie założyć, coś innego niż koc. Prosto weszłam pod prysznic. Chciałam by gorąca woda zmyła upokarzające wspomnienie.
Dopiero po 30  minutach, wyszłam okryta ręcznikiem, do pokoju.
Najpierw podeszłam do szafy, by ułożyć strój na dzisiaj.
Położyłam wszystko na łóżku i wtedy coś przyciagnęło moją uwagę.
Światło wpadające do pokoju, odbijało się od szklanej powierzchni kubka, który leżał na komodzie. Obok niego stało dość pokaźne pudełko ciastek i obok list.
W ostatnim czasie dostawałam bardzo dużo listów, tak jakby nie było można zadzwonić.
Ten był ważniejszy od pozostałych.
Z wierzchu wcale się nie wyróżniał, jednak to jego wnętrze było 'ciekawsze'.
"Sz.P Olivia Faidley
Od dłuższego czasu chcieliśmy się z Panią skontaktować, jednak trudno było o Pani numer komórkowy. Wszystkiego nie jesteśmy wyłumaczyć w liście, jedyne co tym sposobem chcemy przekazać, to chęć spotkania. Jeśli będzie ono możliwe, to proszę zadzwonić na nr 156342768357.
                                                                                                              


                                                                                                           z poważaniem
                                                                                                                           MLM(zmyślone)"

MSM było wytwórnią płytową znaną prawie w całej Anglii, a całość mieściła się jedynie w Londynie.
Czemu zdecydowali się napisać do mnie i spotkać się? W tej chwili nie umiem na to odpowiedzieć, bo też nic sensownego nie przychodzi mi do głowy.
A czym był spowodowany ten gwałtowny przełom w moim życiu, tego też nie wiedział, ale to na pewno nie był przypadek.
Jednak nic się nie stanie jeśli zaryzykuję.
Nadal nie ubrana, zadzwoniłam po Sam, gdyż bardzo chciała być na mojej, pierwszej sesji. Następny telefon wykonałam do MLM i umówiłam się na 4.PM.
Zdziwiło mnie że nie będę musiała iść do żadnego biura etc. tylko spotkanie odbędzie się z jednym z pracowników w Londyńskiej restauracji.
Zaczęłam się przygotowywać, gdyż sesję miałam na 12.30 na zbliżała się 11.00.
Pierwszy raz od dłuższego czasu nie wyprostowałam włosów, tylko zostawiłam naturalne fale.
Z makijażu, pomalowałam jedynie usta ciemnoróżowym błyszczykiem.
Usłyszłam dzwonek do drzwi, co oznaczało że przyszła już Samantha.
Zaczęłam się ubierać, po kilku minutach już schodziłam na dół w pełni gotowa i jeszcze bardziej zdenerwowana.
Weszłam jeszcze do kuchni po wodę i schowałam ją do torebki, gdzie ledwo się zmieściła i poszłam przywitać się z Sam.
Nie chciałam zostawać dłużej w domu, bo nadal Harry i Lou ironicznie na mnie patrzeli, a że nie było nikogo więcej, musiałam sama czuć się skrępowana.
Miałyśmy jeszcze całe pół godziny. Weszłyśmy po drodze do KFC i wzięłyśmy na wynos Cruchery.
Tym razem nie miałam żadnego problemu z trafieniem do agencji
Może i byłam tam tylko raz, ale bardzo dobrze wszystko zapamiętałam.
Dzisiaj już nie spotkałam tamtej Blondynki która pokazała mi drogę i czułam jak od innych modelek wieje chłodem.
Mimo to poddałam się stylizacji, gdy pierwsze dwie modelki już pozowały.
Nigdy nie lubiałam stylu Chanel, kojarzyło mi się z czymś przestarzałym, ale nigdy nie umiałam wypowiedzieć na głoś rzeczy która kogoś obrazi, zawsze tłumiłam to w sobie.
Tak więc ostatnie poprawki, ostatni uśmiech rzucony w stronę Sami i grobowa twarz.
Zero uśmiechu tylko wyginanie się we wszystkie strony do obiektywu.
Nie wiem co mnie bardziej zdzwiło. To że moja sesja trwała godzinę, czy to że tak szybko to zleciało.
Z wszytskich zdjęć wybierane było jedno, jedyne, najładniejsze. I ja miałam w tym pomóc.
Przebrałam się w mój wcześniejszy strój i poszłam oglądać zdjęcia.
Pomagała mi w tym Sam i fotograf.
Tu się źle uśmiecham, tu wyszłam jak zombie tam jak kaczka. Może i zdjęcie które wybrałam nie było idealne ale najlepsze z wszystkich.
Poczekałam kolejne 15 minut na moją odbitkę zdjęcia i wreszcie opuściłam świat wiecznych anorektyczek.
Z Sam rozstałam się pod budynkiem, ona poszła spotkać się z (nowym) chłopakiem, którego jeszcze nie miałam okazji poznać. Natomiast ja skierowałam się ku najbliższej kawiarnii na lunch. Miałam całą godzinę, dlatego wolno jadłam swoją szarlotkę i popijałam ją latte. 10 minut przed 4, wyjęłam jeszcze raz adres spotkania i nic mi nie przychodziło do głowy, gdyż pod tym adresem nigdy nie byłam.
Podeszłam więc do kelnera, z prośbą o pomoc w odnalezieniu tego miejsca.
-Przepraszam, gdzie jest ta restauracja?-podałam karteczkę.
Facet spojrzał się na mnie jak na wariatkę, albo przynajmniej jakbym sobie z niego żartowała.
Podniósł wysoko brwi.
-Znajdujemy się w niej- odpowiedział z ironią w głosie i odszedł.
Spojrzałam jeszcze raz na skrawek papieru i zaśmiałam się w duchu. Nic dziwnego że tak zareagował, skoro wyszłam na kogoś, kto nie wie nawet tego gdzie chodzi.
Wróciłam na swoje stare miejsce i zaczęłam się przyglądać osobom wchodzącym i wychodzącym. Nie wiedziałam nawet kogo szukam, ale miałam nadzieję że tą osobę rozpoznam.
Po minięciu jakiś 5 minut, do środka weszłam bardzo wysoka dziewczyna. Blondynka sprawiała wrażenia, jakbym ją już znała, ale nic nie przychodziło mi do głowy.
Spuściłam wzrok, by znów nie wyjść na idiotkę.
Jednak owa dziewczyna miała inny zamiar. Odsunęła krzesełko obok mnie i usiadła, zdejmując przy tym kurtkę.
-Przepraszam, tu jest zajęte- trochę się speszyłam, bo nie lubiałam być w takiej sytuacji.
-A miał ktoś przyjść prócz mnie ? - uśmiechnęła się szeroko.
-Ty pracujesz w MLM ? - była za młoda według mnie.
-Nie ja, moja mama, która dzisiaj nie mogła przyjść, ale za chwilę wszystko ci wytłumaczę. Może na początek, jestem Melanie.
-Olivia - podałam rękę.
-Możesz mi zdradzić sekret? Czemu miałam się spotkać z twoją mamą ? - dodałam.
-Tak dokładnie to nie opisała mi wszystkiego, ale któryś z pracowników MLM, był na Jamajce, tak? I słyszał ciebie w klubie karaoke.
-Fajny zbieg okoliczności.
-A co do tematu, to nie ty wczoraj zostałaś nową twarzą Chanel?
W tym momencie przypomniałam sobie skąd ją kojarze. Była tą pomocną dziewczyną.
-Tak.
-Może powiem ci wszystko co mam powiedzieć by nie zająć zbyt dużo czasu. Skoro przyszłaś to możliwe że cię interesuje współpraca z MLM. Miałaś się spotkać z moją matką, bo ona może być twoją przyszłą menadżerką. Dobra wiadomość jest taka, że twój kontrakt jest już gotowy i możliwe że go jutro podpiszesz. A zła jest taka, że za 2 godziny masz śpiewać w klubie karaoke, tak znowu. Ponieważ będzie tak krytyk muzyczny i kilkoro z pracowników MLM. Ocenią twój śpiew bo nie są do końca przekonani, a jeśli krytyk będzie bił brawo, to masz kontrakt.
-2 godziny ?
-Z tej długiej opowieści, tylko to cię ruszyło? - zrobiła udawaną, obrażoną minę, którą dobrze znałam od Harolda.
-Mniej więcej wszystko rozumiem, prócz tego że ja przecież nie umiem śpiewać!
-Nie wiem, nie słyszałam, ale dzisiaj też przyjdę.
-Jak chcesz, ale jak ci uszy odpadną to nie moja wina.
-Zaryzykuję.
-To o której mam przyjść i gdzie?
Podała mi małą ,zieloną karteczkę z godziną i adresem. Spojrzałam na zegarek, zostało mi tylko 1,5 godziny.
-Ok, to spotkamy się na miejscu, a teraz leć się przygotować.
Pożegnałam się z Melanie i szybko pobiegłam, na ile pozwalały mi buty, na parking.
Wsiadłam do samochodu i ruszyłam najszybciej jak potrafiłam. W drodze zadzwoniłam do Sam. Chciałam żeby też się tam pojawiłam, nawet tylko po to by mieć wsparcie. Miała dziwny głos, jakby coś ukrywała, ale na razie nie miałam na to czasu.
Próbowałam sobie przypomnieć jaką piosenkę którą znam, ale nic nie znałam.
Szybko znalazłam się pod domem. Wręcz podbiegłam do drzwi i wpadłam do domu.
Miałam nadzieję że zastanę chłopaków w salonie. Byli tam.
-Jak się zaczyna Last First Kiss?
-Co? - zdziwili się.
-Jak?!
-Baby I,
I wanna know[...] - odpowiedział mi Liam.
W głowie już utworzyła mi się dalsza część.
-A po co ci to? - zapytał Malik.
-Nie mam teraz czasu.
Wbiegłam po schodach pod nosem nucąc piosenkę. Oni jednak nie dawali za wygraną i weszli za mną.
Nie zwracałam na nich uwagi, tylko przerzucałam ubrania w szafie.
-Nie pali się! - zaśmiał się Harry.
-Właśnie że tak.
-Ej to nie fear!
-Nie powiem wam bo będziecie się śmiać - po wybraniu stroju zaczęłam prostować włosy.
-Wcale nie - zaparł się Lou.
-W wielkim skrócie, mam być za godzinę w klubie karaoke który nie wiem gdzie się znajduje.
-Bo?
-Bo muszę zagłuszyć jakiegoś krytyka muzycznego moim głosem.
Ryknęli śmiechem.
-Mieliście się nie śmiać! Nie lubię was.
-My też idziemy, więc nie jedź bez nas. Bezcenne widowisko.
Wszyscy wyszli, został tylko Niall.
-A mnie wytłumaczysz?
Zaczęłam się ubierać.
-Możliwe że będę mogła podpisać kontrakt z MLM, ale muszę przkonać do siebie tego krytyka.
-Czemu o tym nie wiem.
-Ja też nie wiedziałam, do dzisiaj.
-Ja też jadę.
Wywróciłam oczami i poprawiłam makijaż.
Blondyn wyszedł, chciałam iść za nim, ale mój wzrok przyciągnęło pudełko na łóżko. Już otwarte pudełko, obok niego leżała torebka, jak można było się domyślić - Channel.
Zeszłam na dół, gdzie jak zwykle chłopaki na mnie czekali.
Dołączyłam do nich.
Ja jechała samochodem Nialler'a z Liam'em i Zayn'em. Louis i Harry jechali autem Hazzy.
Przez to wszystko nawet nie miałam czasu na nerwy, może nawet lepiej.
Wszystko działo się tak szybko.
Najpierw jechałam, a potem szybko znalazłam się już w klubie.
Chłopaki i Samantha zajęli miejsca, zobaczyłam też obok Sam jakiegoś chłopaka. Mieli złączone ręce, co oznaczało że to jest jej Dylan.
Niall życzył mi powodzenia i dołączył do reszty. A mnie odnalazła Mel.
-I jak stresik?
-Trochę.
-Nie martw się, będzie dobrze. Najpierw musisz iść do tamtego faceta i powiedzieć mu tytuł piosenki.
Pokiwałam głową i to też zrobiła. Nie wiem kiedy to się stało, ale zapowiedział mnie i już stałam na scenie ściskając nerwowo mikrofon.
Z miejsc pomachał do mnie Niall moją torebką którą dałam mu do trzymania.
Melanie stała obok wysokiej kobiety z blond postrzępioną fryzurką. Były podobne, więc zorientowałam się że to może być moja moja przyszła menadżerka.
Zaczęły lecieć pierwsze nuty. Bałam się że się pomylę.
Baby I,
I wanna know,
What you think,
When you're alone,
Is it me? Yeah,
Are you thinking of me? Yeah,
Oh,
We've been friends,
Now for a while,
Wanna know, that when you smile,
Is it me? Yeah,
Are you thinking of me? Yeah,
Oh, Oh [...]

Po skończeniu piosenki, próbowałam wychwycić wzrokiem tego krytyka, ale nie wiedziałam jak wyglądał. Nie zdąrzyłam się zorientować bo szybko zeszłam ze sceny.
Doleciała do mnie Sam i zaczęła mnie ściskać, a ja jeszcze oszołomiona nie wiedziałam o czym do mnie mówi. Potem przeszłam w ręce Niall'a ale ten już mnie nie puścił do reszty wieczora.
Razem z chłopakami podeszłam do Melanie i przedstawiłam ją im. Zdzwiło mnie że była wyższa nawet od Niall'a. Około centymetra niższa niż Harry.
Była bardzo szczęśliwa. Z jej chaotycznej wypowiedzi zrozumiałam tylko tyle że krytykowi się podobało i nie zaliczył zgona na miejscu.
Mało co się w tym wszystkim nie pogubiłam. Mel bardzo się śpieszyła. Powiedziała tylko tyle że jutro rano ktoś po mnie przyjedzie. Nic więcej i zniknęła.
Również chciałam zniknąć. Chłopaki nie mieli nic przeciwko. Tylko Sam i Dylan zostali w klubie a my wróciliśmy do domu.
Za dużo atrakcji było dla mnie jak na jeden dzień. Wzięłam szybki prysznic, zdjęłam tonę makijażu przy tym i poszłam spać. Już nawet nie patrzyłam która godzina i nie protestowałam gdy Niall położył się obok mnie. Tak, wracamy do starych przyzwyczajeń.
--------------------
1) Sorki za błędy!
Umiem tylko pisać same wypociny. Takie wiecie, poszłam, zrobiłam etc. :D
Ale teraz dochodzę do wniosku że albo to przez ciągnącą się w nieskończoność zimę albo przez to że zawsze piszę w nocy (najlepsza wena). Jutro mam 4 sprawdziany, a jest 2 w nocy, więc brawo dla mnie. Najwyżej zamiast pisać będę spać. :))
I mój TT :D Napiszcie do mnie to follow back. A ja idę się uczyć. No comment.! tylko comment rozdział :3
https://twitter.com/eliotxxolivia

niedziela, 17 marca 2013

Chapter 30 :*




Dzień zapowiadał się bardzo przyjemnie. Światło przedzierało się przez szyby od samego rana. Towarzyszyły podczas porannego prysznica i potem podczas wybierania ubrań na nadchodzący dzień.
Nie miałam tak samo dużo czasu jak wczoraj, dziś wstałam dopiero po 11, dlatego czas mnie gonił, jak i również Samantha, która już siedziała na dole i rozmawiała z chłopakami.
Ja nadal tkwiłam przed szafą, wreszcie wzięłam pierwsze lepsze ubrania, dobrałam dodatki i już gotowa zeszłam na dół.
Najpierw dopadli mnie Niall i Louis, z zażaleniami że i dziś nie zrobiłam babeczek. Obiecałam im za to że po drodze coś im kupię.
Zanim jeszcze poszłam przywitać się z Sam, Nialler zaciągnął mnie do kuchni.
-Zdążysz na 3.PM?
-Chyba tak, ale czy ja na prawdę muszę iść? Przecież ani Dan ani Perrie czy El, nie chodzą więc czemu akurat uwzięliście się na mnie.
-A właśnie że nie, Eleonor też przyjdzie, a Perrie będzie ze swoim zespołem.
-Jakie pocieszenie.
-Iiii chce się pochwalić jaką mam ładną dziewczynę.
-Czyli masz jeszcze drugą?-zażartowałam a on wywrócił oczami.
Na drogę cmoknął mnie w usta i wyszłam do Sam, która już powoli zaczynała się denerwować.
Ładny uśmiech przekonał ją do wstania z kanapy. Kilka minut później jechałyśmy już moim samochodem w stronę budynku, zamieszczonym pod adresem który dostałam wczoraj.
Samantha, zawsze jeździła taksówkami, nie do końca zawsze. W wieku 16 lat jechała samochodem, jeszcze bez prawa jazdy. Podsumowując to, samochód już nie nadawał się do niczego, a ona wyszła z tego cudem. Teraz została jej tylko trauma.
Ja i Alexis nigdy jej do tego nie przekonywałyśmy, bo wiedziałyśmy że to nic nie wskóra. Na samym początku próbowałyśmy, potem dałyśmy sobie spokój.
Jednak obie dobrze do dzisiaj wiemy, że to jej kiedyś minie. Prawdopodobnie kiedyś.
GPS pomógł nam dotrzeć na miejsce, gdyż bez niego na pewno bym nie wiedziała gdzie jechać. Londyn nie zalicza się do MAŁYCH miast.
Nadal miałam nadzieję że to jakiś głupi żart. Bo nie wydawało mi się możliwe że tak znana marka jak Channel, wybrało mnie spośród tłumu. Było to wręcz niemożliwe.
Wszystko wyglądało jednak bardzo profesjonalnie. W hollu kilku ochroniarzy, którzy wskazali nam recepcje.
Po wjechaniu windą na następne piętro, mnie i Sam czekał szok.
To była jednak prawda. Kilkudziesięciu ludzi, biegających z ubraniami po hollu od pokoju do pokoju. Nikt nie zwracał tutaj kto wchodzi lub wychodzi, to była tylko i wyłącznie praca ochroniarzy na dole, tutaj jedynie kręciła się praca.
Skoro jednak nikt nie zwracał na mnie uwagi, trudno było znaleźć biuro którego szukam, biuro dyrektorki.
Szłyśmy na przód, oglądając co dzieje się przez uchylone drzwi. Gdy już przeszły całość wzdłuż, szukałyśmy ratunku właśnie w tych pokojach.
Pierwszy lepszy, trwała właśnie sesja. Pięć dziewczyn, wyższych ode mnie o głowę a może nawet więcej, wdzięcznie wyginały się do aparatu. Zero uśmiechu, zero jakichkolwiek emocji.
Stałyśmy tam i oglądałyśmy je póki się nie skończyło, a wszyscy rozeszli.
-Szukacie kogoś? - podeszła do nas Blondynka jedna z tych które przed chwilą pozowały przed obiektywem.
Nie była juz tak samo chłodna i poważna, teraz emanowało od niej ciepło i optymistyczna energia, szeroko się uśmiechała.
-A tak, miałam dzisiaj tutaj przyjść tylko nie mam pojęcia gdzie.
-Chodźcie za mną.
Wymieniłyśmy z Sami spojrzenia wyrażające ulgę w poszukiwaniach.
Okazało się że to wcale nie na tym korytarzu znajdował się ten pokój.
Nasza 'pomocniczka' odeszła gdy zostałyśmy pod drzwiami.
Sam również została na korytarzu, musiałam wejść tam sama.
Głęboki wdech i nacisnęłam klamkę.
                                                         *
Nie było tak źle jak myślałam, kobieta która kierowała całym życiem firmy okazała się bardzo miła i pomocna.
Ku moim zdziwieniu dostałam również miejsce w jutrzejszej sesji, co było chyba dość dużym osiągnięciem skoro jestem tutaj ta NOWA.
Dostałam również nowy 'prezent'. Po wczorajszym naszyjniku, teraz przyszedł czas na portfel. Nie miałam pojęcia czemu dostaję takie rzeczy, ale chyba była to część reklamy.
Jeśli chodziło o umowę i 'wynajmowanie na własność' to nic takiego nie podpisywałam. Dyrektorka zaproponowała mi całkowitą wolność, czyli będę mogła występować w sesjach, ale w każdej chwili mogę z niej zrezygnować.
Przygodę w modelingu nie zamierzam zaprzątać sobie głowy na dłuższym dystansie czasowym. Sama nie wiem po co się w to wplatałam. Osoby z niecałym 170 wzrostu mogą sobie tylko pomarzyć o karierze modelki, a moja oferta spadła tak jakby z nieba. Postanowiłam spróbować i zobaczyć co z tego wyniknie.
Całość nie zajęła mi dużo czasu.
Już o 1.PM kierowałyśmy się razem z Sam do niej. Oczywiście tylko po to by ją podwieźć.
Wracając wstąpiłam tylko do cukierni. Miałam się poprawić po tym jak dzisiaj nie zrobiłam chłopakom babeczek (chociaż nie musiałam), więc postanowiłam coś dzisiaj kupić.
Z gotowymi łakociami wróciłam do domu.
Z powodu mojego dzisiejszego spotkania, chłopaki postanowili uszykować się w domu. Gdyby nie to już dawno siedzieli by przed lusterkami.
Lou i Liam siedzieli już prawie gotowi na kanapie. Dałam im słodkości które kupiłam i weszłam szybko do góry, by też się przygotować, choć o wiele bardziej wolałabym siedzieć w fotelu i czytać jakąś książkę.
Weszłam do pokoju, jednak ekspresowo mnie z niego wywalono, gdyż tam szykował się Niall. Pierwsza rzecz, był to mój pokój, a druga to to że sam Niall protestował i pozwalał mi wejść, jednak jego stylistka uważała ze się będzie rozpraszał.
Nadal tkwiłam na korytarzu. Każde drzwi były zamknięte.
Aż... jedne drzwi się uchyliły. Od samego początku nie byłam w tym pokoju. Był cały pusty, ściany i podłoga były białe. Nigdy nie pytałam o niego chłopaków, bo nie było też sposobności, był to po prostu wolny pokój.
Zanim zdążyły się za mną zatrzasnąć drzwi, odszukał mnie Niall, już w pełni gotowy.
-Co to za pokój? - zapytałam go.
-Nigdy tu nic nie było, a czemu pytasz?
-A kiedykolwiek tu coś będzie?
-Myślę że nie.
-No to już wkrótce się zmieni.
Wywrócił oczami i wyszedł za mną. On zszedł na dół, a ja wreszcie poszłam się przygotować. Wszystko miałam uszykowane już od wczoraj i wisiało na wieszaku. Od dodatków, przez torebkę aż do butów i oczywiście sukienka.
Szybko nałożyłam delikatny makijaż, maskara i morelowy błyszczyk.
Końcówki włosów wyprostowałam i ubrałam się.
Gdy zapinałam buty, drzwi się uchyliły a do pokoju weszło jakieś dziecko.
Miałam już wstać do niej, gdy ukazał się również Nialler.
-Gotowa już ? - spytał mnie.
-Tak, a co to za dziecko?
-Nie znasz Lux? To córka naszej makijażystki.
-Nie miałam okazji.
Uśmiechnęłam się do niej, a ona słodko się zaśmiała i schowała twarz w małych rączkach.
Blondyn wziął ją na ręce i zeszliśmy na dół, gdzie oddał ją Hazzie.
Jednak nikt jeszcze nie szykował się do wyjścia. Wszyscy już wystrojeni siedzieli na sofie i jedli to co kupiłam, a taca powoli się opróżniała.
Gdy wreszcie skończyli, wsiedliśmy do dużego, czarnego minivana i z sekundy na sekundę byliśmy bliżej miejsca, w którym chłopaki mieli dostać którąś z kolei nagród.
Dopiero gdy spotkaliśmy Lou i Eleanor na miejscu, zorientowałam się że on nie jechał z nami.
Sama nie wiele wiedziałam jak to wszystko się odbywa, dlatego niczym rzepa przyczepiłam się do Niall'a i nie odstępowałam go na krok by przypadkiem sie nie zgubić.
Moim najgorszym przeżyciem tego wieczoru był czerwony dywan. Najpierw poszli Harry, Zayn i Liam. Zdjęcie. Louis i El. Zdjęcie. Za nimi poszliśmy i my, a le ja zamiast się uśmiechać zastygłam w blasku fleszy, które dochodziły niemal z każdej strony. Trwało to jednak ułamek minuty jednak i tak na mojej twarzy pojawił się grymas zamiast uśmiechu.
Później już zleciało szybko, chłopaki dostali 3 nagrody, więcej nawet niż obstawiali.
Następnie czekała nas impreza. Nie za bardzo się na to cieszyłam. Moja głowa nigdy dobrze nie funkcjonowała po alkoholu, zawsze odlatywałam i więcej i więcej, a skoro miałam jutro mieć sesje, nie chciałam leczyć też w tym czasie kaca.
Niall znalazł na to złoty środek. Jednemu z ich ochroniarzy powiedział żeby nas odwiózł do domu o północy, nawet jeśli nie będziemy chcieli.
Wtedy już całkowicie się rozluźniłam, wiedziałam że z rana nie znajdę się gdzieś pod stołem tylko w domu.
Drink za drinkiem, toast za toastem. Gdy ja już powoli odpływałam w 'mój świat' , chłopaki nadal byli normalni. Nie dawałam tego po obie poznać, śmiało piłam to co mi nalewali, aż ... czułam się jak we śnie, czarnym śnie.
                                                               *
Obudziłam się w domu, na kanapie w salonie. Wszystko by grało, prócz tego jak wyglądałam...
--------------------

Wiem ! Kolejny z mojej serii nudnych rozdziałów, ale ja nie mam czasu pisać i to co mogę piszę rano, albo późnym wieczorem. Na szczęście ' niedługo' wakacje :DD
Niestety bliżej jest egzamin;/ współczuję wszystkim którzy będą go pisać razem ze mną
 PS: W poprzednim rozdziale było tylko 7 komentarzy , teraz ma być 10 bo nie dodam nn :*
.i jak widzicie po boku jest zmiana w 'obsadzie' , zajrzyjcie do zakładki Heroes by dowiedzieć się więcej :)